Categorie: Mack maakt zich zorgen

Ik kreeg vandaag een mailtje toegestuurd met daarin een linkje naar een filmpje op Geen Stijl. Ik heb het niet zo op Geen Stijl, en dat heeft alles te maken met Rutger Castricum. Die is begonnen. In het filmpje hield de politie een (waarschijnlijk) Marokkaanse mevrouw aan die vergeten was te integreren. Onbeschoft, dom, provocerend en wat mij betreft sloegen ze haar in de boeien om haar eens wat manieren bij te brengen. De agent die haar aansprak liet zich geenszins intimideren en ik meende zelfs te bespeuren dat hij haar extra zat te jennen met wat gevatte opmerkingen. De vrouw had een verklaring van de dokter naast zich liggen met daarin toestemming om geen gordel te dragen. De agent legde haar uit dat dat niet geldig was, en hoe de procedure dan wel werkte. Waarop de vrouw de gordel omdeed, en dus een valse doktersverklaring had. Nou ja, je hebt er echt helemaal niks aan, als samenleving.

Nu ben ik niet achterlijk en scheer niet alle moslims over één kam. De reageerders van Geen Stijl hebben daar helaas minder moeite mee. Hatelijke en racistische opmerkingen aan het adres van de vrouw, maar ook aan de kam. De hele bevolkingsgroep was achterlijk en moest weg, terug naar Islamië. Ik zou het méér kunnen waarderen als dergelijke anonieme grootspraak eens werd omgezet in een daad tegen extremisten die zich tegen Nederland gekeerd hebben en onze vrijheid en verworvenheden niet accepteren. Maar helaas.

Het feit dat Geen Stijl niet ingrijpt in de reacties maakt dat ik denk dat zij racisme goedkeuren. En dat mijn gevoel over Geen Stijl wel goed was. Maar ik schaamde mij wel voor de reacties. Een moslim die niemand kwaad doet en zulke reacties leest moet zich toch doodongelukkig voelen. “Wat een volk,” zo eindigden veel commentaren. En ik dacht precies hetzelfde.

 

 

 

Ik ben geen groot fan van haar of haar praatprogramma’s, maar nu had ze toch een programma dat me vasthield. Eva Jinek reisde door haar geboorteland en gaf een inkijkje in de Verenigde Staten van Amerika. Precies het inkijkje dat ik wilde want normaal gesproken zie je alleen de extremen en krijg je het beeld van een volkomen geschifte bevolking. Ze bezocht mensen van verschillende bevolkingsgroepen en praatte met hen over het verleden, het heden en de toekomst.

Een van oorsprong Arabische mevrouw, een kapper in een zwarte wijk, een Mexicaanse immigrant, wat blanke bejaarden, allemaal hadden ze een verhaal en een voorliefde voor Amerika. Het verhaal wat vrijwel iedereen vertelde was dat iedereen Amerikaan kon worden, als je Amerika maar in je hart sloot. De zwarten vertelden over Obama, over hoe trots ze waren en over hoe ze nog dagelijks met racisme te maken hadden, en hun levens daarop aanpasten. Dat ze hun kinderen leerden hoe met de politie om te gaan omdat ze anders het gevaar liepen te worden doodgeschoten. Dat ze bang waren voor Trump. De Arabische mevrouw was hartelijk en vertelde dat ze zich had moeten aanpassen, maar ze hoefde haar afkomst en cultuur niet te verloochenen. Maar ook zij was bang voor Trump. De Mexicaanse man zei niet zoveel, behalve dat hij in Amerika een goed bestaan had weten op te bouwen. De blanken vonden het jammer dat er een steeds grotere groep Mexicanen kwam die het niet nodig vond om Engels te leren, en voelden zich een beetje verraden. Maar zeiden ze, we zijn allemaal immigranten, het maakt niet uit waar je vandaan komt, het gaat om wat je doet. De enige echte Amerikanen zijn de indianen.

En dus bezocht Eva een indiaan, die woonde in een omgeving die je bij een indiaan zou verwachten. Hij werd gelijk spiritueel en Eva emotioneel. En ik dacht bij mezelf: Nou ben ik zo’n nuchtere en hoog opgeleide westerling geworden die niet gelooft in rokende stenen en de gebruiken van de Indiaan, maar alles in mij kreeg sympathie voor de Indiaan. Eva onderging de rituelen en moest huilen, en de Indiaan sprak ondertussen wijze woorden. Ik zou het ritueel ook ondergaan hebben, niet alleen om de Indiaan niet te kwetsen, maar omdat kennelijk alles in deze westerling verlangt naar de rust, de wijsheid en de spiritualiteit die de Indiaan bezat. Alsof in mijn DNA geschreven staat dat Indianen oneindig veel meer weten over het leven en de dood. Alsof mijn eerste natuur werd geraakt. Een oude Japanner zou waarschijnlijk een zelfde uitwerking op me hebben. Of een stamoudste in Afrika. Zorgelijk. Want ik ben een gejaagde westerling.

Eén ding is zeker, het werd mij vanochtend even teveel in de auto. De aanslag in Nice, die hakte erin. Ik wilde ze gisterenavond al te lijf, maar ik wist niet wie ze waren. Ik heb geen idee. Het enige wat je kunt doen is niks. Later op de dag bleek ook nog dat een van de slachtoffers een Amerikaanse collega van me is. Tenminste, in die zin dat hij bij hetzelfde bedrijf werkte als ik.

Toen was er ineens een coup in Turkije. Je krijgt niet eens meer de tijd om te rouwen of je moet je alweer om het volgende druk maken. Maar het zal wel los lopen. De soldaten zeggen dat ze het goed voor hebben met het volk, en soldaten zijn betrouwbaar.

De Tour, die fietst overal tussendoor. En misschien wel terecht. Zeker als de renners herdenken bij de etappewinst. Wij gaan binnenkort op vakantie. Naar Zuid Frankrijk. Precies tussen de bosbrand en de aanslag in. Nog een ding is zeker, ik ga daar vakantie houden. Niet omdat de wereld mij niet interesseert, maar juist om even afstand te mogen nemen.

Ik wil een klein verhaaltje vertellen. Het is een waargebeurd verhaaltje en het is goed afgelopen, maar daarom niet minder triest. Het gaat over een gezinnetje waarvan de vader ontslagen werd en aan de drank raakte. Het speelt in de jaren tachtig en het gezin moest rondkomen van de bijstand. Dat wil zeggen, de moeder moest dat want de vader liet het allemaal verslonzen en zoop de bijstand ook nog op. Tot de moeder orde op zaken stelde en de vader vertelde dat er een limiet werd gesteld aan het bedrag dat hij op kon zuipen en dat als hij niet meer had, het op was. Ik vond het nog heel schappelijk van de moeder, want het was ruim meer zakgeld dan dat ik in die tijd kreeg.

De twee dochters zaten op de lagere school en één van hen vertelde mij dit verhaal. Het ergste vond ik nog dat er aan het eind van de maand geen geld meer was en de meisjes Melba toastjes met poedersuiker mee naar school kregen van de moeder. Daar brak mijn hart. Armoede is één, maar je kinderen niks kunnen geven is twee.

De moeder is kort daarna met de twee dochters weggegaan, en ze kreeg een baantje. Waardoor de vernedering in elk geval stopte.  Met de dochters en de moeder is het goed afgelopen, met de vader is nooit meer contact geweest. Dochter schijnt hem een keer onder een brug zittend gezien te hebben, maar de band was al gebroken, dus het bleef bij zien.

Het is waarschijnlijk mijn grootste angst. Er zo’n zootje van maken dat je vrouw en kinderen door zoiets heen moeten. En dat je niet op tijd aan de alarmbel trekt. Door welke hersenkronkel dan ook. Of doordat je niet opgewassen bent tegen het leven en naar de fles grijpt. Ik ga nog liever dood dan dat ik met zo’n schande zou moeten leven. Een verrekte ouderwetse en onhandige opvatting, want eergevoel is on-Nederlands. Je schijnt in dit land tegenwoordig prima met schande te kunnen leven. Alleen hebben ze mij die kunst nooit bijgebracht.

Op Facebook liep ik tegen onderstaand profiel aan. Levensgenieter pur sang. Onder de Hitlerfoto stond het opschrift “Mop Mop, gas erop”. Ik vraag me vertwijfeld af wat hier is misgegaan. En dan doel ik niet op zijn Feyenoordshirtje. Maar op de kortsluiting die ergens in zijn hersenen moet zijn opgetreden, ooit. Facebook vindt dit kennelijk goed. Terwijl ik ook wel eens verhalen hoor van profielfoto’s waarop een borst te zien is, verwijderd worden. Vreemd.

Deze meneer gaat duidelijk met de verkeerde mensen om, en het komt ook niet meer goed. Daar kun je tien psychiaters op loslaten, als je zoiets op je profielpagina zet, heb je hersenschade. Maar goed, eerlijk is eerlijk, meneer kwam wel op voor een zwaar mishandelde hond. Als ik die kankerlijer in mijn poten krijg, zoiets. Dus wel lief voor dieren. Zelf heeft hij ook een hond van het type vecht.

Ik zou wel eens de gedachten van zo’n man willen lezen. Wat gaat er in zo’n brein om? Welke kennis heeft hij? Weet hij uberhaupt over Hitler, of denkt hij dat Hitler de ultieme Feyenoordfan was die een hekel aan Ajacieden had? Hoe het ook zij, dit is een landgenoot. Hier hebben ze vandaag 72 jaar geleden hun leven voor gegeven op de stranden van Normandië.

 

Ik hoorde zulke wijze woorden van Freek vanavond, dat ik er een logje aan gewijd had. Maar zojuist wiste ik de tekst ervan en begon opnieuw. Omdat het namelijk geen zin heeft om Freeks woorden op te schrijven. Ik plaats het stukje gewoon even hier.

Freek zegt dat hij niet al te veel kon toevoegen aan de discussie, maar dat zegt Finkers ook altijd, en vervolgens hang je aan z’n lippen. Voor mij staan beide komieken op eenzaam hoog niveau. Ook nu de frequentie van hun grappen wat minder wordt en ze het vaker over serieuze onderwerpen hebben. Freek heeft het hier over de vrijheid van meningsuiting die niet in het geding is, over de verfijning van de beschaving en over het mensenrecht je beledigd te voelen. Iedereen is vrij om te bepalen welke woorden hij wijs vindt, maar deze woorden van Freek vond ik wijs.

Freek DWDD Böhmermann

Op mijn werk heerst momenteel de grote leegloop. Vrijdag kondigde mijn ex-baas zijn afscheid aan, gisteren mijn huidige manager, en vandaag een collega. Ik ben weer in iets beland, ongelofelijk. Als dit bedrijf nog winst gaat maken, dan moet ik maar eens voor mijzelf beginnen, want dan kan ik ook winst maken. Het zijn barre tijden. De kunst is mijzelf staande te houden tegen veeleisende Amerikanen. Kansloos.

Ik doe niet echt veel meer, mijn positie is zo goed als overbodig, ik ben er nog voor de overdracht heb ik het gevoel. Ik beantwoord mails en ik scan een paar facturen. Ik acteer niet eens druk. En nu moet ik oefenen in me goed blijven voelen. Eigenlijk zou ik gewoon wat meer logjes moeten schrijven in de baas z’n tijd.

 

Die gekke Turken hebben een Russisch gevechtstoestel uit de lucht geschoten. Omdat die het luchtruim van Turkije zou zijn binnen gedrongen. Wat zijn dat voor idioten? Dat doen wij toch ook niet, hier vliegen jaarlijks een paar Russen over ons land, en dat is dan nog een regelrechte provocatie. In Turkije waren ze met gevechtsacties bezig tegen IS, en die verdomde Erdogan, of hoe heet die macho, wil even laten zien dat Turkije haar luchtruim verdedigt. Dat soort idioten wil ik niet bij de Navo hebben hoor. De Navo is er om ons te behoeden voor een derde wereldoorlog, niet om er één uit te lokken.

Poetin heeft gelijk dat hij dit een mes in de rug noemt. Hopelijk is Vladimir in een verstandige bui en neemt hij geen vergeldingsmaatregel. Hopelijk vinden de Turken de twee piloten die nog spoorloos zijn. Hopelijk biedt Turkije haar excuses aan aan Rusland, en hopelijk gaat de Navo een hartig woordje wisselen met Turkije. Een paar jaar geleden moest het land nog onze patriots lenen wegens dreigende Syrische raketaanvallen, en nu dit!

Is het heel gek om te veronderstellen dat er over vijftig jaar een geschiedenisboek over WO III bestaat en dat het allemaal begon bij het neerhalen van een Russisch vliegtuig door Turkije? Nee, ik vind het niet gek klinken. Ik vind het minder gek klinken dan een moord op een Oostenrijkse aartshertog. Of een door de Duitsers in scene gezette inval van Polen in Duitsland.

Ik maakte deze week een nieuwe categorie aan genaamd: Mack maakt zich zorgen. Nu is het niet de bedoeling dat ik me extra veel zorgen ga maken, want van nature maak ik me al zorgen genoeg. Eigenlijk was het al gek dat die categorie nog niet bestond. De meeste logjes hebben de categorie “geen categorie” meegekregen, dus misschien moet ik die nogmaals langs om te kijken of ze niet in de nieuwe passen.

Waar ik mij over het algemeen de meeste zorgen over maak is het verschil in hoe de wereld er nu uitziet en hoe hij er veertig jaar geleden uitzag. En dan met name over de waarschijnlijkheid dat dat verschil nog groter gaat worden. Ik heb daar moeite mee. Ik las vandaag bij iemand dat bij hem tussen zeven en acht nog nooit de stem van Matthijs van Nieuwkerk had geklonken omdat hij dan de krant las. En ik dacht aan het spitsuur dat het bij ons om die tijd is. De krant lezen? ’s Ochtends, haastig bij het ontbijt, staand aan het aanrecht. De verdieping verdwijnt, al mijn kennis is oppervlakkig. Er is natuurlijk ook een overvloed aan onzinnige informatie die in onze richting wordt gestraald, en ik vraag me af wat we daarmee moeten. Ik werk bij een bedrijf van 13.000 werknemers en ben een schakel geworden in een enorm proces van factuurverwerking met ik weet niet hoeveel mensen die geestdodend moeten goedkeuren, met eenzelfde eindresultaat als eerst, alleen komen er nu tien mensen, een scanner en een week tijd aan te pas. Hetzelfde kunstje deed ik vroeger in minder dan vijf minuten in mijn eentje, en dan overdrijf ik niks. Het wordt normaal gevonden en iedereen accepteert deze gang van zaken, omdat de accountant het nu eenmaal voorschrijft.

Ik zet me regelmatig af tegen de stroom die langs komt. En toegegeven, dat doe ik alleen tegen goede collega’s. Ik vertel ze dat ik het merkwaardig vind hoe zonder slag of stoot sommige dingen zijn geworden zoals ze zijn geworden. Alsof Tika in haar handen heeft geklapt, wijzigingen heeft aangebracht en nogmaals in haar handen heeft geklapt. Alleen zou Tika nooit zulke rare wijzigingen aan de wereld toebrengen. Zij zou juist nu in haar handen klappen, wijzigingen ongedaan maken en weer in haar handen klappen. En dan zouden wij denken dat we geslapen hebben en weer doorgaan met waar we eigenlijk gebleven waren, de krant lezen aan de keukentafel. De stilte zou ons opvallen al begrepen we niet waarom, maar zou al snel als aangenaam ervaren worden.

De tijd laat zich lastig terugdraaien. Dat geldt ook voor de wereld en Matthijs. Om toch nog enig houvast te hebben blog ik zodat ik terug kan lezen. En ik blog omdat ik weet dat u leest. U bent namelijk niet diegene over wie ik het zojuist had, maar juist diegene die vragen stelt. Als je blogt heb je geschreven over wie je bent en over hoe je denkt. En wat iemand schrijft is een ijkpunt in zijn karakter, en maakt hem betrouwbaar. Geschreven woorden kunnen niet makkelijk ontkend worden en dat maakt dat ze zorgvuldiger worden gekozen. Daarom.

Sinds een paar weken volg ik het programma Grensland, over de Russische federatie in al zijn facetten. Het wordt uitgezonden op zondagavond door de VPRO. De VPRO heeft voor mij een hoog betrouwbaarheidsgehalte en ik hoop niet dat ze dat ooit gaan beschamen. Jelle Brandt Corstius reist door het land en interviewt bekende en onbekende Russen, sommigen in dienst van de staat, anderen gewoon als burger. Het mooie aan Jelle is dat hij de Rus niet blootstelt aan westerse kritiek, maar ze hun verhaal laat doen. Dus als zij Poetin een held vinden, dan mogen ze dat zeggen zonder dat Jelle ze in de rede valt. In zijn latere commentaar laat hij hooguit op subtiele wijze weten wat hij er van vindt, zodanig dat het een licht komische ondertoon krijgt. Maar dat kan een dergelijk programma dat is opgenomen in de grauwe Russische winter, goed gebruiken.

Zelf heb ik een Russische collega met wie ik erg goed kan opschieten, ondanks dat ze me soms tot wanhoop drijft. Wanhoop die ik overigens niet laat merken, maar ze slaat het houvast soms onder me weg. Want de dingen die ons eigen Achtuurjournaal soms beweert kan ze afdoen als zwaar overdreven. Zo hebben haar homovrienden uit Moskou helemaal geen moeilijk leven en probeert het westen Poetin zwart te maken. Als ik dan voorzichtig opper dat hij toch de Krim geannexeerd heeft antwoord ze fijntjes dat de Krim gewoon bij Rusland hoort, en daar altijd al bij gehoord heeft. En ja, dan moet ik toegeven dat ik nog nooit van de Krim gehoord had voordat het geannexeerd werd, dus al te veel tegengas geven kan ik niet. Hetzelfde werd overigens in Grensland beweerd door een inwoonster van de Krim; de Krim hoort bij Rusland en ze was blij dat ze weer onder de hoede van Poetin viel.

Op ongeveer dezelfde manier heb ik wel eens met een Israëli gepraat. Ik kon het geen discussiëren noemen omdat ik niet veel van de situatie wist en hij 90% van de tijd aan het woord was. Ik noemde alleen wat ik wist over de moeilijkheden met de Palestijnen, maar hij zei op een toon die niet vijandig was, maar desondanks zo overtuigd en zakelijk klonk dat ik er niets tegen wist in te brengen, dat de joden al duizenden jaren in Israël woonden, dat was geen religie, maar een geschiedkundig feit en dus logisch dat het land beschermd moest worden tegen de Palestijnse agressie.

Het maakt me nog niet eens uit wat er gezegd wordt, het gaat me erom dat mij door mijn westerse nieuwsbronnen iets verteld wordt dat volgens anderen helemaal de andere kant op moet. En als ik dan denk dat ze geïndoctrineerd zijn, dan denk ik dat om mijn eigen gemoed te sussen. Want ik kan niet volhouden dat ik er meer van zou weten dan zij, die uit het land komen, de taal spreken en er nog regelmatig komen. En dat maakt mij bang. Bang dat ik niks weet en ook nooit iets weten zal.