Categorie: Typisch Mack

Om één ding ben ik toch wel blij, en dat is, ondanks Maxima, dat ik Willem-Alexander niet ben. Je zult elk jaar op je verjaardag je nette pak aan moeten trekken, ergens in een stad op bezoek gaan en je beste humeur moeten meenemen. Zwaaien, lachen en positief praten. Natuurlijk, hij doet het prima en zijn vrouw is onvermoeibaar en weet exact op het juiste moment te lachen, maar toch! Kleine Ariane had er de meeste moeite mee vandaag. Gapen, een iets te serieuze blik en plichtmatig zwaaien. Ik had een beetje medelijden met de kleine meid, die evenwel in wieg is gelegd om prinses te worden.

Maxima lijkt van zo’n dag te genieten. Het protocol heeft van haar wel een koningin gemaakt die de juiste dingen zegt, maar zodra ze muziek hoort staat ze mee te deinen en te zwaaien op een manier waar alle andere leden van het Koninklijk Huis bij in het niet vallen. Op geheel natuurlijke wijze eist ze de aandacht van de camera op en geen enkele andere prinses komt qua charme ook maar bij haar in de buurt.

Nee, als ik koning zou zijn, dan werd het lastig want ik heb heel veel moeite om dingen te zeggen die ik niet meen. En ik weet dat bijna iedereen dat heeft dus lossen veel mensen dat op door dingen te gaan menen die ze niet menen. Ze maken zich dingen wijs die het makkelijker voor ze maken om niet tegen confrontaties aan te lopen. In het bedrijfsleven is het heel normaal om dingen te zeggen en te doen die je niet meent. Je klapt als je baas weer op ongemakkelijke wijze een toespraakje heeft gehouden, je zegt dat je enthousiast bent over het laatste product, en je bent een enorm gedreven persoonlijkheid.

In je vakanties ga je langzaam inzien dat het leven wat je normaal leidt niet klopt. Dat je eigenlijk helemaal niet zo enthousiast bent als je baas je belt. Dat het eigenlijk veel leuker is om rustig op een ligbedje te liggen. Daarom mag je ook nooit lang op vakantie. Omdat het verkeerde gevoel niet mag gaan knagen. Na je pensioen mag dat gevoel komen, want dan ben je niet meer nodig. Vandaar dat prinses Beatrix niet meer meeloopt op Koningsdag. Die is echt helemaal klaar met die onzin.

Wat ik wel echt grappig vond, was dat ze de microfoon van Roy Donders hadden uitgezet. Zo kon de man lekker zingen, en had niemand er last van.

Het programma Boer Zoekt Vrouw heb ik werkelijk nog nooit gezien. Ik kan het mij tenminste niet herinneren. Net had ik het even aanstaan, en gelijk begreep ik weer waarom ik het nooit kijk. Ik hou van liefdesverhalen, maar twee vrouwen bij één boer die aardig tegen elkaar doen maar eigenlijk hopen dat de ander ter plekke sterft, daar hou ik niet van. Genant gewoon. Ik zapte snel door, maar beter wordt het nergens.

Mag volgende week naar Londen, leuk. Maar niet heus. Het maakt me gestrest en het verontrust me. Ik heb het altijd met vliegreizen. Het is geen vliegangst, het is reisangst en een tikje heimwee. Zoals de huisarts wel eens tegen mij zei, als je honderd jaar eerder was geboren had je geen probleem gehad. 1869 zou dat dan zijn. Volgens mij heeft hij gelijk. Ik haatte het vroeger al als de school iets verzon waardoor ik de veiligheid van de route tussen huis en school moest verlaten. Het zat in me, en het lijkt erop alsof ik het niet heb doorgegeven aan Hans, want die wil wel op schoolkamp volgende week. Dat is in elk geval fijn. In deze tijd kun je beter een wereldburger zijn, in plaats van een conservatief nationalist als ik. Als het aan mij lag, bleef het hele dorp altijd in hetzelfde dorp wonen. Maar nee, zo is het niet. Als je ergens aan gewend bent, verandert het, dat is een tegenwoordige wet. Ik verzuchtte vandaag nog: waarom ben ik eigenlijk niet in de supermarkt blijven werken? Daar had ik het naar mijn zin, en de enige reden dat ik er wegging, was omdat de maatschappij dat van mij vroeg. Dus inderdaad, 1869, de tijd van Scrooge, Dik Trom en van de zeilschippers. Van brede rivieren en oneindig laagland.

Gelukkig was daar net Floortje Dessing, redster in nood. Ze ging op bezoek bij een jonge Amerikaanse vrouw die in Thailand leefde en 50 dollar per maand uitgaf. Een hutje, een matras een klamboe en wat boeken, meer was er niet. Desondanks glimlachte ze doorlopend. Zij was echter al haar hele leven avontuurlijk. Dus ik blijf in mijn rijtjeswoning. Tot 2069, minimaal.

De manueel therapeut hoorde mijn klachten aan, en legde iets uit over de vicieuze cirkel van stress. Stress, verminderde weerbaarheid, spierspanning en op één of andere manier kwamen we weer uit bij stress. Nadat hij mijn nek gemanipuleerd had, mocht ik liggen en kreeg ik massage achter mijn oren. Het schijnt allemaal met mijn lage rugpijn te maken te hebben, en inderdaad, de klachten trokken weg in de dagen erna.

Die nek manipuleren kan ernstige bijwerkingen geven, bij tussen de 1 op 50.000 en de 1 op 5,8 miljoen manipulaties. Bij mij is het nu in totaal wel een keer of vijf, zes gedaan dus ik hoef me nog niet echt zorgen te maken. Bovendien schijnt het zo te zijn dat een bekwaam therapeut weet bij wie hij het niet moet doen. Na de manipulatie zit je nek ook losser. Je voelt je nog net geen Linda Blair, maar aangenaam is het wel. De eerste keer dat hij het deed, twee jaar geleden, kraakte mijn nek enorm hard, nu zijn het slechts lichte knakjes.

Tijdens de achter het oor massage vertelde hij hoe hij zelf zijn mentale klachten had weten aan te pakken. En hij voorspelde het verloop van mijn klachten. Het was maandag en ik zou donderdag naar een sollicitatie moeten. Aangezien ik naar de therapeut gebracht was omdat ik zelf niet meer kon rijden, maakte ik mij daar zorgen over. Hij zei: het is zaterdagmiddag begonnen, ik behandel je nu, doe rustig aan tot woensdag, dan kun je donderdag naar je sollicitatie rijden. En zo geschiedde. Helemaal pijnvrij was ik niet, maar tijdens de sollicitatie heb ik niks gevoeld van pijn. En nu is het zo goed als over.

De stress was me afgelopen maanden wat te veel. Ik maakte me enorm druk over mijn werk, mijn sollicitaties, en daardoor sliep ik ook geen nacht meer door. Tot de nacht van donderdag op vrijdag, toen heb ik doorgeslapen tot zeven uur zonder één keer wakker te worden. Mijn lichaam laat de stress in elk geval niet in zich. Het uit zich in de vorm van rugpijn of onrust, maar het blijft niet binnen. En ondanks dat ik nu weer iets rustiger ben, omdat ik weer gezien heb wat ik allemaal aankon, gaat dit volgende keer weer zo. Er mee omgaan, dat leer ik maar niet.

Na de winterstop begroette ik de trainer, een Molukker van mijn leeftijd en wilde hem een hand geven. Ik kreeg een handdruk terug, maar zo’n bovenhandse, alsof je gaat handje drukken, of armworstelen zoals dat ook wel heet onder kakkers. Ik zeg “doe eens even normaal man, ik ben al 47!” Hij ook, dus dat was het kennelijk niet. Het is iets dat je hebt of niet, en ik heb het niet. Komt niet geloofwaardig over. Het enige wat ik geloofwaardig kan is een zogenaamde “boks” als ik zojuist een hele flauwe grap heb gemaakt en iemand snapt hem.

Maar mijn  ex-baas deed het ook al bij me. Ook een veertiger maar bij hem zag het er totaal ongeloofwaardig uit, vond ik dan. Ik vind het vooral erg ongemakkelijk. Je moet nogal een stoere, gespierde kerel zijn, liefst met tatoeages, wil zo’n bovenhandse hand er een beetje uitzien. En ik hecht nogal aan het handen schudden als teken van respect, vriendschap en beschaving.

Maar je weet het niet, er zijn wel gekkere dingen gebeurd, en ik kan natuurlijk ook in de midlife crisis komen en voortaan bovenhands gaan. Al zie ik dat niet gebeuren, tenzij ik me aanmeld bij Satudarah, want daar is het juist weer geen gezicht als je een gewone hand geeft.

 

 

Het zijn ineens roerige tijden op mijn werk. Veel veranderingen op til, en ik mocht vandaag weer even de boekhouder spelen. Want dat ben ik allang niet meer, voor degenen die dat niet wisten. Ik heb een dure Engelse jobtitle die heel weinig zegt over mijn werkzaamheden. Ik lijk op een manager, maar dan zonder mensen onder me, en die dus niks te vertellen heeft.

Het ligt mij wel, dingetjes uitzoeken. De loonadministratie had een foutje gemaakt, zodanig dat mijn volledige 13e maand nu aan belasting opgaat en ik die vaarwel kan zeggen. Sterker nog, ik vrees dat ik in december inclusief dertiende maand netto minder ga overhouden dan in een normale maand. Ik realiseerde me het pas toen ik het de rest had uitgelegd, maar bij hen was de impact stukken minder. Die anderen wisten ook gewoon dat we een dertiende maand kregen, ik niet. Dat is wel typisch voor mij, ik denk nooit over dat soort dingen na. Mijn salaris is éénmalig afgesproken, en daarna kijk ik er niet meer na, en weet dus ook niet hoeveel het is, vooral niet netto, en ik heb ook geen idee wanneer het komt. Ik bemoei me thuis ook niet met de financiën, maar dat hoeft ook niet want die taken heb ik uitbesteed aan mijn vrouw. Of zij heeft ze zich toegeëigend, dat kan het ook zijn. Vreemd blijft het echter wel dat ik hier thuis niet zou weten hoe ik ergens geld naartoe moet overmaken. Of dat ik weet hoe het er voorstaat op de bankrekeningen. Zeker voor de ex-boekhouder die op zijn werk wel alles onder controle hield.

Stiekem vond ik het wel leuk dat de loonadministrateur bij mij kwam vragen hoe het nu werkte, met de bijzondere beloningen. Een sorry voor de fout kon er niet af, hoewel de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat het ook lastig is om zulke dingen vooraf goed in te schatten. Bovendien, als ik beter had opgelet, had ik het al veel eerder kunnen zien. Maar ja, mijn werk is het niet meer, die loonadministratie. Wat het nog wel is, daarover een andere keer meer.

Ik zocht twee leeslampjes voor boven ons bed. Niet moeilijk, zou je denken. Ik ging langs Praxis en sprak een jongeman aan. Of ze ook een lampje hadden met een stekker eraan dat je aan de muur kon vastmaken. Want bij de lampen die aan de wand hingen, zat geen stekker. Tenminste geen zichtbare. “Die bestaan niet,” zei de man. Ik fronste mijn wenkbrauwen en legde hem het nogmaals uit. “Vroeger had iedereen een lampje boven zijn bed.” Bestonden nog steeds niet volgens de man, en hadden ook nooit bestaan. Ik legde hem uit dat ik waarschijnlijk wat ouder was en dat het daaraan lag dat hij het niet wist. Toen ging hem een lampje branden en hij liet me een exemplaar zien. “Ja, die worden nooit meer verkocht,” zei hij. Ik wilde er twee, maar ze hadden er nog maar één.

Ik ging naar Gamma, liep naar de afdeling verlichting, constateerde dat ze er ook niet hingen, en liep onverrichter zake weer naar buiten. Ik ging naar Karwei, liep naar de verlichtingsafdeling, baalde al dat ze alleen spotjes zonder snoer hadden, tot mijn oog viel op een klein wandje met wandlampjes met hier en daar een snoer. Zo mooi als bij Praxis waren ze niet, maar hier hadden ze er van een bepaalde soort twee. Ik pakte er twee en liep ermee naar de infobalie voor wat extra info, en sprak met de mevrouw over het schrale aanbod aan lampjes met een stekker. Ze dacht er net zo over. Wat moet ik met een lampje zonder stekker?

Ik besprak het probleem met een collega. Die vond mij uiteraard een ouwe lul die weer iets van vroeger moest hebben. Volgens mij lag het eraan dat er te weinig gelezen wordt. Volgens hem moest je lezen van een tablet die zelf licht gaf. En dat zal het probleem wel zijn. Als de tablet licht geeft, wie heeft er dan een leeslampje nodig?

---

Ik was er een weekje niet. Lichamelijk wel, maar geestelijk niet. Overbelast, of in elk geval, niet goed genoeg om te schrijven. Ik heb wel geschreven, maar toen ik het nalas dacht ik: dit is té zwartgallig, hier ga ik niet mee naar buiten.

Het was ook een zware week. Er zat een sollicitatiegesprek bij waarvan de afloop nog niet bekend is, en waar ik verder nog weinig over weet. Behalve dat het een zenuwslopende bezigheid blijft, ook als je 46 bent. Als je er eenmaal zit, dan gaat het wel. Of ze gemerkt hebben dat ik lichtjes depressief ben weet ik niet. Ik wist het zelf eigenlijk niet, maar na een gesprek met mevrouw Mack moest ik toch deze conclusie trekken.

Er drukt iets op je buik waardoor je niet meer vrij ademt. Zo moet ik het denk ik omschrijven. Je adem zakt niet diep genoeg en waarschijnlijk gaat je lichaam dan in een noodloop waardoor je alleen nog maar het hoognodige kunt. Voor de rest is geen puf. En dan had ik het nog maar licht. En uiteraard voel je geen blijdschap meer. Wel schaamte voor je depressie. Want wil je het wel een depressie noemen? Is het wel een tekort aan neurotransmitters? Ik twijfelde. Soms konden omstandigheden mij er plotseling ook weer uit trekken. Jos Verstappen deed dat ooit, toen ik die een keer live zag op een persconferentie. PSV deed het pasgeleden door onverwacht kampioen te worden. Ineens voelde ik weer blijdschap. Dus hoe kon dat als mijn neurotransmissiesysteem beschadigd was? Waarschijnlijk omdat ik een aansteller was. En hop, daar ging ik weer.

Ik probeer van alles te weten te komen over het leven. Boeken, encyclopedieën, het helpt allemaal niks. Ik weet er niet meer van dan een ander. Maar vanavond had ik even een momentje dat ik het toch snapte. Het kwam door de muziek die aanstond. Het bracht me terug naar anderhalf  jaar terug, toen ik met Hans een nieuwjaarsreceptie van PSV bezocht en dezelfde muziek door het stadion schalde toen wij het betraden. Toen klopte alles. En vanavond weer. Het zou dus wel eens kunnen dat ondanks dat ik niet muzikaal ben, mijn neurotransmitters wel het ritme van begaafd drummer hebben.

 

 

Ik heb gezien hoe je slim carrière maakt. Ik leer elke dag weer bij. Dus als u er wat mee kunt, deze info is gratis.

Bij mij in het bedrijf werkt een werknemer die nogal vol is van zichzelf. Hij heeft ook een paar man onder zich dus dat helpt niet mee om hem in zijn schoenen te houden. Als hij bij ons is, praat hij nogal hard. Ook is hij bezorgd dat niemand hem hoort, dus praat hij tevens lang. Lang en hard. Er zijn industrieën waar dat een veelgevraagde combinatie is, maar niet bij ons.  Ik loop meestal naar het kantoor waar hij zit, en doe dan de deur dicht. Hij kijkt dan heel verbaasd. Hij rekent er waarschijnlijk niet op dat iemand andere dingen te doen heeft dan naar hem te luisteren.

Deze man had dus een e-mail opgesteld, in het Engels, want dan kon hij ook door buitenlandse collega’s gelezen worden, dat ze een succesvolle ‘go live’ hadden gedaan. Dat betekent dus dat ze de software aan het draaien hadden gekregen. Hij en zijn team hadden hun werk dus goed gedaan. Net zoals de meeste mensen bij mij op kantoor hun werk goed doen. Hij was ‘proud’ op zijn mensen en hij had wat kleurtjes gebruikt om een quote van de klant te citeren, waarin stond dat het een succesvolle ‘go live’ was.

En voordat u denkt dat deze tip over deze man gaat…neen. Het gaat om degenen die deze mail gingen beantwoorden met iedereen op cc. ‘I am so proud of you, please join me in my enthousiasm’ en ‘this is a great opportunity that helps us growing ‘ en’ a great achievement from our company, proud proud proud.’

Met verbazing las ik hoe de een na de ander dit mailtje ondertekend met hun jobtitle enthousiast beantwoordde. De schoonmaker, de parkeerwachter, de doordegangloper, allemaal waren ze zo trots op het bedrijf. Ze hadden een bruine neus van trots.

Even vroeg ik me af of ik ook moest reageren. Mijn carrière kan ook wel een zetje gebruiken namelijk. Maar ik heb het maar niet gedaan. Ik weet hoe mijn toetsenbord soms hele andere dingen schrijft dan ik typ.