Categorie: Krakkemikkig

Ik was even een tijdje niet in staat tot bloggen en de vraag is of ik het al ben. Ik ben inmiddels onder behandeling van iemand die ervoor geleerd heeft in de hoop dat die me weer op weg helpt. Zonder dat ik al te veel in detail wil treden, denk aan een angststoornis en een terugval in het opgewassen zijn tegen het leven. Alsof ik weer aan het begin van mijn leven sta en mijn moeder me naar school moet brengen, met het verschil dat als je 45 bent het om moedeloos van te worden is als je niet alleen naar school durft. Niet dat ik nog op school zit, maar het geeft een indicatie van wat er speelt. Ben vandaag op eigen verzoek en op advies van mijn huisarts bij de Arbo arts geweest om mijn probleem uit te leggen. Niet dat ik langer dan een dag thuis ben gebleven van mijn werk, want ik werk eenmaal praktisch altijd door, omdat thuis zitten somberen me nu eenmaal niet helpt. Het verbaasde me een beetje dat de Arbo arts vroeg of ik me soms een poosje ziek wilde melden, maar dat is waarschijnlijk mijn achterhaalde standpunt over bedrijfsartsen als boemannen. Ik mocht dus thuisblijven als ik wilde, wat voor mij een bevestiging is dat het kennelijk toch enigszins serieus is wat ik momenteel mankeer. En daar ligt gelijk de kern van het probleem, dat ik bevestiging van anderen nodig heb om te zien dat het klopt wat ik denk. Ik sliep slecht en voelde me depressief en maakte me ernstig zorgen over de toekomst. Zeker over het gedeelte waarin ik als vader en als man moet functioneren. Ernstig zorgen is niet de juiste formulering, want dan lijkt het alsof je nog logisch nadenkt. De logica en de ratio waren volledig weg en veel meer dan een dood vogeltje op de bank was ik eventjes niet. Zo kwetsbaar ben ik kennelijk. Zoals Tom Hanks in Saving Private Ryan toen hij in tranen uitbarstte maar dat niet wilde laten zien aan zijn mannen. Dus gaf hij zichzelf twintig seconden en vermande zich weer. Het vermannen, daar schort het aan. Maar het gaat weer goed komen, dat is zo goed als zeker. Omdat alles nu eenmaal goed komt aan het eind, en zo niet, ben je niet bij het eind, zei John Lennon. Maar aan de wetenschap dat het goed gaat komen heb je nu niks, je hebt er nu alleen iets aan als je ook gelooft dat het goed gaat komen. Waarmee ik misschien aantoon dat geloof sterker is dan wetenschap, maar ik heb er niet veel aan want mijn geloof is momenteel zwak.

De anti-hernia therapie is gestart. Deze therapie is totaal anders dan anders. Geen oefeningen, geen lopen, geen adviezen, de therapeut en mijn lichaam doen het werk. Ik niet. Ik had verwacht dat ik een commando rugspiertraining zou krijgen maar nee, ik zit nu bij iets wat ik zelf niet geloof. Wat niet wil zeggen dat ik het niet geloof, maar als je gezond bent en geen pijn in je rug hebt geloof je het niet. Maar ik laat het maar over mijn heen komen. Drie of vier behandelingen zouden moeten volstaan. Geloof je het zelf? Een hernia genezen in drie of vier behandelingen zonder operatie? Het klinkt te mooi om waar te zijn. En ik denk ook dat dat zo is. Maar goed, we zullen zien.

Waar het om draait is dat de oorzaak van de hernia wordt gezocht en weggenomen. Daarna geneest de hernia vanzelf. Daar zit natuurlijk wat in. Oorzaken hebben gevolgen. Heb je bijvoorbeeld een pieptoon in je oor, dan kan dat het gevolg zijn van een ultrasone muizenverjager in de nabije omgeving. Haal je de muizenverjager uit het stopcontact, verdwijnt de pieptoon stante pede. Hier zijn oorzaak en gevolg direct en causaal met elkaar verbonden. Je kunt ook een pieptoon in je oor hebben doordat je te lang naar een fanfare hebt staan kijken. Als het muzikale gevolg uit het zicht verdwijnt, blijf je nog even last hebben van een piepend oor, maar na een uurtje is het wel weg. Dit lijkt al meer op mijn therapie. Als je de oorzaak wegneemt, zal dientengevolge het oorzakelijke gevolg spoedig verdwijnen.

Waar het nu op neerkomt is dat de oorzaak van het gevolg een te hoge druk op een wervel is. Logisch, dat heb je bij hernia’s. Maar die druk kan op verschillende plekken ontstaan, baant zich een weg door mijn lichaam en zoekt de plek met de minste weerstand, in mijn geval tussenwervelschijf L4/L5. Mijn nek werd op een gigantische manier gekraakt, eerst rechts, daar gebeurde niks, maar toen links. Plaatselijk werd 1,3 op de schaal van Richter geregistreerd. Met een luid gekraak kwam er iets los. Wat nu de theorie is, is dat mijn lichaam die blokkade compenseerde met als gevolg een scheve houding en de uiteindelijk toenemende druk. Doordat die blokkade is opgeheven ga ik anders staan, en zal mijn lichaam moeten wennen aan de nieuwe bevestigingspunten. Ik kon moe worden, pijn krijgen, of juist extra veel energie, alles wat kan gebeuren noemde de therapeut op zodat als er dan één van die dingen gebeurt, de patiënt zal zeggen: zie je wel? Ik dacht er het mijne van, want ik weet dat ik over het algemeen niet sterk reageer op dit soort manipulaties. Niet op medicijnen, niet op alcohol, ik ben al blij als de verdoving in het ziekenhuis werkt. Ik merk dus helemaal niks. Merkt u iets?

Ik doe er maar wat lacherig over, want ik geloof het allemaal niet zo. Wat niet wegneemt dat ik wel even proefkonijn wil zijn. En dat ik natuurlijk van harte hoop dat ik het over een paar weken wel geloof.

Vanochtend kreeg ik de uitslag van de MRI. Een flinke hernia die ik al zag zonder dat de dokter het gezegd had. Mijn wervelkolom zag er indrukwekkend uit vond ik, behalve dan die uitstulping op tussen L4 en L5. Waarom ik vond dat hij er indrukwekkend uitzag weet ik niet. Onwillekeurig had ik gedacht dat het er slechter uit zou zien. Dit leek gewoon op een normaal lichaam met een probleem. Pure onzekerheid over mijn lichaam is dat. Wat ik ermee moet weet ik nog niet goed. Over de behandelmethoden zijn de meningen verdeeld. Er zijn operaties mogelijk, verschillende typen zelfs, maar daar wil men en ik niet zo snel aan. Hernia’s genezen vaak ook weer vanzelf, al dan niet geholpen door fysiotherapie. Op internet barst het van de horrorverhalen over operaties. Maar mensen die je echt kent en er ervaring mee hebben doen het prima na een operatie. De fysiotherapeut die ik heb is geen voorstander van operaties. Logisch, want hij moet zijn eigen praktijk openhouden, hoor ik u denken. Maar feit is wel dat drie van de vier hernia’s geen operatie nodig hebben. In Engeland doen ze nog minder aan herniaoperaties dan hier om mij onduidelijke redenen.

Ik heb geen uitval, godzijdank en geen krachtsverlies. Ik heb alleen zeurende pijn in mijn been en vaak gaat mijn been als ik sta in de slaapstand, wat hoogst ergerlijk is en zorgt voor totale afleiding van alle aandacht naar het been. Vandaag was mijn eerste dag zonder pijnstilling en logischerwijs had ik iets meer pijn dan gisteren. Maar het is te houden. De pijn lijkt aan het afnemen en de tintelingen lijken toe te nemen. Een pretje is het allerminst, en hoe zo’n grote uitstulping weer geneest weet ik niet, maar als ze zeggen dat het meestal gebeurt, dan geloof ik dat maar.

Totaal inspiratieloos. Heb geen zin te vertellen over mijn zere been, niet over wat ik meemaak want dat is niks, niet over wat ik zie, wat ik doe, wat ik lees, het is compleet op. Ik weet niet of het weer terugkomt, kan me niet voorstellen van niet, maar al meerdere avonden ben ik gestrand in wat hopeloze zinnetjes. Dit probleem had ik nooit. Ik ben een beetje zwartgallig, afgestompt en ik baal dat ik al twee maanden niks tot weinig kan. Vanavond vond ik dat er een einde aan moest komen en ik liep een rondje. Maar na tweehonderd meter moest ik nog terug dus dat ging strompelend. Er zit iets klem, was ik maar een marktkoopman op een zaterdagochtend. Wie maakt me los? Een zenuw die me zeer doet en die mijn been in slaap maakt als ik erop sta. Gek word je ervan. Ik slik pijnstillers bij het leven, ik lijk eindelijk op Elvis. Niet dat het iets uitmaakt…

Maar maakt u zich geen zorgen hoor, dit is om mij te laten inzien hoe het is om iets te mankeren. En dat als je niks mankeert, dat je dan een gezegend mens bent. Dat snap ik ook wel. Ik ga nu slapen, dan is het morgenochtend vast wel weg. Of niet en dan wachten we nog een dagje langer. Bah. Tijd voor mijn lijflied.

Het is potverdorie gewoon een ordinair beenlengteverschil! Ik maar denken waar het allemaal aan zou kunnen liggen, stress, te weinig beweging, te lang zitten, nee hoor, beenlengteverschil. Daar ben je dus mooi klaar mee. Ik snapte al nooit waarom iedereen me Seyss-Inquart noemde, maar daar komt de aap uit de mouw. Heb jij een beenlengteverschil, vroeg ze me? Eh, nu je het zegt, volgens mij heeft de schooldokter dat wel eens gezegd. Maar ik heb er geen aandacht aan geschonken, ik dacht dat dat ene been nog niet uitgegroeid was.

Sporten zou kunnen helpen zei ze, want vroeger toen je nog sportte compenseerden je spieren je scheefstand, maar die tijd is voorbij. Fitness zou goed zijn, maar ook een bootcamp, en dat schijnt weinig met boten van doen te hebben. Maar eerst maar eens even kraken. Permission to unleash your back,  vroeg ze en kedeng! Krakkrak. Eindelijk gekraakt. Dit hebben therapeuten eerder bij me geprobeerd maar nu voelde ik het knakken. Alleen al dat het mogelijk is bij mij is een overwinning. Ik was net zo verbaasd als toen een verdoving bleek te werken. Ik bedoel, ik ben ongevoelig voor drugs, alcohol en hypnose, dus dit was opmerkelijk. Misschien dat ik dus toch gewoon een sterfelijk persoon ben.

Mijn klachten vond ze wat vreemd. Ik gaf aan pijn te hebben op momenten dat ze het niet verwachtte en andersom. En ik vind het zelf ook vreemd. Het gaat mijn hele onderrug en benen door. Eerst zat het rechts, nu zit het links. Dat moet met mijn besluiteloosheid te maken hebben. Nooit eens een duidelijk standpunt innemen, dat is mijn makke.

Ik moet nederig op mijn knieën. Ruim een maand geleden kreeg ik rugpijn en zei ik dat ik niet naar een genezer zou gaan omdat het niet zou helpen. Een week later was het over en haalde ik tevreden mijn gelijk. Vier dagen daarna kwam het terug om niet meer weg te gaan. Van pijn wordt je nederig. De laatste tijd hoorde ik steeds de naam van een nieuwe wonderdokter vallen en die heb ik nu gebeld. Ik mag er dinsdagavond heen. De aanhoudende pijn wint.

Ik was er een beetje klaar mee met de therapeuten, ik dacht dat ze je behandelden net zo lang tot het over zou zijn, maar dat je lichaam dezelfde tijd nodig zou hebben om vanzelf te genezen. Vroeger had je Piralvex, tegen aften. Je stipte de aft aan, je bek vertrok van de pijn en vier dagen later was het weg. Stipte je het niet aan was het eveneens in vier dagen weg, het scheelde je alleen de pijn van het aanstippen.

Erger dan de pijn vind ik het feit dat ik me al een maand beweeg als een stokoude man, dat ik ’s ochtends als ik op mijn werk kom moeilijk uit de auto kom en dat ik nu het punt heb bereikt dat ik denk dat het nooit meer goedkomt. Op een gegeven moment weet je ook niet meer wat je precies voelt. Vandaag ben ik gaan zwemmen met de kinderen, een collega die alles weet via Wikipedia zei me dat ik bepaalde spieren niet gebruikte en dat die door zwemmen weer geactiveerd werden. Hij moet ergens gelijk hebben gehad want na het zwemmen was de pijn nog erger en het lopen nog moeilijker. Het lijkt ook vooral naar mijn bovenbenen uit te stralen, eerst alleen naar het rechter, na het zwemmen ook naar het linker. Een flauwe, zeurende pijn.

Tot overmaat van ramp ging Hans ook door zijn rug en hij is natuurlijk veel te jong voor deze grappen. Hij is bij mijn oude fysiotherapeut, omdat de huisarts je daar standaard naartoe doorverwijst, en hoewel hij wel weer redelijk ter been is, wilden wij toch vooral weten hoe het nou kon bij zo’n jong kind en wat hij precies had. Niets van dat alles, je gaat gewoon de behandeltafel op alsof je een man van 44 bent die de hele dag zit en bij wie het heel normaal is dat hij met rugklachten op de tafel ligt. Een dokter moet in de eerste plaats vertrouwen geven. Vertrouwen is het begin van de genezing. Een mens is niet gemaakt om te zitten, daar ben ik wel achter. Ook niet om te lopen want dan krijgt hij blaren en van liggen krijgt hij doorligplekken. Zwemmen valt na vandaag ook af dus blijft vliegen over. Een mens is gemaakt om te vliegen, alleen zijn we nog niet zover. Gewichtloosheid dat zou het beste zijn. Dan hadden we helemaal geen ruggengraat meer nodig, wat een steeds groter lijkend deel van de mensheid goed zou uitkomen, maar voorlopig hebben we hem en moet hij onderhouden worden om weerstand te kunnen bieden aan het kwade. Volgende week meer.

Ik zit nu op een frequentie van eens in het half jaar, wat rugklachten betreft. Daar is mee te leven als het niet erger wordt dan dit. Ik was er de afgelopen tijd al bang voor omdat ik op mijn werk uren achtereen op een stoel zit, en vooral omdat ik niet meer loop tussen de middag sinds de ziekte van mijn collega, die altijd meeging.

Ik stop ook met naar genezers te gaan want mij hebben ze nooit geholpen. Tenminste, als het niet erger wordt dan dit. Wat ik nog kan is mijn sokken aankrijgen, maar alleen als ik plat op mijn rug in bed lig. Ik kan nog opstaan als ik het heel langzaam doe en steun zoek. Ik kan voetje voor voetje lopen en ik kan heel voorzichtig hoesten. Soms erger ik mijn aan collega’s die rugpijn hebben. Die lopen dan amper scheef. Die zeggen dat ze even langs de sportfysio gaan en dat dat helpt. Geloof mij nu maar, als de fysio helpt heb je geen rugpijn. Exact een jaar geleden was ik veel erger aan toe dan nu en zat ik wel bij de fysio. Na vier weken zei hij: maar goed dat je langs bent geweest want het is zo goed als weg. Alsof het na vier weken niet uit zich zelf weggaat zeg! Natuurlijk, ze hebben er wel verstand van en ze kunnen je tips geven, maar je rugpijn wegnemen…no way.

Sorry als u mij nu arrogant vindt, maar zo denk ik erover. Ik accepteer voortaan ook maar dat rugpijn er bij mij bijhoort en dat het terugkomt maar ook weer in een paar dagen weggaat. En als het niet erger wordt dan dit, lacht u mij vooral uit.

Leuke karaktereigenschap van me om een helling waarop de meeste mensen halverwege een adempauze nemen, uitsloverig te beklimmen met Tammar op mijn nek. Gedachten uitschakelen en 100 meter naar boven lopen om daar de glorie in te halen. Een soort Via Gladiola zeg maar. Of het ermee te maken heeft weet ik niet maar feit is wel dat iedereen nu aan het zwemmen is en ik amper meer op of neer kan. En dat was het niet alleen, ook kinderen hoog boven me uit tillen en een end in het zwembad gooien zal niet bevorderlijk zijn voor de staat van je onderrug.
Ik blijf altijd maar denken dat wanneer ik geen pijn voel, ik onkwetsbaar ben. Zeker nu ik het opdrukken uitgevonden had als probaat middel tegen rugklachten. Hoe krijg ik deze dommigheid onder controle? Waarom bezin ik niet eer ik begin? De afgelopen maanden heb ik regelmatig Linda proberen te overtuigen dat ik het nu gevonden had, met dat opdrukken, maar nooit kreeg ik het gevoel dat het lukte. In plaats daarvan gaf ze me vaak een kort knikje. Misschien was ze in de lach geschoten als ze er serieus op in gegaan was. Ja, al die tijd heeft ze geduldig als alleen een vrouw dat kan, zitten afwachten tot het weer mis zou gaan. Om me in te wrijven dat die paar push-ups ook niet zouden verhinderen dat ik me nu beweeg als een zak tentstokken. Nu wil ze me naar de sportschool hebben. Twee keer per week mijn rug trainen tussen al die andere kneuzen.

Mijn oma (95) zal er waarschijnlijk niet lang meer zijn. Als je 95 bent is dat sowieso het geval, maar ik bedoel nu dat het waarschijnlijk hooguit nog twee weken duurt. Ze heeft een lichte beroerte gehad en heeft lichte uitvalverschijnselen. Begrijpen doe ik het leven niet helemaal. Ik heb er vrede mee dat ze doodgaat, want op je 95e is het wel een keer genoeg, maar ik ben wel verbaasd over hoe alles gaat. Met mijn tante die alles regelt heb ik geen contact meer sinds ze mij twee streken leverde, dus snappen we dingen niet helemaal. Er wordt nu alleen nog palliatieve zorg verleend, maar ik vraag me af of mijn oma dat in de gaten heeft. Ze krijgt geen medicijnen meer voor haar hart, en zelf zegt ze niet te weten waarom. Ze heeft ooit een euthanasieverklaring getekend, voor als ze zelf niet meer in staat zou zijn om keuzes te maken, maar leer mij mijn oma kennen, daar bedoelde ze mee wanneer ze het niet meer zou beseffen. Haar korte termijn geheugen is slecht, maar vanavond vertelde ze nog een verhaal over de oorlog dat precies klopte met hoe ze het altijd vertelde. Ze weet nog wie Linda is en ze weet dat mijn tante vannacht bij haar is gebleven. Ze weet op welke datum ik jarig ben.

Ik wil niet de indruk wekken dat mijn tante haar tegen haar wil aan het euthanaseren is, maar toen ik het vanavond vroeg dacht oma dat ze nog wel kon opknappen en gaf ze aan dat ze nog wel bij ons wilde blijven. Maar als ze wil opknappen zal ze toch vocht en voedingsstoffen toegediend moeten krijgen, en is het niet handig dat haar medicijnen gestopt zijn. Er zijn meer kinderen van haar bij betrokken, en die hebben de informatie uit eerste hand, en zullen dus wel weten wat ze doen. De zusters vond ik overigens krengen die mijn oma betuttelend toespraken zolang wij er niet bij waren, want dat hoorden we op de gang. Van de zuster moesten wij weg omdat oma haar rust nodig had als ze wilde herstellen, maar oma wilde dat we bleven. Ik vroeg waarom ze haar rust wél nodig had maar geen drinken als ze wilde herstellen, maar dat kapte ze af met dat dat onze keus was.

Navraag leerde dat de dokter gezegd had dat ze niet meer zou herstellen, maar de zuster was het daar kennelijk niet mee eens, en had wel meer mensen zien herstellen uit die toestand. Onduidelijk allemaal. Wat ik wel uiterst irritant vond was dat mijn oma steeds aangaf dat ze een droge mond had. Ik heb haar een keer of tien een slokje (niet aangedikte jus d’orange) laten drinken, wat niet mocht vanwege verstikkingsgevaar. Maar dat ging prima, ze verslikte zich niet. Maar zelf kan ze het drinken niet pakken en ze ligt dus uren zonder vocht. Nu komt er wel veel familie langs, maar zoals mijn vader helaas in zijn afscheidsbrief aan mij schreef, vond hij het een slappe-zakkenfamilie. Hij bedoelde daarmee dat er niemand voor ons (de nabestaanden destijds) zou opkomen. Nu, bijna dertig jaar daarna gaat zijn moeder dood, en lijkt het erop dat ze haar laten uitdrogen. Ik hou een slag om de arm en misschien is dit een hele normale en niet onnodig lijden veroorzakende behandeling, maar ik vind het toch wel erg dat als je te oud en te zwak bent om voor jezelf op te komen, dat ze je dan gewoon een bekertje met een rietje naast je bed zetten, maar niemand het je aanreikt. Ik snap sowieso niet dat je uren alleen ligt in de laatste dagen van je leven.

Ik heb het nu drie keer geprobeerd, maar ik kom niet tot een verhaal. Ik leg mijzelf de druk op om tot een logje te komen, maar alles wat ik in mijn rampzalige jeugd heb meegemaakt, staat al beschreven. En de dagen op mijn werk staan ook al niet bol van de spanning, al denken sommigen van wel, alleen vanwege het feit dat als ze me proberen te bereiken, ik in het buitenland ben. Puur toeval, en ik hou niet eens van in het buitenland zijn voor niet-vakantie doeleinden. Kortom, schrijversblok. Is ook eigen schuld, want ik Wordfeud tegenwoordig en als er iets dodelijk is voor je fantasie dan is het wel Wordfeud. Ik herinner me een strip van Jean, Jeans, et les enfants waarin Jans verzuchtte dat haar man als hobby kruiswoordpuzzels deed. Wordfeud is niet anders natuurlijk, al zit er een competitieelement in. Je voelt je toch weer even op en top atleet als je zo’n Feud gewonnen hebt. En atleet, dat heb ik me lang niet meer gevoeld.

Vroeger als ik sprong, dan sprong ik. Nu kom ik vooral neer en schudt mijn rug na. Afgelopen vrijdag, na alle fysieke ongemakken van de laatste tijd, ging ik door mijn rug. Ik voelde me echt een ongelukkig wrak. Ik moest nog naar de tandarts ook, om een gaatje dat bij nader onderzoek geen gaatje bleek te zijn, te laten vullen. Gelukkig vond ze na lang zoeken een andere zodat ik lekker op de stoel kon blijven liggen. Zo’n tandartsstoel geeft overal ondersteuning en vergeleken bij mijn rugpijn stelt boren niks voor. Mijn vroegere tandarts vond nooit gaatjes, maar deze juffrouw maakt gebruik van hulpmiddelen om gaatjes te vinden. Ze zei dat het in verband met mijn rug ook wel op een ander moment mocht, maar geen denken aan. Boren met die hap. Nu is mijn gebit weer gaatjesvrij en ik ben wonderbaarlijk snel hersteld van vrijdag. Ik heb wel gelopen, dat wel, want ik wil er iets aan doen. Mijn been protesteert nog steeds een beetje, maar niet genoeg om me te beperken bij het lopen. Ik ben 1,89 en 89 kilo, wat de perfectie benadert. Het enige dat nog moet gebeuren is sterkere spieren kweken. Opdrukken, dat ga ik doen. Oh nee, push-ups, zo heet dat. Mijn record is 78 keer, maar toen woog ik slechts 78. Nu moet ik dus 89 keer kunnen halen. Ik kom er weer aan!