Categorie: Mack windt zich ergens over op

Op Linked-in zie ik steeds vaker iemand zichzelf aanprijzen door middel van een foto van zichzelf keurig in pak, met de volgende tekst erbij: “Helping customers grow” of “helping customers reach their goals” of iets soortgelijks. Het is van een meeloopgedrag dat zelden vertoond is! Zelfs het laatste schaap dat over de dam moet zou zich er nog voor schamen. Van een collega begreep ik dat sales en marketing er zelfs instructies over hadden gekregen. Er werd verteld dat je niet je beroep moet vermelden, maar juist dat wat je doet. En vervolgens doet iedereen dat zonder nadenken. “Helping my boss’s dick grow.” En dan zo’n trotse kop erbij. Wat leven we toch in een totaal fantasieloos tijdperk! Gewone, normale informatie krijgt een camouflagepak zodat het gewone ineens geweldig lijkt. Het doel in mijn leven is klanten te helpen groeien. En als het nu een goed camouflagepak was, dan was het nog wat, maar nee, het is als een zware jongen die zijn gevangenispak verruilt voor een krijtstreep, maar zijn masker nog op heeft. En Donald Duck trapt erin!

Mijn collega kreeg een vriendenuitnodiging op linked-in (al heet het daar een business-connection) van de fantasieloze marketingtrut die dit had verteld. Mijn collega heeft haar niet geaccepteerd uit angst dat hij constant door haar gewezen zou worden op fouten in zijn profiel. Daar had hij geen zin in. Een prima oplossing lijkt mij. Of helemaal geen linked-in nemen, al is dat helemaal onbestaanbaar bij dergelijke tuthola’s met hun hersenloze gezwam. Helping my customers come. Waarom richten ze niet een bedrijfstak op waar alleen sales en marketing werkt? Dan kun je ze vermijden, kunnen ze heerlijk met elkaar reutelen over allerlei geneuzel en kan de rest gewoon rustig doorwerken in een andere bedrijfstak.

Over vijf jaar heb ik het waarschijnlijk ook in mijn profiel staan. Net als alles waar ik ooit tegen streed ben ik kansloos tegen deze massale dubbeltjesdrang om een kwartje te worden. Engelse termen? Fuck off man! Winterbanden zijn onzin? Waar heb je het in godsnaam over? Ik hoef geen Apple producten? Pak deze gevaarlijke gek op! Strijden tegen Linked-in zwakzinnigen? Execute him!

Maar ik heb het in elk geval ooit nog eens helder gezien.

Omdat het nog vakantie was en ik bedacht dat ik in geen tijden meer in de stad (Apeldoorn) was geweest dacht ik dat het wel leuk zou zijn om eens te kijken hoe het met de stad was gesteld. Nu is Apeldoorn altijd een onbeduidende stad geweest (geen rivier) maar ik vond het vroeger toch wel leuk om er op donderdagavond heen te gaan. Er was een Kijkshop, een V&D, een Free recordshop, een boekhandel, een noten- en wijnhandel waar het altijd lekker rook, er was een C&A en we parkeerden op de grote parkeerplaats achter de Hema. Je kon dan via de achteringang van de Hema in de stad komen. Omdat ik er op school zat, kwam ik ook vaak bekenden tegen. De orgelman tikte altijd tegen zijn pet als je hem wat gaf.

Vandaag de dag is er niks meer van over. Honderd kledingzaken, verschillende opticiens, juweliers en talloze vreettenten. Dat is wat er over is. Wat is nu een stad zonder V&D waar je drie kwartier kunt struinen voor je lol? Helemaal niks. Rokende puinhopen zijn het, van wat ééns de minst bruisende stad van Nederland was. Maar het bruiste tenminste nog! Wat een bagger! Zelfs de bakkers gaan failliet omdat iedereen salades zit te eten en vervolgens wegens gebrek aan kracht een elektrische fiets nodig heeft. De hele technologische vooruitgang ziet erop toe dat we eraan gaan. Het hele internet moet zo spoedig mogelijk ingeperkt worden, alleen het bloggen moet blijven want dat is de enige nuttige toepassing waarin je niet op een andere manier kunt voorzien. Ik voorspel dat de digitalisering zijn langste tijd heeft gehad en dat alles op den duur vervangen wordt door mensenhanden.

Als je ongeveer in 1995 een huis kocht, met premie, en je verkocht het een jaar of vijf later, dan heb je als het goed is verkocht tegen dezelfde prijs als je het kocht, met dat verschil dat je het bedrag wat je in guldens betaalde, later weer in euro’s terugkreeg. Je had dan een rendement van 220%

Dat rendement, dat heb je aan mij te danken. Ik was een laatbloeier, dus dat heeft mij enorm veel geld gekost. In plaats van dat ik nu 100 euro maandelijks aan de bank betaal, betaal ik nu grofweg het tienvoudige en in mijn nieuwe huis zal dat er niet beter op worden. Ik registreer ergens een onrecht dat ik niet helemaal kan plaatsen. Was ik een snelle Jelle geweest, dan was ik op mijn 23e getrouwd, had ik nu de kinderen de deur uit, had ik mijn huis nagenoeg vrij, en kon ik van het bespaarde geld nu een dikke BMW rijden om eens lekker te patsen in de buurt. Maar nee, het liep anders.

In de zeventien jaar dat ik nu in mijn huis woon is er nauwelijks waardevermeerdering geweest. Ik mag blij zijn als ik 4% rendement haal. Iets klopt er niet, maar ik weet niet wat. De bank heeft het ook heel anders aan me verteld destijds. Die hadden het over heel andere stijgingen, dat weet ik zeker. Natuurlijk, daar kan niemand iets aan doen en het heeft allemaal te maken met externe factoren die je niet kunt beïnvloeden. Me hoela. Ik weet na bijna vijftig jaar levenservaring dat ook hier mensen met macht achter zaten die er schatrijk van zijn geworden. Die hebben alles gepland in hun voordeel. Konden nog met pensioen op hun 56e en konden goedkoop een huis kopen. Hun rente op consumptief krediet was onbeperkt aftrekbaar, en ze konden zoveel aftrekposten opvoeren dat hun inkomen negatief werd en ze geld terug kregen van de belasting. De rekening werd doorgeschoven naar een latere generatie en ja, dat zijn u en ik.

Ik heb het gevoel dat we genaaid zijn, en niet een beetje. Nee, dit is een totaalruptuur. Met verdoving, dat wel, want bijna niemand heeft het door. Nooit zijn we met gele hesjes de straat op gegaan om te eisen dat de rekening wordt teruggelegd bij diegenen die nu waarschijnlijk met hun camper door Canada trekken.

Er stond hier net de Engelse versie van Wegmisbruikers aan. De Nederlandse versie vind ik niet om aan te horen. Altijd loopt het met een sisser af, maar, hoor je dan steevast, het had ook heel anders kunnen aflopen. En dan die grapjes van de Voice-over. Tenenkrommend slecht. Omdat Nederlands mijn moedertaal is, registreer ik veel meer in het gesprek tussen twee Nederlandse agenten dan tussen twee Engelse. Ik hoor hier duidelijk als een van de agenten niet al te slim is. In het Engels zou me dat waarschijnlijk ontgaan.

Desondanks was de Engelse versie ook tenenkrommend slecht. De grapjes waren on-Engels slecht, de agenten waren ronduit irritant, en dan hebben ze nog een helikopter met warmtecamera om een verdachte die zich schuilhoudt in het donker makkelijk te lokaliseren. Ik zit dan te zoeken naar manieren hoe je die warmtecamera om de tuin kunt leiden, en zo de vermeende superioriteit van de politie eens te logenstraffen. Of dat zo’n boef eens een echte boef blijkt te zijn die zich schietend een ontsnappingsroute baant. Zodat de stoer pratende agenten bibberend van angst achter een bosje kruipen. En dat die warmtecamera dat dan registreert. Maar nee hoor, altijd pakken ze met groot machtsvertoon en vier man een een politiehond een eerlijke boef die gewoon wat gereedschap heeft gestolen voor zijn werk. En de Voice-Over moet ook nog even een duit in het zakje doen. “die kan even een nachtje in de cel zijn zonden overdenken.”

Mijn vrouw vindt mij maar raar. Ik hoop op iemand die de warmtecamera te slim af is, die zijn DNA spoor weet uit te wissen, en die voor verwarring en onrust zorgt bij het politieapparaat. Zij niet, zij vindt dat als je niks te verbergen….afijn. Ik was er een keer bij dat iemand een agent waarschuwde omdat een al weken gezochte schennispleger zich in een maisveld had verstopt. De agent zei dat hij niks kon doen omdat hij op collega’s moest wachten. De angsthaas. Hij had alleen maar het mais in hoeven lopen. Ja, dat zenden ze niet uit he, bij de Politie op je hielen? Nee, dat doen ze niet! In plaats daarvan altijd weer die irritante dienders die iemand op een opgevoerde brommer bekeuren. Ga verdorie boe….afijn.

Wendy van Dijk, dat vind ik nu echt een aantrekkelijke vrouw. Haar glimlach doet mij smelten. Ik zou zo alles voor haar opgeven als ik recht in haar armen mocht lopen. Het is mijn reptielenbrein dat mij deze verwerpelijke gedachte ingeeft. Haar lieve stem, die mooie ogen, betoverend is ze gewoon. Onweerstaanbaar.

Totdat ze haar beroep als presentatrice oppakt. Wat een enorm zeikwijf zeg! Zeg verdomme eens waar het op staat! Nee, altijd alles vergoelijken, en als er bij TVOH een kandidaat was die niet gekozen werd -en niet voor niks- dan roept Wendy altijd: “nou, maar volgend jaar kom je terug, en dan draaien al die stoelen om!” Nee, helemaal niet! Het was gewoon bagger, en diegene moet nooit meer terugkomen. En als je dat dan niet kunt zeggen, Wendy van Dijk, hou je dan tenminste op de vlakte. Maar nee, Wendy moet de kandidaat toch vooral het gevoel geven dat de jury het niet goed zag, en de kandidaat vooral niet met een rotgevoel naar huis laten gaan. Welnee, we waren er bijna vanaf, gaat Wendy weer zorgen dat de talentloze weer moed krijgt en het opnieuw probeert. Wendy is niet van het slechte nieuws. Daar kan ze niet mee omgaan. Alles moet positief benaderd worden. Gadverdamme! Nog niet zo heel lang geleden zei ze over die gladjakker waar ze mee getrouwd is dat hij zo’n heer was, en dat hij altijd de deur voor haar openhield. Nee, wij gooien de deur in je smoel dicht, Wendy! En nu, waar blijf je nu met je mooie praatjes over die gladjakker? Bah, wat een nep-emoties. Wat een tut-hola.

Het stoerste wat ze ooit gedaan heeft is dat ze haar voorgenomen huwelijk met die andere gladjakker, X, op het laatste moment heeft afgezegd. Zo! Vrouwen moeten gewoon zichzelf zijn, en niet alleen op internationale vrouwendag of als ze thuis zijn, nee, ook op andere dagen en als ze een TV programma presenteren. Maar Wendy van Dijk, die doet mijn hart smelten. Machteloos ben ik tegen haar.

Ik had een Sonos gekocht voor de verjaardag van mijn vrouw. Vorig jaar had ze er ook al één gekregen, onze nieuwe TV heeft er ook een,  en nu dan nog deze. Het zijn wonderen van techniek. Je kunt ze koppelen en weet ik het allemaal. Echter, ze vroeg me ook een plankje op te hangen waar de tweede Sonos op kon staan. Planken ophangen is het lastigste wat ik nog net kan, klustechnisch gezien.

Het probleem was echter dat het van mijn vrouw niet met van die steunen mocht die ik altijd gebruik en die de afgelopen 50 jaar dienst hebben gedaan in elk huishouden. Nee, het moesten van die designsteunen worden, van die dingen die je amper ziet en die ook geen gewicht kunnen dragen. Ik erger me daar al aan, want ons leven wordt gewoon minder gemaakt door de commercie. De commercie heeft deze steunen aan klusprogramma’s ter beschikking gesteld en John de Mol heeft de presentatoren laten vertellen dat die oude stevige steunen niet meer van deze tijd zijn. Met als gevolg dat Henk en Ingrid, die tenslotte willen wedijveren met hun vrienden, hun huis voorzien hebben van designsteunen, dat op FB hebben geplaatst, en vervolgens alle vrouwen denken: “Dat wil ik ook!”

Dat is hier dus ook gebeurd, met als gevolg dat ik een paar steunen die ik nog had en waaraan je een paard kunt optakelen bij het oud ijzer kan gooien, en designsteunen heb gehaald.  Designsteunen, die zijn duur. Dat is het eerste punt. Ten tweede kunnen ze maar tien kilo dragen en ten derde moest ik ze ophangen. Ongeveer alles wat fout kon gaan, ging fout. Ten eerste, de boorgaten, daar zat al een halve centimeter hoogteverschil in door het verlopen van de boor. Ten tweede, de bijgeleverde schroeven pasten niet in de pluggen, dus ik moest dunnere gebruiken. Nu kunnen ze dus nog maar 500 gram dragen. Ten derde, het plankje hangt gewoon los in die steunen, die trek je er gewoon uit. Ten vierde, puur geluk dat de bank er nog onder paste. Ik had gemeten maar het plankje steunt nu ook gedeeltelijk op de bank, waardoor het draagvermogen weer wat is toegenomen. Ten vijfde hield ik buiten de schroeven die ik vervangen had nog een schroef over.

Oh ja, en omdat het geheel net achter de leuning van de bank schuilgaat, had ik dus net zo goed echte mannelijke steunen kunnen gebruiken in plaats van deze Mike de Boer designsteunen. Nou ja, mijn vrouw weet van niks. Die ziet zo meteen als ze thuiskomt alleen maar een plankje op de door haar gewenste plaats met een Sonos erop. Missie geslaagd.

Er zijn veel dingen waar een mens zich aan kan ergeren, al dan niet terecht, maar dat maakt voor de ergernis niets uit. Bovendien erger ik me alleen maar terecht. Bijvoorbeeld aan de krantenbezorger. Die is compleet waardeloos. Die bezorgt meestal om 5:00 de krant bij ons, op zijn brommer. Die laat hij dan stationair draaien onder mijn raam en doet zijn loopje in de buurt. Het duurt zeker vier minuten voordat hij opzout. Niet dat je dan definitief van hem af bent, welnee, later hoor je hem nog twee keer optrekken voor de rust wederkeert. Een paardelul eerste klas. De man heeft ons in een spagaat, want hij bezorgt meerdere kranten. Een digitale klacht indienen werkt niet door een bewuste (! nog een ergernis) fout in de website, en via de telefoon kun je alleen je adres doorgeven zodat je een krant krijgt nabezorgd en je hem volledig onnodig twee keer hebt.

Een andere ergernis gaat over de sneeuw. Het was een uurtje aan het sneeuwen, en omdat onze hond dan gek van blijdschap wordt, liep ik een extra rondje met haar. En dan heeft het nog geen uur gesneeuwd, of mannen zien hun kans schoon. Het godganse jaar doen ze niks en zitten ze voor het raam te wachten. Te wachten tot die ene vlok sneeuw valt. Al weken van tevoren houden ze het weerbericht in de gaten. Windend van opwinding checken ze hun uitrusting die klaarligt in de schuur.  Via een Whatsappgroep hebben ze contact met hun buurmannen. En als het dan zover is, als die eerste sneeuwvlok daadwerkelijk valt, dan trekken ze hun Himalaya-bestendige, verwarmde ondergoed aan, ze schieten in hun reflecterende pak, (wat ook van pas komt bij het hond uitlaten in het donker) ze zetten hun winddichte bivakmuts op, en gaan met hun sneeuwschuiver die vlokken te lijf. Niet alleen hun oprit, maar ook de openbare stoep zal sneeuwvrij gemaakt worden, zodat er geen kind meer met zijn slee door kan. Want ooit is hen verteld dat het een burgerplicht is, de stoep schoonhouden. Ja, dat irriteert me. En volledig terecht.

Ik ben niet tevreden over mijn tandarts, waarschijnlijk omdat deze praktijk haar taken te goed uitvoert. Ik had bij mijn vorige tandarts zegge en schrijve 1 gaatje tot mijn 42e. Sinds ik bij deze ben, heb ik er al zeker vijf gehad. Daarbij ben ik al drie keer naar de mondhygiëniste/preventieassistente gestuurd. 

Vorige week was ik er voor de controle, er werden wegens gebrek aan tandartsomzet twee gaatjes gevonden en ik moest naar de preventieassistente. Vandaag moest ik terugkomen. Het was mijn vervelendste tandarts-ervaring ooit. Het begon al met de vraag of ik verdoofd wilde worden. Wat zeg je dan, als 49-jarige man? Ja, doet u maar? Nee, natuurlijk zeg je dat niet. Je wilt niet als een aansteller overkomen. Dus gaan ze boren .  Op een gegeven moment gaat dat pijn doen. Maar dan zijn ze nog niet uitgeboord. En het tweede gat moet ook nog. Daarna rammen ze de vullingen erin. Dan staat je bek onder spanning en zitten er scherpe randen in je mond. Niet fijn. Ik had de tranen van pijn in mijn ogen staan. Blij dat het klaar was. 

Daarna naar de preventieassistente om even te relaxen. Dat herinnerde ik me tenminste van de vorige keer. Maar dit mens deed me ook al weer pijn met haar scherpe haakjes. En toen ze eindelijk klaar was deelde ze me mee dat ik een ziekte heb waardoor mijn kaak langzaam weg zou rotten. Tenzij ik dagelijks zou stokeren, natuurlijk, dan kon het weer genezen. Als ik het goed begrepen heb tenminste, maar dat zal wel niet. 

Jammer dat je zoveel kunt hebben zonder dat je iets in de gaten hebt. Vroeger dacht ik dat je pijn had als je een gaatje had. Of dat als je kaak wegrotte, dat je dat wel zou voelen. Welnee, dat kan zomaar gebeuren. Ik weet zeker dat als mijn vorige tandarts de controle had gedaan hij na twee minuten gezegd zou hebben: perfect, tot volgend jaar. En dan regelde hij het ook nog met de verzekering. Vroeger was alles beter. 

Ik vroeg me vandaag af wat er mis is met het woord rennen. Rennen is een hype al wordt het meestal hardlopen genoemd. Maar rennen is een veel beter woord. In het Engels is het running, dus waarom geen rennen? Hardlopen is iets anders dan snelwandelen maar de letterlijke betekenis is hetzelfde. Rennen was gewoon beter geweest. Ik ga fijn een stukje rennen.  Zouden we hardlopen rennen genoemd hebben, hoefde je je nu niet op zoek naar een running-outfit, zoals dat heet bij Decathlon. 

Ik zou dit waarschijnlijk niet hebben onthouden ware het niet dat vanavond de colorrun ter sprake kwam. Linda legde uit dat het hardlopen was en dat er dan allerlei kleuren over je heen werden gespoten. En ik zou Mack niet zijn, als ik op dat moment niet zei dat ik vroeger met de poeprun mee deed, en dat er allerlei soorten gier over je heen werd gespoten. Nu was ik natuurlijk de gebeten hond, maar ik hou eenmaal niet van bullshit. En een colorrun is bullshit, en ik vond dat er ingegrepen moest worden voordat het hele land weer aan bullshit meedeed. Hans stikte intussen van het lachen. 

Ons land maakt zich natuurlijk wel vaker volledig belachelijk, momenteel weer met de gele hesjes. Is het in Parijs momenteel warzone, hier lopen ze weer op pannen te slaan en vage leuzen te roepen. Het volk is het zat! Alle 15! Wat zijn ze dan zat? Ja, gewoon alles. Ik haat die Nederlandse demonstraties. Die slaan helemaal nergens op. Er dient een wet te komen dat als de opkomst niet tenminste 5000 man is, de demonstratie geen doorgang mag vinden.  Tot overmaat van schaamte neemt Tante Machteld ook nog de leiding over de 15 gele hesjes en spreekt ze ferm toe, alsof de wereld bij hen gaat veranderen. Doe toch eens normaal. Ik heb toch al zo’n hekel aan die hesjes. Mensen trekken ze aan om ’s avonds de hond uit te gaan laten. Of om lekker mee te gaan rennen natuurlijk.