Categorie: Mack is maatschappij-kritisch

Ik heb het helemaal gehad met de klimaatverandering. Geen idee wie er de schuld van is, Al Gore, de Chinezen, Amerika, de dieselrijders, DSM of ikzelf, ik wil weer winter! En een goeie ook. Niet van dat benauwde dat je je ruitenwissers gewoon nog los kunt trekken van de ruit, nee, ik wil dat je eerst een kwartier moet graven naar je ruitenwissers. En dat het weer min 20 wordt. Minimaal! Nee Maximaal! Of moet het toch minimaal zijn? Nou ja, koud in elk geval Zodat de ANWB zich weer eens bezig kan gaan houden met haar core-bussines in plaats van uit te rukken omdat er weer een of andere janhannes benzine heeft getankt in plaats van diesel.

Sneeuw. Gewoon Scandinavisch veel sneeuw. En ijs! Zodat iedereen met een boerenkaaskop z'n noren weer onder kan binden. En dat de winkels dicht zijn en er noodhulp moet komen uit Afrika. (Want hun helikopters startten nog wel.)

Waarom wil je dit allemaal Mack? Nou gewoon. Een oerdrift. Dat al die vlotte jongens ineens niet meer zo vlot zijn. Dat als het erop aan komt dat je veel meer aan een Mack hebt. Dat mevrouw Mack weer eens trots op mij is. Omdat ik 's avonds wél met een vers gevangen everzwijn thuis kom…

Ik bespeur weer zo'n modernisme, zo'n tijdsverschijnsel, een weg-bij-de-basis gevoel, een irritante onderscheidingsdrift. En het is bijna net zo irritant als de veramerikanisering van onze taal. Eigen taal eerst! De dikke van Dale is vol!
Ik heb het hier en daar al wel eens voorzichtig aangekaart maar mensen kijken je na en lopen met een grote boog om je heen, alsof er elk moment ledematen van je romp kunnen vallen. En deze keer heeft ook mijn echtgenote, de lieftallige mevrouw Mack er last van dus het ligt nogal gevoelig.

Waar heb ik het over? Ik ga het proberen uit te leggen aan de hand van een voorbeeld van mevrouw Mack. (maar dat is puur willekeurig gekozen)
Men neme dat zwarte album van Metallica. Dan zeg ik bij Nothing Else Matters dat dat het mooiste nummer van de cd is, want dat is ook zo, want ik zeg het, de artiest zegt het, hoogste notering, meest verkocht, bekendst en dat is niet voor niks. Dat is omdat het het mooiste nummer is.
Maar nee, wat zegt zij dan? "Nou nee, ……….. (een totaal onbekend a-muzikaal baggernummer) is veel mooier."

Dit was een puur fictief voorbeeld, wij hebben niet eens Metallica dus je zou het ook mogen vervangen door "November rain" van Guns n' Roses, en dat iemand anders je dan uitlacht en zegt: Moewaahaa, veel te commercieel dat nummer, Welcome to the Jungle is veel beter."
Nou, dat verschijnsel zie je dus altijd bij mensen die pretenderen ergens verstand van te hebben. Het is natuurlijk meer een drang tot onderscheiding dan dat ze weten waar ze het over hebben want je moet je altijd willen onderscheiden van de massa.
Ja naar boven ja, niet richting straatgoot!

Dus speciaal voor dat soort mensen volgt onderstaand een klein lijstje met artiesten en hun mooiste nummer:

Lees verder “Onderscheidingsdrift”

Van web-log kreeg ik een mailtje met het verzoek iets te schrijven over orgaan-donatie, welk verhaal ik vervolgens kan taggen, zodat ik meer bezoekers op mijn web-log zou krijgen. En dat vind ik een hele goede reden, en daarom voldoe ik graag aan dat verzoek.

Eerst maak ik even een klein tijdsprongetje naar de dag dat web-log begon met de welbekende reclamebalk boven in beeld. Deze balk heb ik afgekocht voor het luttele bedrag van 1 euro 50 per maand. Bij mij dus meestal geen balk al vergist de web-log computer zich heel soms en zie ik soms toch die balk.

Vervolgens moet ik aan de niet-streepjesloggers even uitleggen dat nu tijdens het typen van dit bericht rechts in beeld (een verticale strook van ongeveer 10 cm) een enorm agressieve reclamecampagne van het donorregister loopt. Hierbij verschijnen om en om drie koppen in beeld met een frequentie van ongeveer een seconde. En dat komt de innerlijke rust niet ten goede zal ik maar zeggen. Bovendien zijn koppen helemaal niet transplantabel al zou dat in sommige gevallen best wenselijk zijn. Maar mocht er vraag naar zijn, mijn kop sta ik niet af. Tenminste niet vrijwillig.

Ik ben niet de minste als het gaat om het hacken van reclamecampagnes en ik zal met u delen hoe ik die koppen heb laten verdwijnen. Je neemt een A4tje en vouwt dat in de lengterichting dubbel. Bovenaan plak je een plakbandje en het geheel plak je vast aan de rechterzijde van het scherm. Weg irritante donorreclame.
Echt, je hebt daar niet veel programmeursopleiding voor nodig, al is dat natuurlijk wel een pré.

Het web-log team zal me nu wel dubbel dankbaar zijn.

De verkeersboetes gaan met 20% omhoog omdat de schoolboeken gratis worden. Zo heb ik het begrepen van Ernst Hirsch Ballin. Haha, domme Ernst met z'n spjaakgebjek. Als de schoolboeken gratis worden kunnen de boetes juist omlaag sufferd. Tijd dat we de Dom van Utrecht naar Den Haag verslepen.

Ik heb het even nagerekend en ik weet dus nu al dat u volgend jaar allemaal een boete krijgt van ongeveer 55 euro. En in 2009 van 70 euro. En denk niet dat u eronder uitkomt als u geen auto heeft, want dan kan het niet uit met die gratis schoolboeken. Waarschijnlijk wordt u dan in de trein geflitst en wordt de boete verdeeld onder de passagiers. Eerlijk is eerlijk.

En zo'n plan hoeft niet te rekenen op ook maar de minste weerstand, de kamerleden houden de boetes toch in op het salaris van hun chauffeurs, dus die worden er niet slechter van. Maar ik blijf het elk jaar weer knap vinden dat ze van te voren weten dat u een overtreding zal begaan. Het is dat de regering zo bezorgd is over onze veiligheid maar anders zou je toch bijna denken dat ze helemaal niet willen dat u geen verkeersovertredingen meer begaat.
Nah, zo mag je niet denken Mack.

Twee ministers wonnen een klein beetje van mijn verloren vertrouwen in de politiek terug.

De eerste was mevrouw Vogelaar die nu eindelijk de definitieve genadeslag toediende aan de bron aller allergische reacties: Hedy d' Ancona. "Dat móet ook, en dat kán ook en dat zál ook…"
Hedy beweerde altijd dat de multi-culturele samenleving er nu eenmaal was en dat we dus maar moesten wennen aan die gezellige mix van tientallen culturen door elkaar.
Járen na haar verdwijning uit de Haagse politiek voel ik me nog onrustig worden als ik met Hedy geconfronteerd wordt. In elk geval, mevrouw Vogelaar (haha, partijgenoot ook nog) zei nu letterlijk: De tijd van het gezellige multi-culti is nu definitief voorbij. En het kan me niet schelen wat die zin betekent, het rekent in elk geval definitief af met Hedy. (brrrr)

Over multi-culti gesproken, de tweede minister was Ronald Plasterk. Die verblijdde mij vanochtend in de krant met een berichtje waarin hij zei dat er voor elk Engels woord een Nederlands woord moet blijven bestaan. Ik erger mij al jaren aan het te pas en te onpas gebruiken van Engelse woorden als je #%$%#$ gewoon een boerenlul of -trien uit Nederland bent en je tegen een andere uit de klei getrokken kaaskop met remsporen in z'n onderbroek je onzin staat uit te braken! En steeds meer mensen doen het.
Het bedrijfsleven is ermee begonnen, "Break Even Point zeg maar BEP", "We hebben een go", toen volgde Arnie Alberts met: "We gaan even naar de commercial break, we zijn terug na de break" en nu haalt heel Nederland zijn "kids" van school op, en als we afscheid nemen zeggen we "all the best!"
En gevorderden zeggen: "Get a life" en "I don't give a fuck!"
Bloody Hell! Dat zeg ik!

Braak braak driewerf braak! Leve minister Plasterk!

Oh ja, nog even dit. Waar ik Engels schreef moet u eigenlijk Amerikaans lezen, en mocht u zich aangesproken voelen maar dat kan ik me niet voorstellen want mijn lezers doen natuurlijk niet mee aan dit soort hoogverraad, voelt u zich vrij om dreig e-mails te sturen. Wel graag in Hare Majesteit's Nederlands.

De Deltawerken zijn prachtig maar het nadeel ervan is wel dat we nu dus nooit zullen weten of het echt nodig was ze te bouwen. Dat de sluizen regelmatig sluiten heeft drie functies. Eén: het water tegenhouden. Twee: de sluiswachters verleren het niet en drie: als ze nooit dichtgaan en er overstroomt niks krijg je lastige kamervragen. Sluiten dus die hap en de schijn wekken dat Nederland aan een ramp ontsnapt is.

Het doet me een beetje denken aan het arresteren van een massamoordenaar na zijn eerste moord. Of aan Dick Advocaat, die tegenwoordig expres met een foute opstelling begint om nu wel goed te kunnen wisselen.

Ondanks dat ik een gewone jongen ben geworden ben ik altijd een opschepper gebleven. Ik mag graag opscheppen. Weinigen geloven mij echter, maar als er dan eens eentje is die mijn ingehouden lach niet herkent doe ik er nog een schepje bovenop. Dan volgt meestal de twijfel en als ik dan een ongelofelijke leugen vertel val ik uiteindelijk door de mand. Ziekelijk!

Het voordeel van deze levenswijze is dat ik andere opscheppers gelijk doorheb. Zo is een van mijn collega's een rasechte. Hij heeft het altijd over 'mijn vakgebied', ik weet serieus niet wat hij bedoelt, iets met de hele dag naar een beeldscherm staren is volgens hem de reclamebusiness, de taak van een marketing-manager en ook van een grafisch vormgever. En vorm dan uitgesproken als "voim".
Hij heeft een HBO opleiding, weliswaar één jaar, vroegtijdig gestopt en de overheid erkende de opleiding niet als HBO, maar dat was uiteraard een fout van de overheid. Deze beste man is niet meer te redden en ik durf zijn stoelpoot dan ook niet door te zagen. Bang als ik ben om imagoschade aan te richten.

Je hebt ze ook waarbij je de stoelpoot nog wel durft door te zagen en dat is wel zo plezierig. Eentje tref ik steevast één keer per jaar op een verjaardag en dan hoor ik naast me ineens: "Zo, maandag moet ik mijn cijfers even verdedigen." Planner manager accounting consulent denk ik dat hij is.
Uiteraard reageer ik niet en hoor ik even later op uiterst verveelde toon: "Ja, moet ik volgende maand weer een auto van de zaak uitzoeken."
"Zo? Toch wel een Alfa hè?" reageer ik zogenaamd geïnteresseerd. Nou en dan komt er een verhaal over dat zijn auto laatst kapot was en dat de garagehouder hem -in zijn positie- ook nog een rekening durfde te presenteren van 1.100 euro maar dat hij daar snel klaar mee was en de garagehouder met de staart tussen zijn benen afdroop. Natuurlijk.
Gelukkig kwam de redding van zijn vrouw die alleen opving dat hij vertelde dat de auto kapot was. "Ja, dat heeft ons 1100 euro gekost." zei ze verontwaardigd.

En dan komt mijn zaag. Oh? Ik hoor net dat het gratis was?
Ja, en dat plak je natuurlijk niet zomaar even met wat houtlijm.

Noortje van Oostveen. Die associeer ik altijd met De Bende Van Nijvel. In mijn herinnering was zij het die altijd het schokkende nieuws bracht als de bende weer had toegeslagen.
De bende zaaide begin jaren tachtig dood, verderf angst en terreur. De bende heeft bij diverse overvallen op meestal warenhuizen tenminste 28 moorden gepleegd en er zijn tientallen gewonden bij gevallen.
De bende schrok er niet voor terug om politiemensen op te wachten en in de val te laten lopen en hen uiterst koelbloedig dood te schieten. Als Noortje het nieuws voorlas werd je in je eigen huiskamer nog bang.

De daders zijn nooit gepakt. Al met al hebben ze een schamele vijf miljoen Belgische Francs buitgemaakt bij de roofovervallen, omgerekend in euro's zijn dat er ruim 100.000. Je hoeft dus geen Horst Tappert te heten om te begrijpen dat er een ander motief achter zat dan geld.
De complottheorieën zijn dan ook talrijk en variëren van gefrustreerde rijkswachters die achter de bende zouden zitten, tot de CIA die wat onrust in Europa kon gebruiken en de Mossad die de aandacht af wilde leiden van bepaalde onfrisse handel van Israël.

Onlangs werd bekendgemaakt dat het onderzoek naar de bende heropend gaat worden. Een expert-burger gaat nieuwe daderprofielen opstellen om zo toch weer op het spoor te komen.
Het laatste wapenfeit van de bende dateert van 9 november 1985 en verjaart op 9 november 2015. Nog acht jaar te gaan.

Een brandweerwagen met sirene leek vlak bij ons huis te stoppen. Hans attendeerde mij door "tatoe" te zeggen maar verder besteedden wij er geen aandacht aan. Toen ik hem even later naar bed wilde brengen zagen wij vanuit zijn slaapkamer de brandweerwagen ook inderdaad op een afstandje staan. Even flitste door mijn hoofd of ik er met hem naar toe zou lopen want dat vindt-ie zo leuk. Niet voor mezelf hoor, neuh neuh.
Maar op dat moment maakt mijn lichaam gelijk correctievloeistof aan en vertelt mij dat je niet naar andermans ellende gaat staan kijken, tenzij je de helpende hand kunt bieden.

Mijn buurman stond al op de oprit te aarzelen of hij de helpende hand kon bieden. Nog geen halve minuut later rende een andere buurvrouw (haar duster nog dichtknopend) naar de plek des onheils om de helpende hand te bieden. De buurman lachte wat schaapachtig en rende onopvallend de buurvrouw achterna, om haar heel nobel niet alleen de helpende hand te laten bieden. En ik zag buren die ik nog nooit gezien had de helpende hand bieden. Wat woon ik toch in een behulpzame buurt en wat ben ik toch een egoïst eigenlijk.

Ooit, toen jullie nog klein waren en ik net twintig geweest stortte er een vliegtuig neer in de Amsterdamse Bijlmer. Er werd bij ons aangebeld. Een kennis vroeg of ik meeging om te kijken. (80 km rijden)
Ja leuk joh. Wacht ff…pak ik even de koelbox.

Ik ga mij op glad ijs begeven. Zonder schaatsen. En ik doe dat liever niet. Ik ga net als mijn naamgenoot Mack de Hond een oordeel vellen over een zaak waar ik niet alle feiten in ken. Maar het voelt als mijn plicht.

Een boekhouder (dat maakt het dubbel zo erg) is veroordeeld tot 12 jaar (dus eigenlijk 24) gevangenisstraf vanwege de moord op een rijke weduwe. Ik hoef het verder niet uit te leggen want iedereen weet wel over wie het gaat en wat er aan de hand is.
Eerst dacht ik dat hij onschuldig was. Maar toen zijn DNA werd gevonden op de blouse van het slachtoffer vond ik hem een ongelofelijk goede leugenaar en raakte ik overtuigd van zijn schuld.

En nu, na een anderhalf uur durend programma over deze zaak ben ik weer overtuigd van zijn onschuld.
Met het gebruikte bewijs werd de vloer aangeveegd door een DNA-deskundige en een hoogleraar strafrecht. De man zit al vier jaar onschuldig vast.
Totdat er een deskundige van de tegenpartij komt, want dan verander ik weer van mening. En zo wordt de achteloze burger heen en weer gejojood tussen schuldig en onschuldig. Het is nu zelfs zo ver dat ik door dat programma denk dat ik nu ook een deskundige ben in het vellen van een oordeel.

Het meest overtuigende ontlastende bewijs was voor mij zijn vrouw. Een gewone vrouw (dus niet eentje waarbij een kring van vooroordelen als een aureool boven haar mijn hoofd hangt) die zegt: Ik weet toch zeker zelf wel of mijn man een kille moordenaar is of niet?

Mij zouden ze in Amerika graag als jurylid hebben. Uitermate beïnvloedbaar door een geslepen advocaat. En als iemand hoogleraar is heeft-ie wat mij betreft altijd gelijk, want wat die zeggen is waar.
Totdat een andere hoogleraar hem tegenspreekt natuurlijk, maar dat bevatten mijn hersenen niet.