Categorie: Mack is maatschappij-kritisch

Helaas of misschien wel gelukkig gaat het al lang niet meer over de inhoud. En als het daar toch niet meer om gaat, dan wordt het verleidelijk om er ook niet meer naar te luisteren, maar alleen te letten op de gedragingen, de toonhoogte en het volume. Het leek erop dat de lijsttrekkers allemaal dezelfde instructies hadden gekregen van hun spindoctor, namelijk nee te schudden als de tegenpartij aan het woord was. Zelfs het publiek deed er aan mee. Je kon aan de shirtjes die de mensen in het publiek droegen precies zien wanneer ze nee zouden gaan schudden en wanneer ze zouden gaan klappen.

Geert Wilders was wat mij betreft glorieus winnaar van het debat als het tenminste gaat om het zichzelf verkopen. Als politiek voetbal was zouden alle partijen hem willen kopen. De man waar ik op ga stemmen komt minder goed uit zijn woorden, al weet ik nog niet helemaal of ik op de welbespraakte ‘stotteraar’ of op de vlugpratende mompelaar ga stemmen. Het maakt me ook niet zoveel uit. Ik woon in een deel van het land waar je moeilijk kunt volhouden dat het hier vol zit, en met ons eigen huis en onze twee inkomens zie ik eigenlijk helemaal niet in waarom ik me druk zou moeten maken over eigen bijdrages in de zorg of de hypotheekrenteaftrek. Ik kom zelfs tot de conclusie dat de politiek mij helemaal niet aangaat. Ik zal dus met het geven van mijn stem vooral aan anderen moeten denken. En welk onderwerp laat ik daarbij het zwaarst meetellen? Ik vind de vrijheid van webloggen heel belangrijk.

Tot slot moet er nog een woord van waardering naar André Rouvoet omdat hem de uitstraling minder leek te deren dan de inhoud, maar vooral ook om de volgende zin die hij zei tegen een hem in het nauw drijvende Ferry Mingelen: Meneer Mengele, ik probeer uw vraag te beantwoorden.

Zo, na een prachtige, romantische film te hebben gekeken in de vorm van What dreams may come, moet ik toch even naar de realiteit van vandaag en die is: verkiezingen. Heel af en toe wil ik het ook eens over verkiezingen hebben, want ik vind verkiezingen stom! Ja, natuurlijk, er is gevochten voor onze vrijheid en we zijn allemaal blij dat we niet in een dictatuur leven, dat weet ik allemaal wel, maar de constitutionele monarchie is ook niet meer wat het is geweest. De enige reden dat ik ga stemmen is omdat ik mij niet voor vier jaar de mond wil laten snoeren door mensen die zeggen: als je niet gaat stemmen, mag je ook niet zeuren.

Kijk, zonder mijn voorkeur op te willen dringen -ik twijfel nog tussen links en rechts- hoorde ik op het nieuws weer precies de reden waarom je niet zou moeten gaan stemmen maar je toch het recht zou moeten mogen behouden om eens flink te klagen. Want is het spreekwoord immers niet: beter ten halve gekeerd, dan ten hele gedwaald? Nu, de Pvda is ten halve gekeerd, zag dat het fout was, geeft die fout toe en neemt een nieuwe beslissing. Als de Pvda een man was geweest, dan was het een moedig man. Nobel. Eerlijk en niet te vol van zichzelf. Waarschijnlijk zou ik die man mogen.

Maar nee, wat vinden de lijsttrekkers van de tegenpartij? Draaikonten! Blijf eens bij je standpunt! Nou ja, dat vinden ze niet, maar ze roepen het in de hoop hun opponent ernstige schade toe te brengen. Nou, dat bedoel ik dus. Daar mag je dan uit kiezen. Een Spaans spreekwoord luidt: Een wijs man verandert wel eens van gedachten, een dwaas nooit.

Jort Kelder zei vanavond in DWDD: "We zijn keihard belazerd door de politiek." Dit naar aanleiding van alle beloftes dat het goed was om lid te worden van  Din(g)flofbips, en omdat we nu met z’n allen armer gaan worden dan dat we waren, doordat de Grieken graag op hun 53e met pensioen willen blijven gaan. Het zij ze gegund die Grieken, want als je met pensioen gaat dan komt de dood gemiddeld binnen veertien jaar. Daar denken ze dan helemaal niet over na in die zuidelijke landen.

Maar toch ben ik het niet met Jort eens.  Ik huldig namelijk het standpunt dat je alleen belazerd kunt worden door mensen die je vertrouwt. Als je je belazerd voelt door politici, dan ben je gewoon naïef. En dat is niet wrang, dat is een proces van acceptatie. Ik ben inmiddels zover dat ik trouw ga stemmen ondanks dat ik weet dat er allemaal niks terecht gaat komen van verkiezingsbeloftes. Als je dat nu maar in je hoofd houdt, dan is het best vermakelijk in Nederland. Er is vrijheid, er is eten, er is internet en er is één keer in de twee jaar een belangrijk voetbaltoernooi. En verder gaat het nergens over.

Als ik dictator ben, dan is het eerste wat ik doe België en Luxemburg terugveroveren. Het Koninkrijk der Nederlanden gaat verdwijnen en we wonen met z’n allen in de Benelux. Langzaam maak ik er wel weer wat van. Obama is op de hoogte van mijn plannen. Het leek me wel zo netjes om hem dat te laten weten.

Hebt u eigenlijk een held? Of had u er eentje in uw jeugd? Misschien had u er wel meerdere of een heleboel. Ik zelf heb mijn helden verdeeld in categoriën. De buitencategorie, en de 1e t/m 4e categorie. Wie éénmaal in de buitencategorie zit (Elvis, Cruijff, Senna) raakt daar niet meer uit en ik zal zonder te twijfelen mijn leven geven voor één van hen. Wie kwaad over hen spreekt zal ik moeten doden volgens mijn heilige geschrift der heldenverering. Gelukkig is het maar drie mensen gelukt om in de buitencategorie te komen.

Zelf ben ik geen held dus rest mij slechts de rol van vereerder. Maar die rol speel ik dan ook wel vrij goed, al zeg ik het zelf. Dat betekent dus dat ik al hun muziek moet hebben, en ik het geval van Cruijff was het nog best lastig om aan het singeltje "Oei-Oei-Oei, dat was me weer een loei" te komen.

Maar alle gekheid op een stokje, ik heb van de week weer eens de dvd "En un momento dado" gekeken en ondanks dat ik de film al twee keer heb gezien, blijft hij boeien. Nederland heeft de beste voetballer ooit voortgebracht in de persoon van Johan Cruijff. Zijn initialen  J.C. zijn niet toevallig zo. Hij wordt in Catalonië de verlosser genoemd omdat hij de Catalanen bevrijdde van hun minderwaardigheidscomplex. Hij versloeg de ploeg van de vijand met 5-0. Het hoogtepunt van zijn roem is alweer 35 jaar geleden, maar nog steeds zijn er duizenden Catalanen die met tranen in hun ogen zeggen dat ze Cruijff eeuwige dank verschuldigd zijn voor wat hij heeft gedaan.

In Nederland begrijpen we dat minder. Terwijl Cruijff ook voor de Nederlanders van onschatbare waarde is geweest. Tenminste, voor het mannelijk deel. Vrouwen hebben als het goed is geen idee waarom de eigenwaarde van een doorsnee man uit Nederland omhoog gaat als ze mogen zeggen dat ze een landgenoot van Cruijff zijn. Terwijl het volkomen logisch is. Een moderne man mag wettelijk gezien niet meer een andere moderne man met een knuppel op z’n kop slaan om zo toe te kunnen geven aan het testosteronhormoon. Daarom is voetbal uitgevonden. Zodat Cruijff onoverwinnelijk kon worden en ons allemaal onoverwinnelijk maakte. 

Mensen die mijn weblog wat langer lezen weten een beetje hoe mijn dna is opgebouwd, en voor hen ben ik geheel voorspelbaar. Ondanks dat blijven zij hardnekkig lezen waarvoor mijn oprechte dank. En natuurlijk, na mijn ontsnapping ben ik wat lezers kwijtgeraakt, maar dat wil nog niet zeggen dat de dingen die ik zeg, denk, schrijf en uitdraag, gewoon genegeerd kunnen worden.

Want wat gebeurt mij gisteren? Ik deed de hyves-evolutietest. Gewoon nieuwsgierig hoe het met mijn evo stond. Ik beantwoorde vijf vragen over lichaamsbeharing en hoe ik daarmee omging. Volgens de uitslag leek ik meer op een Neanderthaler dan op een moderne man. Maar wat schetst mijn voorspellingsvermogen? Deze test was een reclame van de firma Gillette, the best a gay can get, we test it on a pet. Want u kent Gillette allemaal van hun tests op levende dieren toch?

Maar nu zijn ze te ver gegaan. De vragen worden gesteld door een jonge, knappe vrouw en dienen zo beantwoord te worden dat als je zoveel mogelijk lichaamsbeharing dagelijks afscheert, je bij haar in de smaak valt en dus vraagt ze je wat je vanavond doet. En als je weinig scheert ben je een zwijn. En als je de middenweg bewandelt, dan ben je een Neanderthaler. Nou, dat gaat dus geheel tegen mijn dictatoriale oerleer in, dus ja…. dan ga ik urine en zweet uitscheiden.

Want een alles-scherende midlife-crisis, komop zeg. Daarna nog een lekker geurtje over die aalgladde schedel en het nichterige geheel moet de indruk wekken dat daar normaal, als hij maar wil, nog wel haar groeit. Iemand die ontkent dat zijn haar uitgestorven is. Mike de Boer bijvoorbeeld. Ik weet zeker dat hij het hoogst op betreffende evolutieladder scoort en dat de knappe vragenstelster met hem het liefste uit wil met zijn gladde huidje. Denkt zo’n trut er wel eens aan wat je met zo’n man kan als de stroom chronisch uitvalt? Niks! Hij zal piepen dat z’n tondeuse het niet meer doet, er geen warm water meer uit de kraan komt en dat z’n rosé lauw is. Terwijl ongeschoren aapmens in zo’n noodsituatie het bos in trekt en er met een edelhert achter zich aan slepend weer uit komt. Kwestie van prioriteiten stellen.

En natuurlijk, een man die zijn lichaamsbeharing wat binnen de perken wil houden heeft ook bestaansrecht. Maar dat kan prima met de meegeleverde tondeusefunctie op je scheerapparaat, zodat je nog wel verschil blijft zien tussen jou en je vrouw. Dat kan uitstekend met Philips of Braun of zo. En zelfs aalgladde Gillette-metro’s hebben bestaansrecht, want voor de Neanderthaler moet er ook iets te lachen zijn.

Maar potverdorie zeg, wat heb ik een hekel aan bedrijven die de wereld kapot proberen te maken voor eigen geldelijk gewin. Daar moest nu eens tegen opgetreden worden.

Toen ik vanmiddag na een race tegen de klok van half zes Tammar ophaalde bij de kinderopvang, kwam zij mij juichend tegemoet lopen. Ze stak beide armpjes omhoog en liep met hoog opgeheven handjes in mijn richting. Nog niet beïnvloed door levenservaring uitte zij haar blijdschap op deze authentieke manier. Natuurlijk is dat erg leuk voor een vader, maar ik wil het toch eens even hebben over het moderne juichen.

Kent u van die oude zwartwit foto’s van voetballers die net hebben gescoord? Je ziet ze op dezelfde manier als Tammar juichen. Beide armen hoog in de lucht rennen ze richting hun medespelers. En op diezelfde foto zie je de medespelers ook met beide armen gestrekt omhoog juichen. In combinatie met korte voetbalbroekjes en strakke shirtjes ziet het er vaak wat nichterig uit. Terwijl het bikkels waren hoor, die voetballers van vroeger.

Vandaag de dag is het andersom. De juichpose van een voetballer kent vele varianten, behalve die met twee armen gestrekt omhoog. De ene vreugdeuiting is nog origineler dan de andere. Met twee duimen naar het rugnummer wijzen, een vlakke hand achter het oor houden, een wiegend gebaar maken, een salto, een snoekduik, een boogschiet-imitatie, noem het maar op. Het ziet er allemaal veel stoerder uit dan vroeger. Maar dat is slechts het gevolg van het verschijnsel dat tegenwoordig iedereen zich probeert te onderscheiden, zonder dat daar kwaliteiten aan ten grondslag liggen die dat rechtvaardigen. Hoe oprechter de blijdschap, hoe hoger de handen.

Ik had altijd een hoge pet op van de wetenschap maar nu dreig het toch een beetje gehad te hebben met deze club elkaar tegensprekende schizofrenen. Sjonge jonge zeg. Eerst beweren ze dat homofilie pedofilie aanwakkert en zoals gebruikelijk gaat de kop van de boodschapper van het slechte nieuws eraf. En nu staat er vanochtend weer een geleerde in de krant die beweert dat je geen verhoogde weerstand tegen kanker hebt als je elke dag groenten en fruit eet. Ik kan er echt pissig om worden, wetenschappers die niet eens iets onomstotelijk kunnen bewijzen. En het enige wat ik kan doen is er pissig om worden want bewijzen wie er nu gelijk heeft, daarvoor heb ik niet geleerd.

Ik heb enkel mijn gezond verstand, maar wat is dat waard? Moet mijn gezonde verstand dan de wetenschap voortaan maar negeren? Ach, het zal allemaal wel meevallen met die opwarming van de aarde. Het was hartstikke koud afgelopen winter. Zo dan maar? Ik zou willen dat wetenschappers alleen nog maar dingen mogen beweren waar iedere wetenschapper het over eens is. Dus dat het ook gewoon zo is. Is dat nu teveel gevraagd? Want op deze manier is wetenschap ook maar een manier om argumenten te verzamelen die je het beste uitkomen. 

Er hebben deze week anderhalf miljoen mensen gekeken naar een documentaire over een drievoudige moord in Zoetermeer, gepleegd door een vader die er niet uitziet als een moordenaar. Ik heb deze documentaire gemist, net als het hele familiedrama moet ik bekennen. De gezichten van de vermoorde onschuldigen komen me niet eens bekend voor.

Maar vader ging vreemd, loog tegen familie en minnaressen en werkte zich onvermijdelijk in de nesten. En toen een Poolse minnares hem thuis kwam opzoeken in de veronderstelling dat hij alleen woonde, heeft hij zijn vrouw en dochtertjes maar vermoord. En daarna een fantastisch weekend met de Poolse beleefd. Logisch. Hij zag geen uitweg meer, schijnt hij later verklaard te hebben. Hij voelde zich in zijn vrijheid aangetast door zijn vrouw, van wie hij niet meer hield en heeft zich op geheel eigen wijze van zijn last ontdaan.

Maar ergens houdt mijn begrip op. En dat is hier. Dat je wilt leven met de schande van je gezin bedriegen moet je zelf weten, maar wie krijgt nu zoiets voor elkaar? Er zijn mensen met zware geestesziekten maar daarvan weet de omgeving en de psychiatrie dat ze een probleem hebben. Deze man zag geen uitweg meer en kon zich dus slechts beroepen op depressiviteit. En kennelijk is een rechter daarin meegegaan want in plaats van een eerder opgelegd levenslang, is de straf omgezet naar 20 jaar. Maar als je je depressief voelt, dan kun je naar de dokter. Dat hoeft niet altijd te helpen, maar het kan. En als je het niet doet, en het leven liever als ondraaglijke last ziet, dan kun je nog steeds zelfstandig nadenken. Er zijn legio depressieven die hun leed bij zichzelf houden. Dat zijn de dapperen, de edelmoedigen en de volhardenden. Deze man is gewoon een kille moordenaar. Als ik dit op mijn geweten had, eiste ik de maximumstraf tegen mezelf. Voor medelijden is geen enkele reden meer.

Iedereen wordt geacht de wet te kennen, maar ik ken hem helaas niet. Ik weet het een en ander over gewoonterecht en over je zaken toe-eigenen, maar grondwetten daar snap ik helemaal niks van. Want wat is nu het probleem met de Staatkundig Gereformeerde Partij? De SGP mag voortaan geen vrouwen meer uitsluiten van functies die nu nog alleen door mannen bekleed mogen worden. De SGP maakt hier een probleem van, maar dat probleem is er helemaal niet. Ze kunnen rustig vrouwen toelaten tot de verkiesbare plaatsen, want SGP-vrouwen willen graag gediscrimineerd worden en zullen dus (voor de buitenwereld) onderdanig zijn aan de man. Net als moslimvrouwen, die willen graag hoofdoekjes dragen. Is gediscrimineerd willen worden eigenlijk niet net zo goed een grondrecht?

Ik heb best veel sympathie voor SGP’ers, want zij worden twee keer zo hard veroordeeld door de maatschappij voor hetzelfde vergrijp. Ook een SGP’er licht de belasting op namelijk. Alleen áls het uitkomt dan zijn de rapen gaarder dan dat iemand anders de belasting tilt. Maar SGP’ers zijn slechts gewone mensen die er ook weinig aan konden doen dat hun wieg in Staphorst stond. Maar ik vind dat we de SGP’er moeten respecteren en hem vrij moeten laten in zijn geloof. Hij doet niemand kwaad. Het is alleen jammer dat hij de bijbel gereferkeerd uitlegt.

U weet dit niet van mij, maar een deel van mijn werk is dat ik adviseur ben van de regering. Mijn expertise wordt vooral ingeroepen als er wat dingetjes opgelost moeten worden die in de soep zijn gelopen. En wel op een zodanige wijze dat het gevolg logisch gerelateerd kan worden aan de oorzaak, zonder dat die twee ook maar iets met elkaar te maken hebben. Zo hou je bepaalde mensen uit de wind, en ik moet zeggen, het gaat heel goed.

Neem nou bijvoorbeeld zo’n voorstel dat het eigen risico op ziektekosten omhoog moet naar een kleine € 800 per jaar. Dat komt van mij. Van de zotte natuurlijk, maar wie gaat er iets tegen doen? Jan Chronisch Ziek niet hoor! De betaalt gewoon, want hij heeft zorg nodig en zonder zorg gaat hij dood. Ja, het is best smerig af en toe, maar het gaat hier over landsbelang.

De werkelijke oorzaak die aan deze gekozen oplossing ten grondslag ligt is natuurlijk de kredietcrisis. Die is veroorzaakt door wat multinationals en een aantal bankiers. Het zou dus logisch zijn om het geld bij hen op te halen onder het mom van "de vervuiler betaalt." Maar dat willen die banken en multinationals niet omdat ze dan eenmalig een wat minder jaar hebben, en dat zou weer betekenen dat hun bonussen omlaag moeten. Nou ja, en dan kom ik en zeg: "prima, dan halen we het bij Jan met de Pet, moeten jullie alleen even van de daken schreeuwen dat jullie naar het buitenland vertrekken als de overheid bij jullie extra belasting heft en dat de economie dan helemaal instort." Is natuurlijk helemaal niet waar want iedereen die de economie schade berokkent zou júist naar het buitenland moeten, maar om één of andere reden werkt het als excuus.

Dus om de veroorzakers ervoor te laten opdraaien, nee dat valt niet echt goed. Beperking van de hypotheekrenteaftrek is ook geen optie omdat de veroorzakers op die manier ook meer belasting gaan betalen, en dat is een ongewenste situatie. Bovendien is het ook best een socialistisch beginsel om mensen te steunen als een hypotheekrente nét niet helemaal zelf opgehoest kan worden. Nou ja, het zou misschien nog wel lukken, maar dan vallen er wat andere pleziertjes weg en ook dat kan niet de bedoeling zijn. Daar mag de overheid dus best wat in bijdragen. Ook dit is kinderlijk makkelijk te verkopen. Anders stort de huizenmarkt toch in, suffie! Dat een ingestort kaartenhuis niet nogmaals kan instorten, komt simpelweg bij niemand op. Nou, van dat soort handigheidjes maak ik dus gebruik.

Dus is de oplossing makkelijk. Het eigen risico op ziektekosten. Daar hebben de veroorzakers van de bezuinigingsmaatregelen geen last van. Ten eerste is het voor hen een klein bedrag, en ten tweede zijn zij niet chronisch ziek anders hadden ze nooit hun verwoestende werk kunnen doen, ergens op de hoogste verdieping van een hoog gebouw. De boodschap naar buiten brengen laten we over aan iemand met een ernstig gezicht. We hebben het even een jaartje laten bezinken zodat iedereen de kredietcrisis een beetje is vergeten, maar zich wel heel bewust is van de economische crisis en de dus onvermijdelijke bezuinigingsronde.

Een olifant gehoorzaamt zijn temmer uitsluitend omdat hij, toen hij jong was de ketting niet kon breken, en nu als volwassen olifant, nog steeds in die veronderstelling is.