Categorie: Geen categorie

Meestal komt-ie elk jaar wel even langs. Mack's schaduwzijde. En al gebruik ik medicijnen tegen de oktoberdepressie, meestal weet-ie me toch wel te vinden. In de tweede helft van september sluimert-ie in mijn hoofd om ergens in oktober genadeloos toe te slaan. Mensen merken het en proberen het onderwerp aan te snijden. "Je ziet er moe uit!" Of, "zwaar weekend gehad?" En daar heb ik dan echt geen zin in om daarop te antwoorden. Geef me een rem! De eerste keer dat hij gediagnosticeerd werd is alweer bijna vijftien jaar geleden, maar toen werd mij pas duidelijk dat ik er al langer last van had. Eigenlijk al een jaar of 25 schat ik zo. Ik heb tegenwoordig een vrij milde vorm van depressie, gewoon een alles is kut gevoel van een paar dagen met hier en daar een jankbui, die heel langzaam weer wegtrekt. Ik geloof ook dat-ie nu aan het wegtrekken is. Linda is een wonderdokter en als kind is ze in een grote ketel antidepressiva gevallen. Bovendien weet ze meestal feilloos de vinger op de zere plek te leggen. Ze zeggen dat het een stofje in je hersenen is dat je niet aanmaakt als je last van depressie hebt. Ik weet het niet. Je kunt simpelweg niks positiefs meer noemen. Ja, de glimlach van Tammar, dat was het enige nog dat tot me doordrong. Maar voor de rest was alles kut, behalve dat wat volgens het journaal kut zou moeten zijn, dat interesseert ineens geen bal meer. Het kan ook spontaan weer wegtrekken door even je zinnen te verzetten. Even iets anders dan anders. Dat je de dingen die gisteren nog zogen ineens wel weer aardig vindt. Dat je ineens weer weet dat het echt allemaal stukken beroerder kan. Kennelijk maak je je ontbrekende stofje ineens weer aan. Ik blijf het een vreemd verhaal vinden.

Hij is er weer! De nieuwe oktoberdepressie hangt nu in de winkels! Zorg dat je er op tijd bij bent en mis 'm niet!

Geheel tegen mijn gewoonte in ben ik eergisteren in een roman begonnen. Een verhaal, een fictieve gebeurtenis, een relaas ontsproten aan het brein van de schrijver. Normaal lees ik alleen boeken over iets dat echt gebeurd is, of over een onopgelost mysterie of over iets waar geleerden het met elkaar over eens zijn, maar waarvan we toch niet zeker weten of het zo is. Of de bijbel maar dat is om mezelf te wapenen tegen reformatorische aanvallen uit onverwachte hoek. En dat kan zomaar gebeuren hier op de Veluwe.

Maar die roman, die had ik vlak voor de vakantie gekocht met de bedoeling om 's avonds te lezen. Ik ben er niet aan toe gekomen. Eigenlijk zijn die dikke pillen, want dat is het, ongeschikt voor op de camping. Want de bedoeling van zo'n verhaal is dat je erin meegezogen wordt en dat vond ik een beetje zonde van die ruim € 2000 die zo'n kleine twee weken caravanhuur in het Zuid-Franse hoogseizoen kost. Gelukkig had ik ook wat andere boekjes met korte verhaaltjes bij me zodat ik steeds weer in de werkelijkheid van een zwoele zomeravond in Zuid-Frankrijk terecht kwam. Kees van Kooten en Martin Bril zijn daar uitermate geschikt voor.

Zo'n roman moet je thuis lezen, denk ik. Ik zou dat bij voorkeur vlak voor het ontwaken willen doen. Immers, dat is het moment waaruit ik zou willen ontsnappen. Maar omdat dat praktisch onuitvoerbaar is lees ik maar vlak voor het slapen gaan. Soms kan ik me echt verheugen op het boek dat op me ligt te wachten, maar nu heb ik dat nog niet. Ik ben nu drie hoofdstukken verder en ik heb zoiets van: dit had meeslepender geschreven kunnen worden. Maar misschien gaat het nog gebeuren, je weet het niet. De laatste roman die dat lukte (op Kruistocht in spijkerbroek na) ging over nazi's die een tijdmachine hadden uitgevonden waarmee ze zich naar de toekomst (destijds 1996) konden verplaatsen. Maar toen zat ik in Zwitserland, dus ik was neutraal.

Niks meer aan doen.

Dat geklooi met kleuren ook. Ik ben er niet goed in en ik ben vergeten op te slaan wat ik had. Of ik heb er overheen gewalst, dat kan ook. Nou ja, u doet het er maar even mee. Als u het er niet mee eens bent dan kunt u klagen in het reactieveld, bij voorkeur vergezeld van een suggestie hoe of het dan wel moet.

Een geweldig schrijver is terug. Na twee jaar afwezigheid. Dat het acht uur-journaal daar niet mee opende zeg!

Het ongevraagd adviesbureau

Nog steeds lundi, le 20-7-2009

Wat mij het zwaarst valt deze vakantie is het feit dat ik anderhalf jaar geleden ben gestopt met roken. Vrij makkelijk stopte ik, met als goede motivatoren: geen stink uit je bek meer, geen stinkvingers, dieper kunnen ademhalen, minder maagzuur, enz..enz…
Maar zo 's avonds als we met z'n tweeën op de veranda zitten, ik met mijn standaard Kronenbourg en Linda met haar onvermijdelijke cola, en Linda steekt gewoon ongegeneerd een sigaretje op, dan heb ik het moeilijk. Het lijkt er gewoon bij te horen hier, dat roken. Du pain, du vin, et du fumer chez le stacaravan.

Ik ben vandaag oom geworden. Mijn zusje is verlost van de tweeling die zij met zich meedroeg. Van beide geslachten is er eentje en ik hoop dat ze ooit gaan luisteren naar de namen: Vlinder en Hugo. Want nu reageren ze daar nog niet op natuurlijk. En dan hoop ik in het bijzonder dat het meisje naar de naam Vlinder gaat luisteren en het jongetje naar Hugo. Want ik ben daar maar vanuit gegaan dat het meisje Vlinder is en het jongetje Hugo, maar helemaal zeker weet ik dat ook weer niet. Wij wilden onze dochter ook Elvis noemen tenslotte, maar ik durfde het op het gemeentehuis op het laatste moment niet aan.

Vlinder en Hugo liggen nog eventjes op couveuse om redenen die mij niet helemaal duidelijk zijn, maar het had iets met slaperigheid te maken. Op mij maakten ze in elk geval een gezonde indruk. Het meisje weegt maar liefst 95 gram meer dan het jongetje, (samen 6105 gr) wat volgens mij impliceert dat het jongetje nu al weet dat hij dames voor moet laten gaan in tijden van crisis. Dat is alvast een veelbelovende start.

Kijk, je hebt in het leven hoofd- en bijzaken. Voetbal is de belangrijkste bijzaak in het leven. Maar discussiëren over wie de beste voetballer aller tijden was, dat is een halszaak. Cruijff is natuurlijk de beste voetballer aller tijden, op gepaste afstand volgen Pele en Maradona. Maar dat is logisch natuurlijk.

Heden ten dage, vandaag de dag, tegenwoordig en momenteel liggen de zaken wat ingewikkelder. Want je hebt Kaka, Messi en Ronaldo. Niet de echte Ronaldo, maar de nep Ronaldo. Nu kun je natuurlijk gaan meten wie de beste is aan de hand van hun transferprijzen, maar dan zou de nep Ronaldo de beste zijn, maar dat is zo'n ongelooflijke sissy, dat ik dat dus niet doe. En verder ben ik niet objectief genoeg om een beste te kunnen kiezen. Een beste moet bij mij altijd aan een paar voorwaarden voldoen. Het moet geen blaaskaak zijn, geen popie jopie, hij moet geen clown zijn, en hij moet een uitstraling hebben die ik zo zou willen ruilen voor de mijne en het geheel moet er natuurlijk wel een beetje uitzien. Maar, als het tussen Messi, Kaka en Ronaldo gaat, kies ik Messi. Kwestie van uitstraling. Maar wat Kaka hier met de bal(len) doet, grenst aan het ongelooflijke. Maar onderschat ook Jan Mulder niet.

Het Net en ik zijn nog steeds geen vriendjes. Misschien herinnert u zich mijn overspannenheid van feb/mrt 2008 nog toen Het net allerlei ellende/leugens/incapabele monteurs op mij afstuurde. Het probleem is dat ik nergens meer aan durf te zitten sinds het weer werkt. Ik durf dus niet naar een ander over te stappen en zo hebben ze mij in de tang.
Een paar weken geleden kreeg ik weer een mailtje waarin werd aangekondigd dat één van mijn inlognamen en bijbehorend wachtwoord werden gewijzigd in verband met ?? Eerst kwam het mailtje met de nieuwe inlognaam, twee weken later het wachtwoord en de mededeling dat de wijziging op drie juni in zou gaan.

Wanhopig, huilend, depressief en suicidaal vertelde ik het aan Linda die lijkbleek wegtrok. "Nee!! Niet Het Net, alstublieft God!" We hebben ons ingeschreven voor preventieve psychotherapie en dat blijkt dus niet voor niks. Want vandaag gaat de wijziging in en ziet u nog de foto van mij en Hans, op een bergweggetje in Frankrijk? Neen! Weg, foetsie, gone, disparu, verdwenen in het zwarte gat dat Het Net heet.

Bibberend van angst heb ik de helpdesk gebeld, niet voordat ik een dubbele dosis kalmeringstabletten had ingenomen trouwens, maar dat mocht niet baten. Waar haal ik trouwens de gore moed vandaan om die instantie lastig te vallen. € 0,45 per minuut, een keuzemenu van drie minuten en 10 minuten gewacht totdat die éne helpdeskmedewerker het goeddunkte om uit zijn pauze te komen en de telefoon van de "al onze medewerkers zijn in gesprek" stand af te halen. Tevergeefs. Ik heb het maar opgegeven.

IK WIL GODVERDOMME MIJN FOTO TERUG, HOERENZOON!

sorry.

*update* De foto is nu weer terug, maar die staat nu op een onbeheerbare plek. Ik kan hem daar niet weghalen of er eentje toevoegen. Alsof het andermans foto is. Kijken of Fred in zijn paarse pak dat ook nog kan oplossen.

Vanavond was de film Billy Elliot op televisie. Het verhaal speelt in 1984 en gaat over een Schots jongetje dat in een kansarme buurt opgroeit, van de gebaande paden afwijkt en professioneel balletdanser wil worden. Uiteindelijk lukt het hem ondanks de bezwaren en vooroordelen van zijn familie. De flim is low-budget maar weet te boeien. Wat mij persoonlijk erg boeide was de triestheid van zo'n arme arbeiderswijk. Allemaal dezelfde rijtjeshuizen met allemaal dezelfde tuintjes. In alle huizen hing overal was te drogen en overal hadden ze groen bloemetjesbehang zoals je dat alleen in Engeland tegen kunt komen. Geld voor iets fleurigs is er niet, de enige extraatjes zijn de drank en de sigaretten. En toch weten kinderen er wat van te maken. Het is een kansarme wijk vol ellende, maar het is wel hún kansarme wijk vol ellende. Billy Elliot weet eruit te ontsnappen door zijn danstalent maar moet daarvoor op 11-jarige leeftijd wel afscheid nemen van zijn familie en vriendjes om in Londen te gaan wonen en studeren. Het grauwe maar inmiddels ontdooide gezin moet het voortaan stellen zonder het meest kleurrijke gezinslid, Billy. Maar wel in de wetenschap dat een van hun het verder schopt dan ooit iemand uit het trieste dorpje het geschopt heeft.

De film legt ook feilloos twee zwakheden in mijn karakter bloot. Dingen waarvan ik me altijd afvraag hoe ik ermee om zou gaan. Daarom spreekt de film mij ook zo aan. Welke zwakheden dat zijn, daar zal ik in een volgend logje eens over verhalen.