Categorie: Geen categorie

Hoewel dit soort plaatjes voor mij meestal aanleiding zijn om snel door te bladeren, wilde ik deze u toch even niet onthouden.
Aan de enkeling die de strip wel leest wilde ik toch even kwijt dat u het goed hebt getroffen met uw baas als u de situatie niet herkent.

Tegen degenen die de situatie wel herkennen kan ik alleen maar zeggen:
Je bent niet de enige met zo'n baas, en de stap om zelf manager te worden is een stuk makkelijker. Je hoeft er tenslotte weinig voor te kunnen. Anderzijds moet je je doodschamen als je graag manager wilt worden. Ik zeg altijd maar zo: Er gaat niets boven een écht beroep.

Ik ben op weg naar Duitsland. Weet u waarom? Om wraak te nemen.
Mijn vriendin en ik hadden een programma opgenomen over de holocaust.
Nou werd daarin niets verteld wat we nog niet wisten, maar wél werden nu beelden uitgezonden die ik niet eerder had gezien.
Het ergst was nog wel de soldaat die een moeder en een kind van elkaar scheidde.
En je kunt niet iedereen over één kam scheren, ieder volk kan nog steeds opgehitst worden, en de huidige generatie Duitsers kon er ook niets aan doen, ik weet het allemaal wel, maar toch zullen ze bloeden voor wat er gebeurd is.

Als ik de grens over ben, draai ik een énorme bolus midden op hun snelweg!

Ik rij in mijn auto op weg naar een afspraakje. Ik voel een nies aankomen. Haatsjoeee!! Een dikke klodder zie ik onder mijn stuur verdwijnen. Snotverdorie, waar is ie gebleven?
Ik kijk onder mijn stuur, op m'n broek, niks te zien.
Nou ja, zeker dwars door het schutbord in de motorruimte terechtgekomen.
Mooi, zijn we daar vanaf. Kan ik tenminste door naar mijn afspraakje.
Daar aangekomen gedraag ik me cool als altijd.
Lekker relaxed doen, met een nonchalant gebaar zwaai ik m'n benen over elkaar.
"Hé", zegt ze. "Wat heb jij daar op je schoen?"

Het zit erbij en dan wil je het ook gebruiken. Maar na een stemmetje of 20 heb je het wel gezien. Het wordt bijna een verplichting. En dan zijn de mijne nog zinnig!
Ik hou niet van polls. Maar ja…Je krijgt het er gratis bij en je bent Nederlander.

Waarom is dit leuk?
Uit jalouzie op rijke mensen? Of is een gekreukelde exoot mooier als een gekreukelde grijze muis?
Of is een gekreukelde exoot zelfs mooier dan een gave grijze muis?

Ik weet het niet. Maar toch leuk.

Ik heb een lekker wijf als vriendin. Jong, blond, lange benen, cup CD, (als dat bestaat) mooi lichaam.
Maar ook deze is weer geen uitzondering op de regel dat je er op afknapt zodra ze beginnen te praten.

Ze heeft een beetje de wolf in haar gebit namelijk.

Stel, je bent een goede voetballer. Je speelt bij een nederlandse Topclub.
Dan verdien je denk ik ongeveer 500.000 euro per jaar.
Stel dat je dat 10 jaar volhoudt. Heb je in je leven 5.000.000 euro verdiend. Dat is ongeveer 5 keer zoveel als de gemiddelde nederlander die daar 40 jaar over doet.
Je stopt 1 jaarsalaris in je pensioen, dan heb je een pensioen wat een stuk rianter is dan de meeste nederlanders.

WAAROM KUNNEN DIE GASTEN DAAR NOU NIET VAN RONDKOMEN????

I.p.v. gezwam over een allochtonenbos lijkt het mij nou wel een goed idee om eens een echt bos aan te leggen waar je nog kunt verdwalen. Dus ter grootte van de randstad, wat misschien ook een geschikte plaats is, zonder wegwijzers of wegen. Aan de rand van het bos staan dan enkele boerderijen en achter de weilanden begint het Barre Bos. En daar moeten dan wolven en lynxen worden losgelaten. Het moet een gevaarlijke plaats worden waar je na zonsondergang niet meer wilt komen. Een bos waar weer ouderwetse sagen over ontstaan, mensen die daar dwaallichten hebben gezien en zeggen dat het er niet pluis is. Zo'n plek waar je je overdag al maar matig op je gemak voelt, en waar je uit wilt zijn voor het donker wordt. Dat bos moet uiteraard wel de kortste weg ergens naar toe zijn anders zou iedereen het vermijden. Struikrover wordt dan weer een gerespecteerd beroep, en de handelswaar van de koopman is er niet veilig. Als de naam van het bos valt, lopen de koude rillingen je over de rug.
's Nachts schijnt de maan spookachtig door dorre takken, dode boomstronken lijken schimmige figuren, zo'n bos waar je verlamt raakt van angst, waar je je hart in je keel voelt, en je ieder moment een vreemde hand op je schouder verwacht . Zo'n bos waar al tientallen zijn verdwaald en nooit meer teruggevonden.
Groepjes kinderen jagen elkaar angst aan, en altijd ééntje die zegt er wel in te durven. En juist die éne is op een dag spoorloos verdwenen.
Respect voor de natuur krijgt dan weer een heel andere betekenis.
Ja, dat lijkt mij nou wel wat hebben.

Het lijden van Christus. Toen ik voor het eerst van deze film hoorde wilde ik er heen. Ik wil er nog steeds heen. Maar ik durf niet. Bang geworden van alle martelscenes die er in voorkomen.
Ik kan daar niet goed tegen. Soldaat van oranje had ze. The sniper. Resevoir dogs heb ik op dvd in de kast staan en nog nooit gezien.
Ik weet niet wat dat is. Die beelden blijven mij iets te lang bij. Horror doet me niet veel, Saving Private Ryan vind ik een van de beste films die ik ken en daar zit ook een van de meest bloederige scenes ooit in. Maar zodra mensen een marteling moeten ondergaan komt er iets in mij in opstand.
Misschien komt dat omdat je weet dat die dingen echt gebeur(d)en.
Beul lijkt mij ook geen aantrekkelijk beroep. En hoe leg je dat na je dood uit?

Maar ik wil die film nog steeds graag zien. Misschien maar op dvd, dan kun je even weglopen ofzo.
Ik ben een watje. Maar wel een stoer watje.

spaarselect verkocht beleggingen aan zwakbegaafden.
Dus…heb je belegd bij spaarselect dan weet je hoe het met je gaat.