Categorie: Mack is maatschappij-kritisch

Ik ga mij op glad ijs begeven. Zonder schaatsen. En ik doe dat liever niet. Ik ga net als mijn naamgenoot Mack de Hond een oordeel vellen over een zaak waar ik niet alle feiten in ken. Maar het voelt als mijn plicht.

Een boekhouder (dat maakt het dubbel zo erg) is veroordeeld tot 12 jaar (dus eigenlijk 24) gevangenisstraf vanwege de moord op een rijke weduwe. Ik hoef het verder niet uit te leggen want iedereen weet wel over wie het gaat en wat er aan de hand is.
Eerst dacht ik dat hij onschuldig was. Maar toen zijn DNA werd gevonden op de blouse van het slachtoffer vond ik hem een ongelofelijk goede leugenaar en raakte ik overtuigd van zijn schuld.

En nu, na een anderhalf uur durend programma over deze zaak ben ik weer overtuigd van zijn onschuld.
Met het gebruikte bewijs werd de vloer aangeveegd door een DNA-deskundige en een hoogleraar strafrecht. De man zit al vier jaar onschuldig vast.
Totdat er een deskundige van de tegenpartij komt, want dan verander ik weer van mening. En zo wordt de achteloze burger heen en weer gejojood tussen schuldig en onschuldig. Het is nu zelfs zo ver dat ik door dat programma denk dat ik nu ook een deskundige ben in het vellen van een oordeel.

Het meest overtuigende ontlastende bewijs was voor mij zijn vrouw. Een gewone vrouw (dus niet eentje waarbij een kring van vooroordelen als een aureool boven haar mijn hoofd hangt) die zegt: Ik weet toch zeker zelf wel of mijn man een kille moordenaar is of niet?

Mij zouden ze in Amerika graag als jurylid hebben. Uitermate beïnvloedbaar door een geslepen advocaat. En als iemand hoogleraar is heeft-ie wat mij betreft altijd gelijk, want wat die zeggen is waar.
Totdat een andere hoogleraar hem tegenspreekt natuurlijk, maar dat bevatten mijn hersenen niet.

Het Nederlands kende vroeger naamvallen net als het Duits en het Russisch. Waarschijnlijk begrepen we het zelf niet meer en hebben we de naamvallen afgeschaft, dat schreef wel zo makkelijk. Lezen maakt niet uit natuurlijk, dat blijft even makkelijk. Er zijn natuurlijk nog veel meer vereenvoudigingsmogelijkheden voor onze taal, maar dan neigt het wellicht naar het Zuid-Afrikaans.
Zuid-Afrikaans is trouwens om te lachen, tenminste voor mij wel. Want een vliegdekschip noemen ze daar een niksniebangboot. Nou ja, ik kan er wel om lachen maar in feite lopen ze daar gewoon decennia voor op Nederland. Driehonderd jaar geleden zeiden ze daar ook gewoon vliegdekschip en straaljager. Maar door al die versjeijene cultuur in de war heb ze van het Nederlands een potje maak en ze vreemp zijn gaan praat.
Maar geen zorgen, dat gebeurt hier ook nog wel. Ik schat nog een jaartje of dertig en uw kleinkinderen hebben geen idee meer waar u het over heeft. Ik hoor tenminste regelmatig autochtonen van de 54e generatie een accent bezigen dat weer sprekend lijkt op de goed bedoelde pogingen van een derde generatie allochtoon om zich hier onverstaanbaar te maken, weet je.

Door de film 'A few good men' weet ik dat Gitmo een plek is waar de mariniers zelf niet mogen denken, dat wordt voor hen gedaan. Ik kan me niet voorstellen dat genoemde film de favoriete van G.W. Bush is. Of juist wel en denkt hij dat de mariniers er op een uiterst positieve wijze afgeschilderd worden.
Om te laten zien dat het geschetste beeld in de film niet op waarheid berust mocht een aantal Nederlandse politici een kijkje nemen op Gitmo. Want wij (de lage landen) weten dat op die plek- zonder vorm van proces- allemaal onschuldige hardwerkende Afghaanse vaders van kleine kindertjes gevangen zitten, maar die gemene Amerikanen zeggen dat ze terroristen zijn. Taliban!
Belachelijk. In elk geval, ik schoot weer hardop in de lach toen ik vanochtend de krant las en één voor één de reacties van onze politici peilde. Iedereen vond de toestand zorgwekkend en vroegen zich af of de Amerikanen niet bewust een positief vertekend beeld naar buiten brachten, om te laten zien dat Guantanamo Bay en Genève nog steeds de beste maatjes zijn. Behalve eentje. Onze beste cabaretier van dit moment. Geert Wilders. 'Ik ben enorm trots op de Amerikanen dat zij de strijd met terroristen op die manier aangaan. Ik sluit niet uit dat er in Nederland ook een G.B. moet komen.'
Geert maakt de politiek weer om te lachen.

Het in bezit hebben van kinderporno was al langer strafbaar, het bekijken ervan nog niet. Maar ook daar gaat gelukkig wat aan gebeuren. De overheid weet haar prioriteiten goed te stellen want aan kijkers naar files op de andere rijbaan heeft de politie al jaren een hekel, nu wordt het dan ook wel eens tijd dat we ons over kinderporno druk gaan maken.

En ik ben principieel tegen de doodstraf maar voor die ene groep maak ik een uitzondering. Spammers. Degene die mij elke dag 80 mailtjes stuurt met Viagra aanbiedingen, nota bene met mijn eigen e-mail adres zodat als ik hem wil blokkeren er in beeld verschijnt: "mackje-at-hetnet is met succes geblokkeerd", diegene moeten ze vastbinden op een karrenwiel en met een grote hamer al z'n botten aan gruzelementen slaan. Want dat maakt me pas witheet!

Als ik 's ochtends naar mijn werk rij kom ik langs een bedrijf dat vlak langs de weg zit, en waar je vanaf de weg goed naar binnen kunt kijken. Als ik mijn best doe kan ik lezen wat er die dag op de vergadering staat. In een van de kantoren zit meestal een goed uitziende veertiger, modern haar, een prachtig wit overhemd met stropdas, in bespreking met wat andere mannen. Hij moet haast wel belangrijk zijn. Dat denk ik dan tenminste. Een manager die het al een end heeft geschopt, een goed salaris en op de parkeerplaats staat zijn mooie nieuwe lease-auto. Hij is begaan met het bedrijf, werkt wekelijks meer uren dan zijn leeftijd, zijn baas is tevreden. Golf en zakenlunches, schat ik zo in. Als ik om een uur of zes terug rij, zit hij er nog steeds, nog even fris uitziend als die ochtend, en nog steeds in vergadering met de andere mannen. Als hij 's avonds mobiel bellend naar zijn auto loopt, is hij tevreden. Met zijn krijtstreep en 3-serie is hij een knappe verschijning. Het succes hangt om hem heen. Als hij ziek wordt en vroeg dood gaat is iedereen hem na een maand vergeten.

Soms, maar steeds vaker vraag ik mijzelf af waar het heen moet met mij en dit land. Toen ik een klein Mackje was vond ik alles veel overzichtelijker. Ik snapte volgens mij ook alles wat ik moest snappen. De leraar vertelde de waarheid, behalve als je vader iets anders beweerde. En je mocht wel licht kritische vragen stellen maar de leraar bleef de baas. Je werd als jochie nederig gehouden en dat moest ook want je moest de militaire dienst nog in.

Toen de dienstplicht werd afgeschaft was die nederigheid niet meer nodig en moesten we mondiger worden. Bovendien verdwenen de bazen en verschenen er managers op het strijdtoneel. Je moest ook kunnen vergaderen en belangrijk, je moest overal een mening over hebben. En ook over zaken die je ten eerste geen hol aangaan, ten tweede waar je zelf niet bij betrokken bent en ten derde, waar je de ballen verstand van hebt. (en ten overvloede, waar toch niemand wat mee doet.) Pogingen van enkele leraren die probeerden: "hou je mening voor je!" werden iets te letterlijk genomen en iedereen ging achter een spandoek lopen.

Ergens in de tweede alinea is het volgens mij fout gegaan. Volgens de Lonely Planet reisgids is Ierland het vriendelijkste land ter wereld en komt Nederland niet meer op de lijst voor.
Ieren zijn inderdaad het vriendelijkste volk wat ik ken, nog vriendelijker zelfs dan een Parijzenaar in het spitsuur, en als je iemand wat vraagt krijg je beleefd antwoord. En als je wat langer met een Ier praat, krijg je te horen dat ze het geweldig vinden dat een Nederlander hun land komt bezoeken en dat Nederlanders allemaal zo intelligent zijn. Ja dat klopt, loog ik nederig.

Gelukkig kunnen we tegenwoordig weer trots zijn op Nederland. En al even gelukkig hebben we weer iets wat we kunnen afzeiken nog voor het begonnen is. Ik ben blij, want ook ik heb me de afzeikmentaliteit meester gemaakt. Mijn goede onbekende Kidtwist, liet me vanuit Suriname weten dat hij trots was op Nederland. Hij kon merken dat we goed zijn geweest in slavenhandel.

Ondertussen ben ik al jaren moe van voetbal. Kwalificatiewedstrijden voor een EK of WK boeien al lang niet meer en het enige wat ik nog doe is in de krant lezen van wie PSV nu weer heeft gewonnen. Af en toe een Championsleaguewedstrijd die er toe doet of interlands in een eindtoernooi vind ik nog wel leuk.
Het probleem is volgens mij dat ik Cruijff en Maradona nog heb gezien en beter dan dat wordt het toch nooit meer dus waarom nog al die moeite?

Afgelopen weekend zapte ik naar een rugby-wedstrijd, Engeland-Frankrijk. Wat geweldig! Ik begrijp de spelregels niet zo goed maar het lijkt me geweldig om met zo'n bal naar voren te rennen en ondertussen alle tackles te ontwijken. Of nog mooier, een doorgebroken speler van de tegenpartij vol om z'n benen grijpen zodat hij geen kant meer op kan en met bal en al tegen de grond gaat.

Maar wat een kleerkasten. Daar als ongetrainde mack tussen te gaan staan lijkt me uiterst ongezond. Bovendien ben ik behoorlijk zuinig op m'n voorkomen. Misschien is het wel wat als we voetbal inruilen voor rubgy. Dan zijn we gelijk af van verachtelijke types als Arjen Robben, die bij iedere aanraking kermend ter aarde storten en, nog belangrijker, van nichterige types als Raphaël van der Vaart. (Die trouwens nog steeds ontkent dat hij jongens eigenlijk leuker vindt dan Silvie.) En ook van jongens met van dat haar dat tussen mode en lang in zit want die irriteren me nog het meest van allemaal.

Stel nou dat er een man over straat loopt die handboeien bij zich heeft en die om die reden opgepakt wordt door de politie. Hoe moet de krant dan koppen zodanig dat het maar voor één uitleg vatbaar is en dat de vlag de lading dekt?

-Politie pakt man met handboeien.
-Man met handboeien gepakt door politie.
-Geboeide man door politie gepakt.
-Handige man geboeid in politiepak.
-Politieman pakt handboeien.

Ja, dat leer je mooi niet op de journalistenschool.

Mensen die keihard lachen om hun eigen grap kracht bij te zetten kan ik nog wel pruimen, vervelender vind ik het als het in zo'n geval een grap is ten koste van een ander, bijvoorbeeld van mij. De grap is gemaakt en door hun keiharde geblaat (en ondertussen naar medestanders zoekende ogen) ontnemen ze mij de kans om er snel op te reageren zodat je ze wel voor hun smoel moet slaan. Overmacht!
Tegenwoordig (lees: op mijn leeftijd) kan ik er natuurlijk niet meer steeds op los beuken en in ons beschaafde kikkerland wordt van je verwacht dat je met iedereen discussieert tot de dood erop volgt. Je bestookt elkaar met woorden, niet met de vuist.
De koning van de lach om eigen grap is natuurlijk Emile Ratelband. Misschien herinneren de oudere lezers onder ons nog een uitzending van Kopspijkers waar Ratelband het bloed onder de nagels van professor Piet Vroon lachte, en ze Vroon tegen moesten houden omdat hij anders Ratelband tegen de vlakte had geslagen.
Kijk, dat was nou zo'n typisch geval waarin onze maatschappij tekort schoot.

Ik las in de krant dat de NS een conducteur ontslagen heeft na herhaaldelijk agressief gedrag tegen rezigers. Zet die man dan in tijdens Ajax-Feijenoord denk ik dan. Een goed schaker zet zijn stukken daar waar hij ze het beste kan gebruiken. Maar nee, ontslagen.
De man kreeg een aanzienlijk (substantieel, zou Hare Majesteit zeggen) bedrag mee. De rechter had rekening gehouden met zijn grote aantal dienstjaren en met het feit dat hij waarschijnlijk lastig een andere baan zou vinden. En over dat laatste wil ik graag wat zinnig commentaar in de reacties.
Want wat is er gebeurd met de wet gelijke behandeling? Waar slaat dit op? Waarom krijg ik dan dezelfde boete voor te hard rijden als John de Mol? Hij moet een veel hoger bedrag krijgen voor dezelfde overtreding!

Trouwens, nu we het er toch over rechtsongelijkheid hebben, ik heb weer eens een briljant plan.
Stel, er wordt iets van je gestolen. Bijvoorbeeld een stekkerverbinding met een zeven-polig uiteinde en een dertien-polig uiteinde. Dan vind ik dat je het recht moet hebben om er (na toestemming van de politie) ergens een terug te jatten terwijl de verantwoordelijkheid voor deze diefstal bij de oorspronkelijke (nog onbekende) dief blijft. De dief heeft tenslotte de diefstal gepleegd bij een willekeurig persoon, en dat had net zo goed degene kunnen zijn bij wie de diefstal in tweede instantie gepleegd wordt. Die tweede mag dan ook weer ergens zo'n ding jatten met het recht op terugschuiving van de verantwoordelijkheid naar de bron. Op deze manier wordt er geen schade geleden door de gedupeerden, en uiteindelijk zal iemand het voorwerp weer terugjatten van de oorspronkelijke dief, die én zijn buit kwijt is, én recht heeft op terugschuiving van verantwoordelijkheid naar de bron. (hier loopt-ie in de val want de bron is-ie zelf.)
Dit is zo'n geweldig plan dat diefstal zal verdwijnen omdat het een zinloze activiteit is geworden.
Nu ga ik iets bedenken tegen verkrachting.