Categorie: Mack is maatschappij-kritisch

Er gaat iets veranderen in onze kinderopvang, en dus aan mij de schone taak, als bijna afgestudeerd fiscaal adviseur om dat varkentje eens even te wassen op http://www.toeslagen.nl. Veel mensen vinden zoiets lastig, maar ik natuurlijk niet. De situatie is dat per 16 juli Tammar niet meer naar de kinderopvang gaat, maar naar de BSO (buitenschoolse opvang) en dat Hans per die datum nog maar een dag naar de BSO gaat in plaats van drie. Oh ja, en ze gaan naar een andere BSO. Volkomen duidelijk.

De belastingdienst vraagt dan of er iets verandert in uw leven. Ja dus. Vervolgens kun je kiezen uit 11 veranderingen, maar bovengenoemde verandering staat er niet bij. Geen nood, we zoeken even verder. Ah, wijziging over 2012 doorgeven, dat moet het zijn. Ik kan kiezen uit 9 wijzigingen waarvan “u wilt u toeslag stopzetten” nog het dichtste bij komt. Weet je wat, dan ga ik het het huidige maar stopzetten en dan vul ik daarna de juiste gegevens wel in. Stopzetten gaat ontzettend makkelijk. Ik vulde de datum in, 16-06-2012, en het was gepiept. Oh, wacht even, dat is een maand te vroeg. Even herstellen. U wilt kinderopvangtoeslag wijzigen, per welke datum? Ik vul in: 16-6-2012. Volgens onze gegevens ontvangt u per 16-6-2012 geen kinderopvangtoeslag, u kunt geen wijziging doorgeven. Grrrr.

Dan maar even opnieuw aanvragen. Voor welk jaar wilt u kinderopvangtoeslag aanvragen? Ik vul in: 2012. U of uw partner ontvangen al kinderopvangtoeslag over 2012. U kunt niet opnieuw kinderopvangtoeslag aanvragen. $##%&*

Achteraf had ik dus op de keuze “kinderen” moeten klikken in plaats van kinderopvangtoeslag stopzetten. Dan was ik waarschijnlijk wat later pas vastgelopen.
Het zal allemaal wel aan mij liggen hoor. Ik behoor nu eenmaal niet tot de slimsten.

Natuurlijk wordt mij taalpurisme verweten, omdat ik me verzet tegen het gebruik van aandachtengels in de Nederlandse taal. Laat ik even vooropstellen dat ik geen verstand heb van taal, ik heb het niet gestudeerd, het enige wat ik voor ogen hou is de gouden regel van mijn vroegere leraar Nederlands: staat er ook wat je bedoelt te zeggen? In mijn nieuwe werk gebruik ik veel meer Engels. Ik vind het ook geen enkel probleem als mensen Engelse leenwoorden gebruiken. Het probleem ontstaat pas als mensen Engelse woorden gebruiken terwijl de Nederlandse variant gewoon in het woordenboek staat. Kids, commercial, sales, queensday enz. Het gebruik van die woorden heeft geen andere functie dan het aandacht willen vragen voor zichzelf, en een poging te wagen zich te onttrekken aan de Hollandsche plattelandsgronden terwijl iedereen de klei nog achter je oren ziet zitten. En is het misschien waar dat de mensen zich vroeger trachtten te onderscheiden met de Franse taal, maar dat werd niet door de commercie gevoed, maar door de elite. Want daar zit het grote kwaad. De commercie heeft namelijk lak aan principes, en kan daar in alle gevallen onderdoor, als dat naar verwachting meer geld in het laatje brengt. Well, I don’t give a fuck! Kijk, dat is schrikken hè?

Als televisie en internet niet bestonden, had ik het helemaal niet geweten hoor, van het aandachtengels. Want de meeste mensen die ik in real life spreek, praten normaal Nederlands, al dan niet met een accent. En dat een van TV bekende Nederlander een iets andere taal wil spreken dan de onopvallende grijze muis, begrijp ik ook nog wel. Het wordt pas irritant als de grijze muis ineens doet alsof hij een roze olifant is en dat hij ineens zegt: Dat was abso-fucking-lutely-great! Eigenlijk zegt hij op dat moment: het was aardig, maar ik zou het niet nog eens doen als er geen mensen keken.

Nee, er zal ook in Nederland een taalstrijd gaan uitbreken tussen de aandachtengelstaligen en degenen die het bij het rechte eind hebben. Voorlopig is de kant aan welke ik sta, in de minderheid. Maar dat is niet erg, dat is een kwestie van bewerken. De andere kant loopt namelijk vrij makkelijk over. Dat hebben ze eerder bewezen. Misschien ben ik straks wel de enige die mijzelf nog verstaat. Dat zou pas awesome zijn!

Sinds ik zelfstandig over dingen nadenk, nu toch alweer de nodige jaren, heb ik me er al tegen verzet en nog steeds ben ik niet op de leeftijd dat ik het ermee eens ben. Nu krijgt de wereldbank een nieuwe leider. Een voormalig arts en wetenschapper. Wat ik mij dan afvraag is waarom een bank niet geleid hoeft te worden door iemand met een bankiersdiploma? Vervolgens vraag ik mij af wat het bankiersdiploma eigenlijk voor waarde heeft als de hoogste postie uitgeoefend kan worden door iemand die het niet heeft. Om me daarna af te vragen of ik morgen ergens kan solliciteren als arts of als wetenschapper? Of is het misschien zo dat die baan van topman van de wereldbank zo weinig voorstelt dat iedereen het kan? Of is de functie van de wereldbank zo onbelangrijk dat het niet erg is als het misgaat? Kan het spreekwoord over die schoenmaker maar beter uit de boeken? Of snap ik het gewoon niet?

Ik zat te denken, als men tegenwoordig vindt dat je langer moet doorwerken omdat mensen nu eenmaal ouder worden, dan is het toch ook logisch dat nu de dagen gaan lengen, dat je ’s avonds langer doorwerkt? Tja, komop, dat is toch gewoon een logisch gevolg? Persoonlijk vind ik het allemaal een beetje onzin dat langer doorwerken. Zeker nu je als 40 plusser oud wordt gevonden. Het vervelendst schijnt het te zijn als je als oudere werknemer een jonge en dynamische leidinggevende hebt. Want die vindt je dan stug, niet flexibel en duur. En aangezien je nergens meer aan de bak komt zul je moeten slikken wat snotneus zegt. En onder die vernedering moet je dan nog langer doorwerken. Ik bedoel, 20 jaar is dan al lang, maar vijfentwintig of zelfs achtentwintig is onder die omstandigheden onmenselijk.

Het vervelende is dat ze de grens nu telkens opschuiven. Ik bedoel, ik ben nu 42 en moet tot mijn 68e. Maar als ik 50 ben moet ik tot mijn zeventigste, en ben ik 69 moet ik gewoon door totdat ik een keer dood achter mijn pc zit. En allemaal omdat de AOW niet meer te betalen is? Wat een onzin. Dat is een kwestie van prioriteiten stellen.

Ik zag gisterenavond het programma De Rekenkamer. Dat ging over de kosten van bejaarden in verzorgingshuizen. Alles werd in minuten uitgedrukt, dus zoveel minuten wassen, zoveel minuten per week naar buiten, zoveel minuten eten, ik werd er een beetje naar van. Waarom zouden ze je nog in leven houden in die omstandigheden? Steunkousen, een po-stoel, een keer per week gedouched worden, en dat allemaal voor 130 euro per dag. Een gevangene kost het dubbele van dat bedrag, maar die komt voor dat geld dan wél elke dag buiten. Nu word je tegenwoordig bij het minste of geringste van populisme beschuldigd, maar dit wordt me toch een beetje te gortig hoor. Het zal wel zo zijn dat er meer bejaarden dan gevangenen zijn, en dat het niet veel zoden aan de dijk zet om te bezuinigen op de kosten van gevangenen, maar op deze manier vraag je er toch om dat bejaarden er alles aan gaan doen om in de gevangenis terecht te komen? Daar hebben ze het tenslotte veel beter. Demjanjuk had het nog helemaal niet zo gek bekeken als je het mij vraagt. Misdaad loont op latere leeftijd.

Regelmatig krijgt Israël de schuld van veel ellende in de wereld. Van Moslims en van linkse groeperingen. Bij Christenen en joden kan het echter geen kwaad doen. En niet bij Wilders en niet bij Amerika. Ik heb nooit ene moer begrepen van wat de invloed van Israël nu is, in de wereld. Twan Huys, wie kent hem niet, zat gisteren zelfs te beweren dat Israël een belangrijke invloed heeft op wie de volgende president van Amerika wordt. Dat gaat mij toch enigszins ver. Waarom dan, vroeg ik me af. Het had volgens Twan Huys te maken met de grote aantallen joden in Amerika, die de president wel achter zich moest hebben, anders zou hij nooit de verkiezingen kunnen winnen.

Ik liep naar mijn joodse collega en vroeg hem in hoeverre hij luisterde naar het stemadvies van Netanyahu. Ik lichtte mijn vraag toe en ik werd enigszins kritisch. Hoe kan het dat Israël zoveel touwtjes in handen heeft, en waarom hebben ze een eigen stuk grondgebied op Schiphol? Hij begon te lachen. Wie heeft je dat verteld, van dat eigen grondgebied? Dat is onzin. En als Israël echt iets te vertellen had, dan hadden de buurlanden al niet meer bestaan. Dat vond ik eigenlijk wel plausibel. Maar ook wel een beetje agressief.

Om op Twan terug te komen, die vertelde dat het niet goed voor Obama zou zijn als Israël op dit moment besloot om bijvoorbeeld Syrië aan te vallen. Want dan zou Obama gedwongen kunnen worden tot uitspraken die hem zijn verkiezingsoverwinning zou kosten. Dat vond ik toch vreemd. Dat er raketten op een dorpje neerkomen, honderden onschuldige slachtoffers, en Obama denkt aan de verkiezingen? Nee, natuurlijk niet. Obama is een verstandige man, en die doet dus was hij denkt dat het beste is, ongeacht de verkiezingen. Toch?

Met bewondering luister ik vaak naar politici. Niet zozeer om wat ze zeggen, maar om de stelligheid waarmee ze iets zeggen. Soms hoor je er twee iets tegenstrijdigs zeggen, maar beiden met dezelfde stelligheid. Terwijl er een van die twee dus ongelijk heeft. Of misschien wel staat te liegen. Ik vind dat knap. Als ik dat zou kunnen, had ik nu een hele hoge functie gehad.

Mark Rutte bijvoorbeeld, loog gisteren op de radio dat hij ontzettend trots was in een land te wonen waarvan de inwoners het begroten in het bloed zit. Waarvan de inwoners instinctief aanvoelen dat ze het begrotingstekort moeten terugdringen. Wat zijn dat voor flauwekulpraatjes? Die man gelooft er zelf niet in, en als hij het wel doet, is hij te dom om nog langer premier te zijn.

En Geert Wilders dan, die beweert dat de teruggang naar de gulden goedkoper is dan doorgaan met de euro. Die weet toch ook niet waar hij het over heeft. Ik bedoel, afgezien van dat hij gelijk heeft dan. Want tegenstanders roepen met eenzelfde stelligheid dat we niet meer terug kunnen en dat de euro ons veel gebracht heeft. Wat precies, dat weet echter niemand. En zolang je dat maar kunt volhouden, dat niemand het weet, kun je eigenlijk roepen wat je wilt.

Gisteren zag ik Joris Luyendijk bij DWDD. Joris heeft een hoofd waar de intelligentie van af straalt. Dat heb je soms met hoofden. Qua aangezichtsintelligentie scoort Joris hoger dan Einstein denk ik. Ronald Plasterk, die heeft het ook. Waar het dan in zit, ik heb geen idee, want ze lijken niet op elkaar.
Goed. Terug naar Joris. Die houdt een bankiersblog bij. Het gaat over het hoe en waarom van het bankierswezen. Joris kan er heel boeiend over vertellen. Het beeld dat hij schetste, en wat volgens hem ook de werkelijkheid is, doet mij met m’n oren klapperen.
Werknemers bij een Amerikaanse bank, werken van 9 uur ’s ochtends tot 1 uur ’s nachts, en kunnen binnen vijf minuten ontslagen worden. Soms hebben collega’s niet eens in de gaten dat het gebeurd is. Omdat ze zoveel werken is de kans dat hun vrouw bij hen is uit liefde, praktisch nihil. Dus die ben je dan ook kwijt. In vijf minuten kan hun leven volledig op z’n kop staan.

Nu zal het vast niet in alle sectoren zo gaan, maar je moet er toch niet aan denken in Amerika te wonen? Ik bedoel, dat dat mag! Obama kan wel leuk liedjes zingen op feestjes, maar zou hij hier niet eens mee aan de slag moeten? U weet waarschijnlijk dat ik de dictatuur een warm hart toe draag, maar de dictator moet wel een beetje goed zijn voor zijn volk. Dit is pure terreur als je het mij vraagt. Ik bedoel, van vrijwilligheid kun je toch niet meer spreken als je dagelijks tot 1 uur ’s nachts werkt. Welk recht heeft een bank om het leven van haar werknemers in vijf minuten tot een hel te maken? Valt er nog wat te kiezen voor werknemers in Amerika? Of is loondienst daar gelijk aan betaalde slavernij?

Ik denk toch wel dat we hier het meest schijnheilige land ter wereld te pakken hebben hoor. Met de bijbel zwaaiend, maar de boodschap nooit begrepen. Jezelf opwerken ten koste van anderen en daarna trappen naar beneden. Bankiers hebben geen gezin of thuis nodig, alleen geld. Een compleet verdorven samenleving, dat beeld kreeg ik van Joris. Het kwaad hangt over het hele land. Het is dat ik geen moslimfundamentalist ben, anders zou je toch ten strijde trekken. Maar goed, laten wij Nederlanders niks zeggen met onze onvrijwillige euthanasiepraktijken. Dagelijks worden hier honderden bejaarden vermoord, als je de Amerikanen moet geloven. En de rest heeft drugs in hun klompen.

Mij kwam daarnet een boodschap onder ogen. Het was een positieve boodschap. Een veel te positieve boodschap, zo een die u misschien wel kent. Een boodschap die nergens op slaat, maar die de teneergeslagen medemens innerlijke kracht moet geven. Het kwam erop neer dat je alleen nog dingen moest doen waar je zin in had, en dat soort Amerikaans gezever. Je zou, als je in zo’n boodschap gelooft, alleen nog maar maar verder in de put raken omdat jij er als enige niet in geslaagd lijkt je doelen verwezenlijkt te hebben. Ik dacht er over na. Niet inhoudelijk over de boodschap, maar over wat zo’n boodschap met een mens kan doen. Ineens begreep ik waarom Amerika de enig overgebleven grootmacht is. Ze noemen zichzelf het land van de onbegrensde mogelijkheden, omdat je daar kunt bereiken wat je wilt. Als je maar wilt.

Het is een haast religieuze boodschap. Ook in religie worden veel beloftes gedaan, maar als je ze niet krijgt, is het je eigen schuld. Amerika steunt op dit gegeven. Amerika is het hogere doel en de mensen worden zoet gehouden met een boodschap. Je kunt immers alles bereiken in Amerika, als je hard genoeg werkt. En als je het niet bereikt, heb je niet hard genoeg gewerkt. De Amerikaanse overheid helpt regelmatig een armoedzaaier aan rijkdom, om het volk het voorbeeld te geven waar het om vraagt. Want in Amerika meet men succes af aan geld.

Misschien ben ik wat negatief, maar ik heb een hekel aan dit soort boodschappen. Als een mens in de put zit en steun nodig heeft, moet hij dit krijgen van mensen die hem kennen. Af- en aangepast naar zijn situatie. Zodat hij de lat niet te hoog gaat leggen. Je kunt nu eenmaal niet alles bereiken wat je wilt. Er kan er bijvoorbeeld maar één tegelijk president worden. En dan nog alleen die ene uit het selecte groepje dat geschikt is om president te worden.

Ik zou niet meer weten wat de laatste tv-serie was die ik heb gevolgd. En dan tel ik even niet mee de series waarvan elke aflevering een op zichzelf staand verhaal is, zoals Derrick, hoewel ik het dan ook niet zou weten. Ik tel ook geen comedyseries mee, zoals Cheers, maar ook daarvan schiet me de laatste niet te binnen. Nee, ik moet echt diep nadenken en dan kom ik ergens in het midden van de jaren ’80 terecht bij Dossier Verhulst. Ik kan werkelijk niks recenters bedenken.

Maar nu is er op maandagavond een serie over het koningshuis, Beatrix, Oranje onder Vuur, en die volg ik weer vanaf het begin. Geweldige serie die ons een inkijkje geeft in het zakelijk en privé leven van Beatrix, koningin der Nederlanden enz.enz. De serie flasht voortdurend back naar haar kinderjaren, naar haar tijd als jonge vrouw, en weer forward naar het heden. Willeke van Ammelrooij speelt de huidige koningin en doet dat zo overtuigend dat je moeite hebt om het gezicht van de echte Beatrix voor je te halen als je Willeke een poosje bekeken hebt.

Maar wat ik mij afvraag; is deze serie gemaakt met goedkeuring van de koningin? Ze trekt regelmatig aan een sigaret, Alexander is geregeld boos op haar en Ruud Lubbers mag haar Trix noemen, mits er verder niemand bij is. Tevens blijkt haar frustratie over het niet koninklijk gedrag van haar vader, de schuinsmacheerder, en haar slechte relatie met Van Agt. Toch allemaal dingen die normaal gesproken niet in de media verschijnen. Maar toch, met name Willeke van Ammelrooij zet de koningin neer als een mens. Een aimabel mens zelfs. Een oma die gek is op haar kleinkinderen, een moeder die het beste wil voor haar zoons, een kwetsbare en eenzame vrouw soms, maar ook een vrouw die zich door niemand laat ondersneeuwen, al deed Geert Wilders nog een aardige poging. Nee, ik denk dat de koningin helemaal niet zo ongelukkig is met deze serie.

Nu zag ik daarnet op het journaal dat de opvolger van Steve Jobs, die ik al niet kende, laat staan zijn opvolger, een bonus heeft gekregen van 300 miljoen dollar. 300 miljoen! Daar moet Michael Schumacher potverdorie meer dan 10 jaar voor racen! Maar, werd erbij verteld, er zat ook een vergoeding in voor de tijd dat hij was ingevallen voor Steve. Ah, gelukkig maar, ik vond het al zo dik overbetaald.

Ik beweer al langer dat niemand een salaris van 1 miljoen per jaar waard kan zijn. Het bestaat niet dat je 30 keer zoveel presteert als Jan Modaal. Maar 300 miljoen, dat gaat toch helemaal nergens meer over. Want komop, wat heeft Apple nu helemaal uitgevonden? Dingen die al bestonden hebben ze aan elkaar gelast, dat is alles. Elektronisch srabble spelen, dat is wat Apple de wereld gebracht heeft. En iedereen scrabbelt ook ineens digitaal, dat is het rare. Maar goed, na dit nieuws neem ik aan dat iedereen zijn i-ding voortaan laat wat het is. Want hier wil een zinnig mens toch niet mee geassoccieerd worden?

Kennelijk leef ik onder een steen. Maar ik kan niet begrijpen, gewoon niet, dat iemand 300 miljoen durft aan te nemen. Ik bedoel, het zou ook voor acht ton kunnen. Lijkt me een prima salaris voor een topman. Want met het talent voor topman word je ook maar geboren, daar is weinig prestatie aan. Maar wat ik echt jammer vind is dat zoiets abnormaals tegenwoordig normaal gevonden wordt. Oké, nu komt het nog even op het journaal, maar ik hoor het sommige mensen al zeggen: tja, als je het waard bent voor je bedrijf… Ten eerste is dat niet te meten en ten tweede gaat het daar helemaal niet om. Je bent godverdorie niet op deze wereld om te graaien! Je hebt het talent om topman te zijn van een bedrijf met duizenden medewerkers, dus dat is je zorg. Dat die mensen een inkomen hebben uit jouw bedrijf. En als je dat een jaartje of tien waarborgt, nou, dan mag je van mij acht ton verdienen hoor. Dat heb je dan wel verdiend. Het is een kwestie van de juiste proporties kunnen zien. Topmannen kunnen dat over het algemeen niet, vandaar dat ze meestal een verlengde Duitser rijden. Ook totaal uit verhouding. Wanneer gaat iemand hen vertellen dat ze gewoon vervangbaar zijn?