Categorie: Geen categorie

Ik ben een machtig interessant boek aan het lezen, geschreven door een student geneeskunde, dat gaat over menselijk gedrag verklaard vanuit de evolutie. Voorbeeldje uit het boek: sommige mensen houden van moderne kunst om zich zo met hun intelligentie te onderscheiden, met als enige doel: een zo goed mogelijke partner te vinden om zijn/haar eigen genen door te kunnen geven. Uiteraard niet zo kort door de bocht uitgelegd als ik hier even snel doe, maar het was wel de strekking. En ook ikzelf kwam er bekaaid vanaf want het boek barstte van de voorbeelden waar ik me schuldig aan maak en waaruit blijkt dat ik de hele dag bezig ben met mezelf zo aantrekkelijk mogelijk te maken voor de andere sexe om mijn (toch wel geweldige) genen te kunnen mixen met een ander stel geweldige genen.

Prachtige theorie, ik geloof ook dat het waar is, maar toch zit me zoiets nooit lekker. Ik reed vandaag naar het ziekenhuis, snelde met mijn zescylinder (echt hopeloos zielig weet ik nu) de snelweg op en spoedde mij achter een eveneens vlot doorrijdende Audi Cabriolet aan. Na een kilometer of twee had ik de blonde wapperende haren voor mij pas in de gaten en ik keek eens wat beter in de binnenspiegel van de voor mij rijdende cabrio. (kan een cabrio wel een binnenspiegel hebben?) Dat zag er gezond uit en ik zag de mevrouw voor mij een paar keer in haar binnenspiegel kijken naar het rode gevaarte achter haar. Ze gaf wat gas bij en ik bleef haar dicht volgen, en door mijn zonnebril zag ik haar af en toe in de binnenspiegel kijken. Ietsje later ging ze naar de rechterrijbaan, ik gaf nog meer gas, scheurde haar voorbij en…..
bleef strak voor me uit kijken en keurde haar geen blik waardig! Alsof ik haar niet interessant vond.

Ja, ammehoela, ik laat mijn genen geen gedrag aanpraten door een student geneeskunde!

Ik vond het altijd moeilijk te geloven dat een beproefde martelmethode is om het slachtoffer gedwongen te laten luisteren naar het geluid van met regelmaat vallende druppels. Maar ik ben erachter dat het klopt. Mevrouw Mack heeft hier iets drijfnats opgehangen met een handdoek eronder om de druppels op te vangen. Ik kan dan nog gewoon weglopen maar ik ben nu al tot waanzin gedreven!

[kiezen op elkaar on]Aggressjief worjdt ik ejrvan[kiezen op elkaar off/]

Ergens begin jaren tachtig was er een bijeenkomst in de aula van de school. Er kwam iemand van de Rabobank het een en ander vertellen over het bankwezen. Het was een vriendelijke man in pak die een praatje hield voor een stuk of vier klassen tegelijk. "Wie weet waar de naam Rabobank vandaan komt?" was zijn vraag aan de leerlingen. Vier wijsvingers gingen omhoog waaronder de mijne. En hij zou mij de beurt geven. Of ik heette geen Mack meer.

Om de aandacht te trekken moest je vroeger je vinger als een raket de lucht in steken zodat je schouder bijna uit de kom vloog, en hoe strakker je je arm omhoog hield, hoe groter de kans dat je de beurt kreeg. Als je echt per se de beurt wilde moest je je vinger ook nog rondjes laten draaien maar die techniek was voor de "studies" (Brabants scheldwoord voor iemand die goed kan leren, en tevens het bewijs dat Brabanders niet ambitieus zijn.) En ik was geen "studie".

Tot mijn grote teleurstelling kreeg Wim, mijn klasgenoot de beurt maar die zei dat het een mengeling was van een Duitse bank en de Boerenleenbank.
"Ha, fout." dacht ik, "Gaat die even af* voor vier klassen tegelijk!"
"Wat een sukkel, het moet zijn: Amsterdam-Rotterdambank".
"Dat is correct" zei de vriendelijke man in het pak en ging door met zijn verhaal.

Ik voelde als enige schaamte. Het oog van de naald. Ik stond vooraan, mijn vinger was prominenter in de lucht dan die van Wim, mijn gezicht straalde uit dat ik wilde pronken met mijn veren en toch werd ik behoed voor een afgang in de nabijheid van zoveel leerlingen. Tot op de dag van vandaag denk ik dat ik toen ben behoed door een hogere macht. Eentje die mij iets over bescheidenheid wilde bijbrengen denk ik. Een soort God's dienst.

*De Mavo was een school waar je afging als je fouten maakte, in tegenstelling tot de Havo, dat was een school waar je af ging als je fouten maakte.

Eindelijk begint mijn weblog vruchten af te werpen. Ik word geinterviewd door een rockmuziek-autoriteit.

Dit is een verhaaltje wat u niet moet lezen als u fijngevoelig bent, zoals ik, en vooral niet voor het slapen gaan. Beter is het eigenlijk om het helemaal niet te lezen en gewoon te wachten op het volgende logje.
En het is niet mijn bedoeling om u nieuwsgierig te maken zodat u toch wel gaat lezen dus ik zal vertellen waar het over gaat. Middeleeuwse doodstrafmethoden. Niet in detail beschreven, tenminste dat was niet de essentie, maar meer over het feit dat het mij altijd geschokt heeft dat deze dingen werkelijk zijn gebeurd.
Natuurlijk wel een pietsie luchtig beschreven, anders zou ik geen Mack heten.
Maar ik kan me voorstellen dat sommigen te lang met gedachten in hun hoofd rond gaan lopen, ikzelf ben daar heel goed in, vandaar deze waarschuwing.

Lees verder “Lezen op eigen risico”

Sinds mevrouw Mack in het onderwijs zit, neemt zij een groot gedeelte van de opvoeding van de buurtkinderen voor haar rekening. Vooral de Atakans, Eusulais en Kuttekans moeten er aan geloven. Maar die weigeren dan ook stelselmatig naar haar te luisteren.

"Atakan, (5) opruimen die troep die je daar neergooit!"
"Nee."
"Ik denk het wel, ga maar even een stoffer en blik halen."
"Wij hebben geen stoffer en blik."
"Nou, kom dan maar eens mee naar je vader, dan zullen we eens kijken of jullie een stoffer en blik hebben."

Uiteraard hadden ze wel een stoffer en blik, en een opa die het kwam opruimen zodat Kuttekan gewoon door kon voetballen en zijn werkstraf ontliep. Ik zag opa denken: "Nou die Hollanders kunnen niet zeggen dat we niet geintegreerd zijn want in Turkije had ik het mooi laten liggen."

En ik moet zeggen, het gaat inderdaad vooruit. 30 jaar terug als je de vader van de Marokkaanse familie uit onze buurt aansprak op iets wat een van zijn kinderen had uitgevreten deed hij gelijk zijn riem af en roste het betreffende kind in elkaar. Om die reden ben ik blij dat de corrigerende tik bij wet verboden is gesteld.

Een paar jaar geleden had ik regelmatig contact met een tamelijk briljante registeraccountant met charisma. Deze zeldzame combinatie ben ik verder nooit meer tegengekomen. Hij was van mijn leeftijd en zijn enthousiasme werkte aanstekelijk. Wij lagen op dezelfde lijn, al lag hij mijlen voor.
Hij was brildragend en had eigenwijs haar, hij stotterde een beetje, maar dat maakte hem juist extra interessant om naar te luisteren. Hij stelde mij vragen, maakte razensnelle aantekeningen en werkte efficient zijn openstaande vragenlijstje af.

Wij mochten elkaar graag, dat kon je aan alles merken. Als hij aan mijn bureau zat en praatte, luisterde ik aandachtig en nam alles wat hij zei tot me als de hoogste waarheid. Zijn stem hypnotiseerde mij licht.
Hij had het op zijn leeftijd al geschopt tot partner en directeur van een middelgroot accountantskantoor en vertelde over zijn toekomstplannen. Hij wilde promoveren (dr.) en daarna wilde hij naar Afrika om daar met z'n handen te werken. Letterlijk om huizen te bouwen.

Van de een op de andere dag gaf hij zijn partnerschap bij zijn werkgever op, om aan de universiteit van Amsterdam les te gaan geven in acountancy en om zijn doktorstitel te behalen. En als hij die heeft, gaat hij vast zijn bouwvakkersdiploma halen.
Het ironische is, deze man noemde mij autonoom.
Wat een verademing was hij vergeleken bij een gemiddelde lease-bmw bezitter. En dan heette hij ook nog eens Hans. Sommigen hebben ook alles mee.

Mijn vader (heette ook Hans) is overleden toen ik 15 was, hij was toen zelf 40. Hij kon er niks aan doen, en de doktoren ook niet, hij heeft gedaan wat hij kon. Ook in deze tijd is kanker nog steeds een gevreesde ziekte.
En ik geloof niet dat er sinds die 21e februari in 1985, toen de elfstedentocht eindelijk weer eens werd verreden, een dag voorbij is gegaan zonder een keer aan hem te denken.

Hij was altijd mijn voorbeeld, de beste vader die je kon hebben, en het heeft lang geduurd eer ik besefte dat ik hem niet was. Ik ben mijn eigen ik, ik hou van snelle auto's, hij van praktische, ik heb waarschijnlijk meer humor, maar hij kon harder lachen. En hij keek formule 1, ik verslind het. Maar ik ga graag naar Frankrijk op vakantie, net als hij. En als ik met Hans speel, hoor ik mij met dezelfde intonatie tegen hem praten als mijn vader vroeger tegen mij deed. Ik lijk op hem, maar ben ook anders. De enige wedstrijd die ik nog met hem voer, is dat ik graag ouder wil worden.

http://www.youtube.com/watch?v=fg_eqjYSUzc

Er is een nummer dat ik zo mooi vind, dat ooit toen het gedraaid werd op een crematie, ik door de emoties spontaan een bloedneus kreeg. Sommige nummers vond ik zo mooi dat ik ze nooit op cd wilde hebben uit angst dat de magie eraf zou gaan doordat ik het te vaak zou horen. Maar de moderne tijd verpest bijna al onze mooie dromen dus kun je het tegenwoordig gewoon op youtube bekijken en beluisteren. Want bijna alles is te vinden. Je moet er alleen even aan denken om het op te zoeken.

Muziek kan je terugbrengen naar vroeger, en dat was heus niet altijd leuk. Ja vroeger vroeger, dat was leuk, maar die nare jaren '80 (die ik ergens ook wel weer heel mooi vond) waren ellendige jaren van gewongen zelfstandigheid, waar ik mij heftig tegen verzette, van kakkers op school die geen idee hadden wat ik doormaakte en alleen maar stom konden ouwehoeren, van leraren die je dingen wilden bijbrengen waar je toen al het nut niet van inzag en nu al helemaal niet, van onzekerheid, verdriet en eenzaamheid.
Nog een wonder dat het allemaal weer goed is gekomen met me. Ik denk dat in de jaren tachtig, God even met vakantie was.

Dit was trouwens het nummer wat mij een bloedneus bezorgde en mij inspireerde tot dit logje.

Op 14 mei 2005 (4 dagen voor de geboorte van Hans) heb ik al eerder geschreven over de film Der Untergang. Toen vond ik het een erg goede en indrukwekkende film. Vanavond was ik de twee minuten stilte helemaal vergeten omdat ik Hans in bad aan doen was (ik woe niedin de bad) dus ik schaam mij een beetje. Maar de plichtpleging is één, het gevoel is twee, dus ben ik drie kwartier te laat opnieuw in de film gevallen.

Het verschil met toen ik de film zag toen ik nog geen vader was, is dat ik nu veel meer moest slikken. Het aanzicht van kleine kinderen die dekking moeten zoeken vanwege beschietingen, Frau Goebbels die haar 6 kinderen vermoordt met cyaankali, ik kan er niet meer zo goed tegen. Nu begrijp ik ook ineens de laatste reactie op dat logje van mevrouw de P. (zullen we ooit nog wat van haar vernemen?) destijds die de volgende dag nog ontdaan was door de film.

Voor de amateurpsychologen onder u: Voor een brok in mijn keel is weinig nodig maar bij drie films kreeg ik het ooit te kwaad. Meet Joe Black, toen Anthony Hopkins met de dood mee moest en afscheid nam van zijn dochter, bij The sixth sense toen de kleine Cole in de auto eindelijk aan zijn moeder vertelde wat er met hem aan de hand was en bij Pay it Forward maar ik weet niet meer waarom, wel was de kleine Cole uit The sixth sense hier ook een van de hoofdrolspelers.
Ik vraag mij af hoe lang ze me nog dulden bij de boekhoudcommando's.