Categorie: Geen categorie

Ik ben niet gauw bang van een hond. Ze kunnen hooguit een keer bijten denk ik meestal. Alleen agressieve pitbulls zou ik niet benaderen uit angst dat die zich vast bijten en niet meer los laten. De meeste honden willen alleen even rangorde bepaald hebben en als ze daar een hap bij uitdelen zit ik daar niet zo mee.
Maar gisteren waren wij op visite bij mensen met een Turkse Kangal en die zijn nogal groot. We waren er al eens vaker geweest en toen speelde ik nog met hem, al kon hij mijn bovenbeen in zijn bek nemen. Het beest heeft een enorme kracht. Een week lang blauwe plekken had ik na het spelen met Igor.

Igor wordt echter dominanter. Als er iemand langs de tuin loopt laat hij zijn gezag gelden. En toen ik binnenkwam greep ik hem eens even goed vast, en hij greep me weer gelijk in mijn bovenbeen. En Igor liep expres tegen me aan en duwde me aan de kant alsof hij duidelijk wilde laten merken wie de sterkste was. Hij dus. De baasjes gaven aan dat je eigenlijk alles met hem kon doen, alleen tijdens het eten was voorzichtigheid geboden. Dus toen ik mijn Schnitzel XXL niet meer op kon gaf ik Igor een stuk die dat voorzichtig van me aanpakte. Ik klopte hem op zijn rug en de baasjes zaten verbaasd te kijken. Toen hij het op had en ik mijn hand op zijn kop legde (honden schijnen dat als overheersend te ervaren) pikte hij het niet en greep me. Zijn baas gooide gelijk een stoel tussen Igor en mij en trok hem naar binnen. En daar had ik geluk want ik wilde Igor grijpen, als straf omdat ik dacht dat ik wel overwicht zou hebben. Maar zijn baas zei dat Igor niet onder de indruk raakte van mensen die niet bang voor hem waren en dat ook zij zelf in zo'n geval voorzichtig waren.

Wat later kwam Igor weer bij me en ik aaide hem maar hij moest niks meer van me hebben, de ondankbare Turkse hond die een stuk schnitzel van me had gekregen. Weer wilde hij me grijpen en voor het eerst dacht ik dat het misschien beter was om deze hond ongemoeid te laten omdat ik dit toch niet ging winnen en het vanavond sowieso niet meer goed kwam tussen Igor en mij. Igor werd naar binnen gestuurd, en dat deed hij met veel tegenzin omdat hij naar mij toe wilde. En een uurtje later toen hij weer buiten kwam voelde ik me niet op mijn gemak. Want deze hond was duidelijk niet onder de indruk van mij, en het was bepaald geen teckelformaat. Voor het eerst in een jaar of vijf voelde ik me wat angstig voor een hond.

Het waren een paar warme dagen. Met de tuin op het zuiden en een parasol die het noorden kwijt is, is in de tuin zitten geen pretje. Ik kon er vroeger ook veel beter tegen, het zitten in de zon. Tegenwoordig zie ik het als straf. Lopen in de zon vind ik daarentegen weer niet zo'n probleem, al loopt het in de schaduw natuurlijk wel lekkerder, zeker als je met een kinderwagen loopt met daarin een baby die midden in het felle zonlicht kijkt.
Maar wat mij nog het meest verbaast zijn de oude mannetjes die ik op zo'n dag tegenkom. Ik puf in mijn t-shirt en korte broek, zij dragen overhemd en trui, met daarover een een colbert. Sommigen nog mét hoed. Ik heb mij wel eens laten vertellen dat het met lichaamsgewicht te maken heeft, en aangezien ik nu een kilo of 15 meer weeg dan toen ik 20 was, en oude mannetjes over het algemeen ook weer lichter zijn dan toen zij veertig waren, zou dat best eens kunnen kloppen. En afvallen ga ik niet aan beginnen als dat kennelijk toch vanzelf gaat.

Ik aanschouwde vanochtend glimlachend vanuit mijn auto een paar twintigers die stoer en opvallend gedrag vertoonde met hun snelle Clio 16v. Pontificaal midden op de rijbaan stopten ze ter hoogte van een drukke bushalte om al toeterend een paar meisjes een lift aan te bieden. De meisjes kwamen lachend aangerend en de jongens moesten allebei uitstappen om de meisjes achterin te laten zitten. Die onverschillige blik die de bestuurder had, tijdens die toch wel aandachttrekkende actie, daar oefende ik vroeger ook vaak op. Want je moest hem tevoorschijn kunnen toveren op momenten dat je hem nodig had.

Nu moest ik er een beetje om grinniken. Om mijn eigen stoere gedrag van vroeger, dat op dat moment waarschijnlijk ook wel door anderen doorzien werd, al dacht je van niet. Net zoals een nog jonger kind dat een leugen vertelt ook denkt dat zijn ouders het niet doorzien. Of de jonge automobilist die zijn stereo zo hard aanzet dat zijn bedoeling -het indruk maken op passanten- geheel onbegrepen blijft en niet inziet dat zijn schokgolven alleen maar zielig gevonden worden. Ik word misschien toch wijzer. Want ik zou me nu schamen voor een dergelijke blik en/of schokgolven. Het is wel de bedoeling dat als je rond de veertig bent, je in zeven van de tien situaties jezelf blijft. Een score van tien uit tien komt dan wel als je nog ouder wordt.

Catch me if you can is een film over meesteroplichter Frank Abagnale Jr. die zich grotendeels afspeelt in de Verenigde Staten van Obama. De film had ik al wel eens gezien, dat kon ik concluderen uit het feit dat hij mij bekend voorkwam. Frank Abagnale jr. merkt al jong dat het oplichten hem in het bloed zit. Zo heeft hij zich in het begin van een schooljaar een week lang voor weten te doen als leraar en lesgegeven aan leerlingen die eigenlijk zijn klasgenoten waren. Later begon hij met het vervalsen van cheques, en toen hij echt gevorderd was deed hij zich voor als piloot waardoor hij gratis de wereld over vloog, werkte als dokter in een kinderziekenhuis en heeft criminelen verdedigd als advocaat.

Hij wordt uiteindelijk na zes keer bijna te zijn gepakt, gearresteerd en belandt in de gevangenis. Na een paar jaar komt hij vervroegd vrij op voorwaarde dat hij de FBI helpt om fraudegevallen op te sporen. In de aftiteling wordt verteld hoe het verder ging met Frank's leven en dat hij erg rijk en succesvol was geworden door zijn kennis van oplichting en fraude. Maar dan gaat bij mij de bel pas rinkelen. Zou deze man echt bestaan hebben? Volgens Google wel. Volgens Wikipedia was het filmverhaal niet eens heel erg overdreven. De echte Frank speelde zelfs nog een klein rolletje in de film.

Kijk, ik heb ook een spannend bestaan, maar dit is toch nog van een andere orde. Tegenwoordig betalen bedrijven Frank miljoenen om fraude te voorkomen. Die vijf jaar in de gevangenis zijn dan toch een kleine investering. Had ik dat maar gedaan. Hadden ze me tussen 1987 en 1992 moeten opsluiten, dat was toch een tijd die ik in de gevangenis aangenamer had kunnen besteden. En had ik nu een Ferrari gehad.

Mijn onlangs overleden opa was zo lang ik hem kende op zoek naar het boek "Europa in vuur en vlam" door Seestern. Stad en land heeft hij afgezocht, bij grote bibliotheken geïnformeerd en eind jaren '80 een oproepje op de radio gedaan, maar nooit had het resultaat. Het briefje met de titel van het boek en de naam van de schrijver had hij nog altijd in zijn portemonnee zitten. Het boek zou gaan over een lijkenpikker in WO I die gouden tanden uit de monden van gesneuvelde soldaten roofde.

Een paar jaar geleden, toen de speurtocht al niet meer een echt hot-item was, vroeg ik hem eens om de naam van de schrijver en de titel van het boek. Hij haalde het briefje te voorschijn en liet het me zien. Toen ik thuiskwam heb ik eens gegoogled en ik kreeg een hit. Bij een boekwinkel hadden ze nog een exemplaar liggen en het was te koop voor een spotprijsje. Ik bestelde het gelijk en kreeg het een paar dagen later binnen. Een authentiek exemplaar uit 1909. Inmiddels 100 jaar oud! Mijn opa was er natuurlijk mee in de wolken toen ik het boek een paar dagen later kwam brengen. "Graaf Frits de Morande" zei hij. Dat scheen de hoofpersoon te zijn. Eén ding vond ik vreemd. Hoe kon het boek geschreven zijn in 1909 en over de eerste wereldoorlog handelen?
Bij mijn volgende bezoek had hij het boek gelezen maar herinnerde zich helemaal niets van het verhaal, en ook Graaf Frits kwam er niet in voor. En het was hem ook niet helemaal duidelijk over welke oorlog dit nu weer ging, maar er kwamen alweer Duitschers in voor.

Van de week kreeg ik het boek terug van mijn oma. Mijn persoonlijke erfenis en omdat ik zo'n oud boek best in mijn collectie wilde hebben. Voorin staat met sierlijke krulletters geschreven: dit boek behoort aan H.B. te Echten 28 Dec 1909. Ik ga het binnenkort lezen. Dan zal ik u laten weten over welke oorlog het hier ging. Maar hoe het kan dat een boek met dezelfde titel en dezelfde schrijver als mijn opa zocht, een heel ander verhaal bevat dan hij zich herinnerde, is mij onduidelijk. Nou ja, hij zal wel twee boeken door elkaar gehaald hebben. Alleen jammer dat als ik ooit het goede verhaal nog vind, ik het hem niet meer kan geven.

Zo, mevrouw Mack vertrekt morgenochtend voor vier dagen Unter Den Linden, dus ik sta er alleen voor. Misschien kunt u zich nog herinneren dat ik mijn wintersport afblies een paar maanden terug, uit angst voor gezinswee. Nou, daar krijg je dan dit voor terug. Vorig jaar, toen ze ook zou gaan, schoot het haar een dag van tevoren in haar rug, de schat. Maar nu zie ik nog geen signalen dat het afgeblazen gaat worden. Zou ik er dan echt vier dagen alleen voor staan?

Nou nee, dat valt mee, want morgenavond breng ik Tammar naar mijn moeder, overmorgenavond dump ik Hans daar ook, en voor de dagen erna heb ik twee negerinnen besteld, maar dat zit nu nog in de dreigementsfase, zodat ze de gelegenheid heeft om het alsnog af te blazen. Ja, zo zijn wij niet getrouwd natuurlijk hè?

U hoort morgenavond van mij…

Laurent schreef over een droom, ik dacht, dat zouden meer mensen moeten doen.
Ik droom dus echt heel erg vaak dat ik niet hard kan lopen. Nu was ik nooit een snelle sprinter, maar op de middellange afstand best wel goed. Ik hoef ook niet te trainen om bijvoorbeeld drie kilometer achter elkaar hard te lopen; dat doe ik als het moet vanavond nog. En na een paar keer loop ik makkelijk zeven, geen probleem. Nog langer vind ik vervelend, hardlopen is best leuk, maar na 35 minuten heb ik het meestal wel gezien.

Maar in je droom moet je soms snel weg kunnen rennen. Sprinten omdat je achterna wordt gezeten door iemand voor wie je heel bang bent. En dan ga je niet hard genoeg, gewoon omdat je benen niet harder willen. Vroeger zakte ik echt diep weg in de modder, later had ik het gevoel aan een elastiek vast te zitten, maar tegenwoordig accepteer ik gewoon dat de veertig nadert, en dat ik daarom niet meer snel genoeg weg kan komen. Eigenlijk zijn de dromen waarin ik wegren niet eens echt eng meer. Oke, ik word achternagezeten maar ik mep even een keer naar achteren als ik niet wegkom. (Ook nooit voltreffers met k.o., helaas) Eigenlijk droom ik het zo vaak dat ik onderhand in mijn droom eens door moet gaan krijgen dat ik aan het dromen ben.

Volgens Douwe Draaisma, geheugenprofessor, zou het zo kunnen zijn dat sommige mensen denken dat ze een uitstekend geheugen hebben, omdat ze te vergeetachtig zijn om zich te herinneren wat ze zijn vergeten.

En sommige mensen zien blauw wat de meeste mensen als groen zien, maar doordat ze blauw al hun hele leven groen noemen, hebben ze niet in de gaten dat gras bij hen de verkeerde kleur heeft.

En verder is het zo dat de meeste mensen denken dat dit soort berichten altjd over een ander gaat. Dus mijn vraag aan u: bij wie doet zich één van bovenstaande schijnwerkelijkheden voor? Of wie ervaart nog andere schijnwerkelijkheden die hijzelf niet opmerkt?

Ze zeggen wel eens dat ik ouderwets ben, maar ik moet nu toch mijn meerdere erkennen in een Belgische klant. Bij verkoop van zijn zaak moesten alle financiele gegevens boven tafel komen en wat bleek: Mevrouw kreeg € 400,- per maand huishoudgeld waar zij het mee moest doen, en manlief deed het met € 4000,- (vaste lasten) Geen idee waar dat aan op ging, maar dit was het gedeelte wat zij van elkaar wisten. Bij controle bleek dat manlief het niet deed met € 4000,- maar met € 18.000 per maand, waarvan we nog steeds niet weten waar het aan op ging, en mevrouw had het godsamme gewaagd om van de € 400,- per maand in een paar jaar € 500,- bij elkaar te sparen op een spaarrekening waar meneer niet van wist. Wat een kenau zeg! Geheel terecht zei de man toen: "als jij toch € 500 gespaard hebt hoef je volgende maand geen huishoudgeld te hebben."

Gisteren gebeurd, vandaag gehoord van mijn baas.

Waarom lijken de doden in een kist nooit meer op wie ze in werkelijkheid waren? Mijn opa leek wel een pop, zeker een halve meter kleiner dan hij in werkelijkheid was. Sommigen hebben er behoefte aan maar ik vind het niks. Alle doden die ik tot nu toe heb gezien, en die zijn gelukkig nog op de vingers van een hand te tellen, leken niet meer op zichzelf. Morgen is de crematie, en dan is hij weg, zijn lichaam van de aardbodem verdwenen, alleen mijn arme oma is nog over, die niet alleen durft te zijn 's nachts.

Oma die hartverscheurend huilde en riep "dag liefie" tegen haar man met wie ze 67 jaar getrouwd was. Het is bijna mensonterend dat je na zoveel jaar nog wordt gescheiden van je man. En of ze de kist wilde sluiten. "Nee, ik ga hem niet opsluiten, dat doe ik niet", zei ze.
Tyvens, wat lijkt het leven toch hard op sommige momenten. En nu treur ik over iemand die oud is geworden en een gelukkig en gezond leven achter de rug heeft, het is ook nooit goed.