Categorie: Geen categorie

Niet dat ik het er niet mee eens ben maar vroeger had je gewoon goed en kwaad. Dat was duidelijk. Nu, in de tijd van het DNA en de erfelijkheidsonderzoeken kun je je al afvragen of Hitler eigenlijk toerekeningsvatbaar was. Of zijn volgelingen niet gewoon deden wat wij allemaal onder die druk zouden doen?

De laatste tijd heb ik nogal veel met herinneringen. Ik ben zomaar nieuwsgierig hoeveel herinneringen ik eigenlijk aan iemand heb. Ik ben ruim een maand geleden begonnen met alle herrinneringen aan mijn vader op te schrijven en in de computer te zetten. Jaartallen erbij, tenminste ongeveer. Het valt nog niet mee. Ben er nog lang niet mee klaar. Ik zit sinds die tijd ook te wachten tot mij dingen binnenvallen die ik totaal was vergeten, want de meeste herinneringen worden door mij nog regelmatig herinnerd.

Met het overlijden van mijn opa gaan mijn herinneringen terug naar toen ik zelf klein was. De dierbaarste herinneringen in elk geval wel. Opa en oma gingen elk jaar met ons mij op vakantie naar Zuid-Frankrijk, en opa was een beetje een showmannetje die 's ochtends ging borstcrawlen in Lac de Pareloup, en overdag over de camping liep, onderwijl mensen groetend met: Messieursdames. Of dat we bij hem in de auto zaten en dat hij altijd even demonstreerde dat hij 'zonder gas' kon rijden. (berg af) "Kijk jongens, zonder gas!" en dan haalde hij zijn voet van het gaspedaal. Een enorm knappe prestatie vonden wij dat, al denk ik nu dat ik het ook wel zou kunnen.

Maar zoals iemand het al heel mooi in de reacties zei: is je vader een beetje meer dood door het overlijden van je opa? Ik weet het niet. Ik denk het eigenlijk niet. Het is meer dat mijn eigen jeugd weer een beetje verder weg is komen te liggen. Mijn jeugd is mij heel dierbaar. Ik moet alleen niet vergeten dat het nu nu is, en dat Hans nu en Tammar straks in dit nu hun jeugdherinneringen gaan opbouwen. Het geluk nu is anders dan vroeger. Vroeger was het onbezorgd, nu is het kwetsbaar.

Het kan verkeren; laatst schreef ik nog en was ik ervan overtuigd dat hij het allemaal verzon, nu heeft hij me weer in verwarring gebracht met enkele rake uitspraken. Ik ben er eigenlijk van overtuigd dat als hij mij zou lezen, hij gelijk patsboem de pijnpunten naar boven haalt. Dus alleen daarom al zou ik dat niet toelaten. Geloven is niet een rotsvaste overtuiging dat iets wat je niet kunt zien, bestaat. Geloven is de souplesse van de geest. Soms is mijn geest stug, als een Volkswagen, en soms soepel als een Fiat. En dit kenmerkt wel een beetje mijn karakter. Als ik denk dat ik nu weet hoe het zit, blijkt het later toch weer anders te zijn. Zo hou je jezelf wel bezig. Maar zoals een oud Spaans spreekwoord zegt: een wijs man verandert soms van gedachten, een dwaas nooit.

(sst…heel zachtjes doen. ik heb lokvogels uitgezet voor felicita. die komt hier op af als een witte haai op een bloedende zeehond. let maar op. ssst.)

Mijn oom (broer van mijn vader) en tante hebben een auto-ongeluk gehad. Ze hadden hun twee-jarige kleinzoon achterin zitten maar die is er gelukkig zonder kleerscheuren vanaf gekomen. In elk geval zonder verwondingen. Mijn oom en tante liggen nog in het ziekenhuis met diverse botbreuken, maar dat komt op den duur wel weer goed.

Maar wat zul je schrikken als er een tegenligger in een slip raakt en op je af komt glijden. En wat een opluchting lijkt het me als je constateert dat je 'geleende' kleinkind niks heeft. Al kun je daar in dit geval ook niks aan doen. http://www.ad.nl/groenehart/woerden/2721620/Vijf_gewonden_bij_botsing.html

Vandaag stond in de Stentor een stuk over webloggen. Ik citeer even een paar mooie zinnen.

Het speelveld van de bloggers is overspoeld door marketingcampagnes van keiharde commercielen die alle volkse zelfexpressie hebben verzopen.

Voor het bijhouden van een weblog is passie nodig en vasthoudendheid. En niet iedereen heeft die karaktereigenschappen.

Blijf trouw aan jezelf, vul je blog met jouw gedachten en wees niet bang dat je geen reacties krijgt. Als je authentiek en origineel bent, zal er altijd iemand jouw blog gaan lezen.

Van een lijstje van in 2005 willekeurig gekozen weblogs, zijn er van de 53 nu 39 schijn- tot morsdood.

Over een poosje, ik weet niet precies wanneer, komt er weer een keer een heel mooi logje. Ik merk aan mezelf dat ik door de drukte van de afgelopen tijd niet aan diepgaand fantaseren toekom. En ik weet dat er diep in mijn hersenen nog heel veel mooie dingen zitten. Maar die komen er pas uit als de rust is teruggekeerd. Of met drugs. Nu is het leven jachtig en is er weinig slaap en er is te weinig tijd om eens iets fatsoenlijks mee te maken. En het is ook wel eens leuk om een kijkje te nemen in mijn gevoelsleven vind ik zelf. Vooral dat van vroeger. Tegenwoordig lijk ik wel stabiel. Daar word je geen kunstenaar mee. (Maar hopelijk wel een goede vader.)

Als u wilt weten hoe ik me voel, ik voel me als de sfeer in dit nummer dat laatst ook al werd aangeprezen door Rob Hamilton. Melancholisch levenslustig, als dat bestaat. En zo niet, dan is dat nu uitgevonden.

(dit is mijn manier om eens excuses te maken voor die overdosis flauwekul die hier altijd verschijnt)

Wie van mijn webloggende vrienden is geinteresseerd in een bolderkar voor de vriendenprijs van slechts € 0,- ? Het plaatje komt in de buurt van het exemplaar dat wij hier hebben staan, maar dan moet u hem in de kleuren rood-blauw-geel denken. De enige voorwaarden die ik stel is dat er goed voor de bolderkar gezorgd wordt, in de winter moet hij droog en tochtvrij staan, en zijn banden moeten een keer per jaar opgepompt worden. De bolderkar moet weg omdat wij niet meer voor hem kunnen zorgen. Hij vraagt onevenredig veel ruimte (1 meter lang, exclusief trekhendel en 56 cm breed.) in onze kleine schuur en ik raak daar nogal overspannen van elke keer als ik de schuur in loop.

De mogelijkheden zijn eindeloos. Je kunt er drie hele kleine, twee kleine of een heel groot kind mee voortsleuren. Eventueel een volwassene als het niet een extreem lange reis is. Huisdieren kunnen ook, alleen geen vissen want de bak is niet waterdicht. Met wat knutselwerk kunt u er ook een overkapping op maken en hem laten voorttrekken door een paard. De wielen zijn afneembaar en te vervangen door ski's. (niet inbegrepen)

Geinteresseerden kunnen het mailformulier gebruiken.

Update: de bolderkar is inmiddels verkocht voor een kop koffie, een plak cake en drie zoenen.

Mijn schoonvader gaat volgende week op vakantie met een vriend, Dolf, die in een rolstoel zit. Navraag leerde dat Dolf zich voorstelt als Dolf, maar eigenlijk Adolf heet. Dolf is van vlak na de oorlog en het is mij een raadsel waarom een gemeenteambtenaar die naam heeft goedgekeurd.

Nu zag ik gisteren op televisie iets over de Paralympics in Peking (Yukiko: Bejing) en er werd gezegd dat veel Chinezen geloven dat als je gehandicapt ter wereld komt, dat je dan in je vorige leven iets "verkeerds" hebt gedaan.
Ik keek mevrouw Mack eens aan en zei: "Ik wil niks suggereren maar je vader gaat toch op vakantie met die Dolf…?"

Lieve Maurice

Je foto,s ontvangen,

't is een mooi klein schatje met die handjes opzij een lievertje.

zeg tegen Linda dat wij het een beeldig kindje vinden, en wens haar

als trotse mama 't aller allerbeste. heel veel liefs van Opa en Oma

uit Odijk.
Hoe vind je dat ik mail op mijn leeftijd laat 'teens weten?