Categorie: Mack is maatschappij-kritisch

Er zijn van die dingen die je als kind niet begrijpt, maar later als je iets meer levenservaring hebt dan denk je: oh ja! Bijvoorbeeld dat een peleton wielrenners harder kan fietsen dan een gevlucht kopgroepje, of dat het niet oneerlijk is dat bij Formule 1 de achterste starter meer meters moet afleggen dan de voorste. Maar waar ik nog geen levenservaring genoeg voor heb, is het begrijpen van excuses of het terugnemen van wat je gezegd hebt. Natuurlijk, ik moest ook wel eens iets terugnemen maar dan dacht ik: K'ep het lekker toch gezegd! Nèhnèh! Het kwaad is al geschied. Wat heb je aan een objection als de suggestie al is gewekt bij de jury?

De homostichting eist excuses van een generaal, misbruikten eisen excuses van de kerk, oorlogsslachtoffers eisen excuses van Japan, Surinamers van de Nederlandse regering, het schijnt nogal wat waard te zijn, dat woordje "sorry." Wat heb je eraan, denk ik dan. Ik vraag nooit excuses. Rot op en val dood denk ik meestal. Nee sterker nog, ik beschouw je al als dood. Wil niet zeggen dat ik aangeboden excuses niet zal aanvaarden, maar ik zal er nooit om vragen. Wat kan die homostichting die generaal nou schelen?

Nou ja, misschien leer ik deze levensles ook ooit nog eens. Het lastige van nooit iemand kwetsen is dat het gelijk staat aan voortaan je bek houden. Bij mij gaat het meestal fout als ik stoer wil doen en iets zeg waar alleen Hans Teeuwen mee weg komt. Hee verrekte zak hooi! Altijd als ik zoiets zeg blijkt zich onder de toehoorders iemand te bevinden die een spierverrekking in combinatie met hooikoorts heeft. Tja. Het is niet eenvoudig om geliefd te blijven.

Vannacht lag ik een kwartiertje langer wakker dan anders doordat net bekend werd gemaakt dat Milly was gevonden. 's Ochtends in de auto, als ik mij onbespied waan, en op het radio 1 journaal een compilatie te horen is vanaf de vermissing tot aan de vondst van haar lichaam, dan voel ik mij bedroefd en zie ik in de binnenspiegel twee iets rodere, samengeknepen ogen. Het valt mij op dat praktisch iedere buurtbewoner die geïnterviewd wordt, zegt dat het nu wel heel dichtbij komt, of dat het ook hen had kunnen overkomen. Ze zullen het wel goed bedoelen, maar ik vind het altijd wat stuntelig overkomen. Dat hoop ik dan maar, dat het stunteligheid is en dat ze het niet zo menen.

Op de radio werd bekend gemaakt dat er al volop foto's van de dader op internet circuleerden en omdat sensatiezucht ook mij niet vreemd is, tikte ik zijn naam in. Helaas kwam ik op de site van Geen Stijl en las kort hun weblog bij de foto. Het bekende gebral, de schrijver lukt het maar niet de berichtgeving ondergeschikt te maken aan het drama van de gebeurtenis, of misschien kan de schrijver zichzelf helemaal niet inleven in een ander, omdat hij zich nooit verdiept heeft in iemand die minder verdiende dan hij? Een stuk minder sociaal dan een rat in elk geval. Het doet mij altijd een beetje denken aan de dag van de wraak, de Duitsers waren verjaagd en ineens kwamen er uit alle hoeken en gaten dappere mannen om eens even flink wraak te nemen op jonge vrouwen die het in de oorlog hadden aangelegd met een Duitser.

Het lijkt er ook vaak om te gaan wie het meeste durft te zeggen, wie het hardste durft te kwetsen en wie de schijn het beste kan bedriegen. Er zijn mensen die kwetsen als middel, maar niet als doel. Geert Wilders, Freek de Jonge, en Theo Maassen zijn daar voorbeelden van. Maar mensen die kwetsen als doel, daar heb ik helemaal niks mee. Ze lijken onverschrokken, maar dat is alleen omdat ze zwakkere tegenstanders kiezen waarvan ze weten dat die hun ego niet kunnen raken. Inmiddels barst het op de televisie van dit soort ratten. De een is misdaadjournalist, de ander valt mensen thuis lastig met een camera, maar wat ze allemaal gemeen hebben is dat ze zich niet ondergeschikt kunnen maken aan een natuurlijke leider en daarom niet functioneren in een team. In vredestijd zijn ze al niet te vertrouwen, laat staan welke kleur hun hemd heeft als het oorlog wordt.

In januari schreef ik in een logje dat ik mijn keuze vast had bepaald voor de verkiezingen van 2011, want dan was ik vast klaar en hoefde ik geen onzinnige debatten meer te zien en op basis daarvan een keuze te maken. Wouter Bos zou het worden en klaar. Toen dacht ik nog dat de verkiezingen in 2011 zouden plaatsvinden. Hoe anders kan het lopen. Wouter Bos doet niet meer mee en de verkiezingen zijn al dichterbij dan mij lief is. Nu word ik opnieuw gedwongen om na te gaan denken! Alweer! Ik wil dit maar één keer in de vier jaar hoeven doen, en dan heel eventjes. Ik zal dan ook niet op D66 stemmen vanwege hun referendum en het risico lopen dat ik voortaan elke maand naar de stembus moet.

Wouter Bos gaf aan dat hij stopt en voor zijn gezin kiest. Ik heb daar moeite mee. De politiek is een roeping en een roeping gaat voor het gezin. Als je wilt dat je gezin vóór gaat moet je een functie bij een commercieel bedrijf nemen, want dat kan nooit een roeping zijn. Wat nu als Fransje Bauer gaat roepen dat hij uit de muziek stapt omdat hij meer tijd wil doorbrengen met z'n gezin? De ramp zou niet te overzien zijn! Nee, als je geboren bent met een door God gegeven talent, dan zul je je in die rol moeten schikken. Het individueel belang mag nooit voor het landsbelang gaan! Dat moeten we toch ondertussen wel geleerd hebben van Danny Cruijff, die haar man in 1978 had verboden om mee te gaan naar het WK in Argentinië, en wij nog nu nog met het trauma van een verloren WK-finale zitten?

Nee, ik vind dit een verkeerde ontwikkeling. Iemand met een uitzonderlijk talent mag zich niet laten leiden door zijn/haar gezin. En zeker Wouter Bos niet. Want zijn egoïstische gedrag leidt ertoe dat ik nu opnieuw moet gaan nadenken over mijn stem. Mark Rutte misschien. Ik ben niet kapot van hem maar de kans dat hij voor zijn gezin kiest is niet zo groot.

Pas geleden schreef ik er nog over maar dat helpt natuurlijk niks. Het is een eenzame strijd die je moet voeren als een van de laatste der Mohikanen. Er wordt topdrukte verwacht. Maar er is ook hoopgevend nieuws voor mannen. De twee moeders waarmee ik altijd koffie drink op zaterdagochtend tijdens de zwemles van Hans, waren het met mij eens. De één had liever een man met twee verschillende sokken aan dan eentje die bij elk van zijn tien paar lakschoenen een bijpassend eau de parfum heeft, de ander vond de geur van vers zweet bij een man niet erg. Dus er is nog steeds bestaansrecht voor de man zoals hij ooit bedoeld was.

Belastingbetaler, er moet mij wat van het hart. Het begint mij de laatste tijd steeds meer op te vallen dat er een poging wordt gedaan door onze overheid, om ons aan de hybride auto te krijgen. En ik heb geen idee waarom. Natuurlijk, onze overheid gebruikt als argument "beter voor het milieu" maar daar verschillen de geleerden nog over van mening. Nee, ik zeg het fout, de geleerden verschillen niet van mening, de geleerden verschillen hierover van mening met de commerciëlen. Natuurlijk, een volledig elektrische auto stoot geen CO2 uit, tenminste niet tijdens het rijden. De elektrische auto doet dit tijdens het opladen. En wel net zoveel als een moderne dieselauto, hoorde ik vanavond nog twee geleerden beweren. Rijdende gas-en kolenfabrieken zijn het, die elektrische auto's.

Hybride auto's zijn nog een graadje erger. Want die kennen niet de nadelen van een elektrische auto, (urenlange oplaadtijd, kleine actieradius) waardoor je voor de berijder van de volledig elektrieke auto nog respect kunt opbrengen, dat hij dit offer brengt, zoals voor een motorrijder in de regen. Maar hybride auto's kennen deze nadelen niet, en dienen dus enkel de portemonnee van de berijder. En het meest misbruikte voordeel is wel de lagere fiscale bijtelling in geval van zakelijk gebruik. Belastingbetaler, de bijtelling voor de auto van de zaak is bedoeld om iemand belasting te laten betalen over het bruto privé-voordeel dat hij heeft met een auto van de zaak. Heeft dit te maken met het milieu? Neen belastingbetaler, helemaal niets.

Maar het ergst van allemaal, belastingbetaler, is wel de zogenaamde tussencategorie van 20% bijtelling. Want voor een autofabrikant is het een koud kunstje een auto zo af te stellen, dat hij bij 90-120 km per uur aan de uitstoot eisen voldoet, maar ondertussen 160 pk onder de motorkap heeft zitten. En wat doen bestuurders met 160 pk onder de motorkap, beste belastingbetaler? Géén 90-120 rijden nee. Gas erop en volop C02 uitstoten. Van ons geld, belastingbetaler. Het is een grof schandaal.

Toch, beste mede-fiscaal gedupeerden, hoop ik dat iemand dit verhaal aan barrels wil schieten. Zodat ik een frustratie overboord kan gooien. Want ik kan wel dezelfde toon aanslaan als een politicus, maar wie als boekhouder geboren wordt, wordt nooit politicus.

Ik was daarnet bij toeval live getuige van de 100e gouden medaille voor Nederland bij de Olympische spelen. Normaal mis ik dit soort dingen omdat ik niet weet dat de wedstrijd er is, en omdat ik niet weet wie de kanshebbers zijn. Terwijl ik echt wel geïnteresseerd ben in sport, maar ik doe er te weinig moeite voor. Wat het dubbel en dwars het vermelden waard maakt is dat het goud werd gewonnen door Nicolien Sauerbreij, bij het onderdeel parallel reuzenslalom bij het snowboarden, en dat is het eerste goud ooit door een Nederlander in de sneeuw gewonnen. Want bergen met sneeuw daar ontbreekt het hier aan, dus vergelijk het met een Keniaan die goud wint met wadlopen. Een grootse prestatie dus, vergelijkbaar met Anton Geesink die als eerste niet-Japanner goud wint bij het judo. Maar Nicolien had natuurlijk wel een klein voordeeltje, met zo'n heimliche achternaam.

Dat 100e goud had natuurlijk voor Sven Kramer moeten zijn, de beste lange afstandsschaatser die de wereld ooit heeft gezien, als ik Johan Olav Koss, Gianni Romme en Geir Karlstad voor de zekerheid niet meetel. Maar hoe dan ook, hij is een hele grote. In Amerika echter kende men hem niet en een Amerikaanse journaliste vroeg hem of hij zich even aan het Amerikaanse volk wilde voorstellen en vertellen wat hij tot nu toe allemaal had bereikt. Dat weigerde Sven verontwaardigd zoals het een goede kapsoneslijer betaamt. Ja, ik bedoel dat niet eens negatief, want als je zo goed bent als Sven, mag je van mij best een beetje boven het maaiveld uitsteken. Ik weet het, het is een on-Nederlandse houding, maar zo denk ik erover. Heldenverering, dat moesten we bij wet invoeren. In elk geval, de Amerikaanse tv-presentator die het fragment van Sven van commentaar mocht voorzien, maakte Sven even belachelijk door te zeggen dat hij een onbekend speedskatertje was en dat het daarom logisch was dat Sven zulke kapsones had. Maar ik vind dat Sven gelijk had. Schumacher zou zich niet voorgesteld hebben, Senna niet en Cruijff niet. En wij moeten zeker wel weten wie de president van de VS is? Terwijl zij niet eens weten waar Nederland ligt? Laat ze de klere krijgen, die Amerikaanse kapsoneslijers.

Er bestaan marktonderzoekers, dat is niks nieuws. Wat ook niet nieuw is, maar wel voor mij, want ik kom overal te laat achter, is dat er mensen zijn die voor hun beroep markten creëren. Dus dan wordt er eerst een overbodig product uitgevonden en daarna pas wordt er een markt voor gezocht. Bijvoorbeeld Nivea ging zich op (voor)huidverzorging voor mannen richten, terwijl geen man daar behoefte aan had. Maar het is ze toch gelukt, want slechts weinigen schamen zich ervoor als ze een verzorgende crème op hun wangetjes smeren, en dat is knap. Zo hoorde ik vanavond dat er speciale marktcreateurs naar een indianenstam in Brazilië gaan om hen te leren hoe ze hun haar kunnen wassen met shampoo. Ze bewerken eerst het vrouwelijke gedeelte van de stam, en vervolgens treedt de wet van de slang en de appel in werking, en worden mannen gedwongen, willen zij ooit nog een kans maken bij de vrouwen, hun haren te wassen met een lekker geurtje. En dan ga je toch anders aankijken tegen angstaanjagende oorlogskreten van indianen. Joehoe-hoe-hoe-hoe.

In elk geval, wat die createurs kunnen, kan ik ook maar dan andersom. Ik breek markten af. Toen ik een jaar of 17 was en ik zat in de klas, voelde ik wel eens een zweetdruppel van onder mijn oksels op mijn zij vallen. Heel even onopvallend met je gezicht onder je oksel en je wist dat je meer deodorant moest spuiten. Vervolgens moest je de hele dag met je armen straks langs je zij lopen om niet een al te grote bron van irritatie te worden. Ik weet niet of ik de enige ben, maar deodorant doet bij mij al jaren niks meer behalve irriteren. Ik douche elke ochtend en regelmatig sla ik een welgemikte slag met de tondeuse onder mijn oksels, en ik heb werkelijk nooit meer last van klotsende oksels. Gewoon niet. Maar wel van rode oksels. Dus wat heb ik sinds gisteren besloten? Voortaan geen deo meer voor mij. Mannen, volg mijn voorbeeld en dood aan de Nivea for gays men.

Wat tegenwoordig een geliefd argument van managers is om iemand te overbluffen: mensen hebben nu eenmaal moeite met veranderingen. Zij (die zelf kennelijk geen mens zijn) gebruiken het niet als overtuigingsmiddel -omdat de beslissing eenmaal allang genomen is- maar omdat er alleen nog even afgerekend dient te worden met de tegensputterende werknemer. Die wordt dan steevast te kakken gezet als conservatief en dus ongelijk hebbend. Het enige wat de werknemer in die situatie dan ook dient te doen is te zorgen dat hij zijn geheugen goed op orde heeft en de betreffende manager te confronteren met wat "verbeteringen" uit het recente verleden die gegarandeerd niet hebben geleid tot de te voren beloofde voordelen. Maar dat is alleen genoegdoening, het verandert niets aan de op touw staande verbeteringen.

Ik zag vanavond een reportage over hedendaags Rusland. De Russen moesten overstappen van het hen vertrouwde communistische systeem, naar het onbekende en voormalig verwerpelijke kapitalisme. En na een jaar of twintig willen de ouderen nog altijd terug naar de tijd dat iedereen gelijk was, en dat mensen nog iets voor elkaar deden zonder verplichte tegenprestatie. Hebben we hier nu te maken met de 40-jaar gestrafte gevangene die ineens vrij komt en zelfmoord pleegt omdat hij niet weet hoe met de vrijheid om te gaan, of is communisme echt een beter systeem? Blaat men maar wat over de euro of kon je met je loon in guldens écht meer kopen? Als veel mensen na 20 jaar nog steeds terugverlangen naar een vroegere tijd, zou die tijd dan beter zijn geweest of ligt het gewoon aan mensen die niet met hun tijd meegaan? "Dat is niet meer van deze tijd", ook zo'n prachtige dooddoener.

Nu werd ik vanochtend wakker met het nieuws dat er voor de zoveelste keer een kabinet gevallen was en daar wil ik toch ook eens iets over zeggen. Niet zozeer inhoudelijk, want feitelijk begrijp ik er niet zoveel van. Bovendien gaat politiek over meningen en niet over feiten en dan is het altijd lastig om je een oordeel te vormen, vind ik. Maar ik volgde vrijdag op de radio de debatten zonder me af te vragen waar het nu precies om ging. Alleen de toon van de stemmen vond ik al hoogst interessant. En volgens mij denken ze er in de Tweede Kamer net zo over.

Maar betekent dit nu gewoon weer dat al die ophef over de kilometerheffing weer allemaal voor niks is geweest? Gaat het ooit wel eens ergens over in dit land? Gaan we de volgende verkiezingen nu weer uiterst serieus nemen? Gaan we nu ook merken dat er niet meer geregeerd wordt, en zo ja, aan wat?

Het hardst lach ik nog als JPB zich wederom verkiesbaar stelt, en dat het CDA dan weer wint. Dan kunnen we in het Guiness Book of Records. Mij maakt het persoonlijk niet zo heel veel uit wie er regeert en wie er opposeert. Maar in het kader van "ik wil me op vakantie niet hoeven schamen voor mijn Nederlandse kenteken" hoop ik nu toch eens op een eensgezind kabinet dat de rit uitrijdt zonder al te veel aandacht te trekken.

Misschien vermoedde u het al, maar veranderingen, daar hou ik dus niet van. Wel van verbeteringen overigens hoor, maar niet van veranderingen. Zo neem ik altijd een lunchpakketje mee; vier boterhammen met vleeswaren en twee met kaas. En ik eet altijd eerst die met vleeswaren en dan die met kaas. Nu schijnen echte mannen geen kaas te eten, maar ik denk daar anders over.

Ik was vandaag bij een klant en meneer stond erop dat ik bij hem mee at. Ik zei dat ik brood bij me had maar dat mocht niet van hem. Terwijl ik zijn vrouw wat uitlegde stond hij in de keuken met een groot mes te hakken. Even later kreeg ik iets met meloen en ham, kan dat? Best lekker. Daarna kreeg ik tosti met een zelfgemaakte salade. Ook best lekker al moest ik veel drop eten om die uiensmaak weg te krijgen.

Natuurlijk erg aardig van die meneer om zo gezellig te staan kokkerellen terwijl zijn vrouw het zakelijke gedeelte deed, maar ik denk er toch altijd het mijne van hoor, zo'n uitgebreide lunch. Vooral van die salade. Dat is toch niet mannelijk? Bij mij op kantoor zie ik het ook steeds. Kerels van het mannelijke geslacht die zich tussen de middag naar de SRV-man spoeden om een broodje met tien soorten beleg te halen. Nichterig! Mijn lunchpakket heeft de hele dag in mijn koffer gezeten, maar ik heb het aan het eind van de middag in de koelkast gelegd. Morgen tussen de middag is die gewoon weer van mij. Pfff, watjes met hun tierelantijntjes op brood. Als ze de kans kregen sneden ze de korstjes er ook nog af.