Categorie: Geen categorie

Ik ben het een beetje kwijt met oorzaak en gevolg. Want natuurlijk, wij hebben hier Geert Wilders die als gevolg van zijn verzet tegen moslimextremisme nu de oorzaak is van een bedreiging aan het adres van Nederland door moslimextremisten. Een hoge Talibanleider met een zwarte baard uit het Midden-Oosten wil Nederland een lesje leren vanwege anti-islamwetten die we niet hebben. Wie is nu de schuldige? Het doet mij een beetje denken aan de gijzelnemer die een gijzelaar doodschiet doordat zijn eisen niet op tijd zijn ingewilligd door de onderhandelaar. Had de onderhandelaar dat wel gedaan, was de dode niet gevallen. Op wiens conto komt het slachtoffer?

Mocht het hierdoor tot een aanslag in Nederland komen, is dat dan de schuld van Geert, of van de bommenlegger? Ik zou u die opdracht mee naar huis willen geven, zodat we hem morgen in de les weer kunnen behandelen. Ik ben op zoek naar een wijs antwoord. Naar een waardig opvolger van koning Salomon.

In België verjaart in 2015 een moordzaak  die op betreffende datum 30 jaar terug plaatsvond. Het betreft het laatste wapenfeit van de zogenaamde Bende van Nijvel die voor het laatst van zich liet horen op 9 november 1985, maar op die dag ook gelijk acht mensen vermoordde bij een roofoverval op een supermarkt. Hoe deze bende altijd uit handen van justitie heeft kunnen blijven is mij een raadsel. Complottheorieën in overvloed, maar complottheorieën irriteren mij. Bewijzen ontbreken en de bedenker ervan heeft altijd een groot belang bij zijn ‘verzinsels’ omdat er dan grote aandacht en bewondering naar hem uit gaat. Ze worden verteld op de hooghartige toon van iemand die zich belangrijk acht omdat hij eenmaal meer weet en sneller doorziet dan een ander. In Nederland hebben we een misdaadjournalist die er ook erg goed in is.

Er is een Belgische rechercheur die al 25 jaar aan het speuren is op een dood spoor. De man heeft nog vijf jaar de tijd en zal zich tot het uiterste inzetten om de schuldigen voor het gerecht te brengen. Een levenswerk, mag je wel zeggen. Alleen al daarom moeten we hopen dat de zaak opgelost gaat worden. Er lopen mensen op de wereld die meer weten. Er moet er toch ooit één zijn mond voorbij praten? Waar zijn de sporen? Een uitgebrande Golf GTI, wat kogelhulzen, en de getuigenissen van mensen die erbij waren, daar moeten ze het mee doen. Er zijn 28 doden gevallen door toedoen van de bende, en mogelijk zelfs 29 als de agent die op de vluchtauto schoot iemand geraakt heeft.

In Nederland hebben we wel eens geruzie over uitzending van tv-programma’s die het landsbelang (lees: SBS6) dienen  maar dit lijkt me er nu bij uitstek één. Ik denk dat het voor de toekomst van België cruciaal is dat deze zaak voor hij verjaart wordt opgelost. Zo niet, valt het land uit elkaar. België heeft een grote overwinning nodig.

Mocht u iets verdachts gezien hebben, op 9 november 1985, belt u dan met de politie van Aalst, 053 73 27 27. Ik herhaal:

Mijn vrouw heeft mijn dochter te koop gezet op Hyves. Niet eens verschrikkelijk duur en met een maand lang gratis luiers erbij. Zonder medeweten van mij. Nu heb ik mijn vrouw in het verleden ook wel eens te koop gezet, maar dat was een grapje. Dit is serieus. Daarom wil ik u vragen, wilt u alstublieft niet bieden, en anders véél te laag? Want ondanks dat ze zich vaak als een kreng gedraagt, is ze wel mijn kleine meisje. Ze komt wel blij op mij afrennen als ik thuiskom. Ze heeft wel haar lieve momentjes en als ze troost wil komt ze bij me. Soms komt ze me zelfs een kusje geven uit zichzelf. Of ze legt haar hoofdje op mijn schouder. Ze roept me vrolijk vanuit haar bedje als ze me hoort lopen op de gang. Ze is een heel mooi meisje. Ik ben zo gek op haar dat ik haar al mis als ik op mijn werk zit. Soms zit ik te staren naar haar foto. Oké, op het moment is ze best vaak onuitstaanbaar, maar zelfs om haar als grapje te koop te zetten op Hyves viel bij mij niet goed. Laten we eerst maar eens beginnen met een huurovereenkomst, als dat bevalt doen we wel een optie tot koop aan het einde van de looptijd.

Een megagrote tent, een stuk met dranghekken afgezette straat, een demonstratie van wat het bedrijf allemaal kan, een ingehuurde band, een ingehuurde goochelaar, een ingehuurde spotprenttekenaar, een paar ingehuurde verklede dames die gek doen, een ingehuurde dj, ingehuurde serveersters, drank en eten in overvloed, al het personeel in hetzelfde pak met stropdas, alle bedrijfsbusjes gewassen in het gelid en alle zakenrelaties in grijze pakken die erop af komen. Wat zijn bedrijfsfeestjes toch treurige feestjes! Kosten noch geld werden gespaard! Ik schatte een tonnetje of anderhalf. Hopakkee, zo van de winst af. Het deed mijn boekhoudershart pijn. Ik heb er helemaal niks mee, met bedrijfsfeestjes ter meerdere eer en glorie van de directie en waar het publiek van te voren omgekocht moet worden. Ik maakte een verplicht rondje langs de demonstraties, (zozo, dat is een mooie ledlamp!) scoorde nog een leren bal (zo kan het woord scoren correct gebruikt worden i.p.v. ik scoorde een biertje) en dronk een zojuist gescoord biertje. Binnen het uur en voordat de band en al die andere gefinancierde ellendelingen konden losbarsten was ik weg. En mijn collega-financial consultants and bookkeepers (uiterst positieve teamspelers, neuzen dezelfde kant op, korte communicatielijnen en een no-nonsencecultuur, u weet wel,) ook. Ik starte mijn auto en reed langs de dranghekken. Ik bekeek de aanloop van zeker 500 meter die je hier kon maken.  Ik blijf het een listige combinatie vinden, Apeldoorn en dranghekken.

Omdat wij ons in een sleur bevinden, sleurde ik mijn gezin met de gezinsauto richting Scheveningen. Het rijdt erg comfortabel zo'n halve bus, maar ook bij auto's geldt: wie mooi wil zijn, moet pijn lijden. Hoe geradbraakter je uit een auto stapt, hoe mooier hij is. En omdat die regel ook voor vrouwen opgaat, sloeg ik Linda voor d'r bek. Dat ze niet denkt dat ze zomaar mooi kan gaan zitten wezen.  

De boulevard in Scheveningen heeft geen klap voor z'n bek nodig, wat een armoede. Ik schaamde mij een beetje voor mijn provincie. Gelderland is rijk en weelderig, dus je voelt je wel een beetje opgelaten als je in die Scheveningse sloppen rond doolt. Ik zei tegen Linda dat we ons Haagse accent moesten opzetten, omdat ik bang was dat als ze in de gaten kregen dat wij uit Gelderland kwamen, we  allemaal bedelaars achter ons aan kregen. En daar had ik geen zin in. Ik mag zelf ook graag bedelen, maar om de opbrengst van zaterdag nu gelijk weer weg te geven, nee, dat gaat mij te ver.

Op een gegeven moment kwamen wij iemand tegen die mij erg bekend voor kwam. Ik zeg tegen hem: "u komt mij erg bekend voor, bent u Edwin van der Sar?" "Nee, ik ben Ed de Goey," zei de man en toen zag ik het ineens. Zonder keepershandschoenen aan wil ik ze nog wel eens door elkaar halen. "En jij dan, jij komt mij totaal niet bekend voor?" Toen sloeg ik hem voor z'n bek. "Zo beter?" vroeg ik aan Ed. "Ah, nu zie ik het, jij bent Regilio Tuur!"  Wij schudden elkaars handtekening en vervolgden onze wegen.

Even later, wij zaten op een bankje, toen er achter ons een man van dubieuze leeftijd, met achterover gekamd geelgrijs haar, zijn Corvette over de boulevard stuurde. Als je wilt opvallen op de Scheveningse boulevard, kun je er beter met een Nissan Almera Tino gaan cruisen, want sportwagens daar ziet het zwart van. En waarom zou je juist met je sportwagen met tien kilometer per uur over dat slechte wegdek gaan cruisen? Dat kan maar één reden hebben. Je probeert op te vallen. Terwijl het qua hoofd echt beter was geweest als je je zo onopvallend mogelijk door het leven had begeven. Maar nee, deze man vond het ook nog nodig zijn raampje open te zetten en keihard Elvis muziek uit zijn speakers te laten komen. Als ik ergens niet tegen kan, is het wel een ouwe man die Elvis muziek uit een jaren '50 Corvette laat komen. Ik schaamde mij dan ook kapot. "Nou, daar is toch geen enkele reden voor?" zei Linda. "Jij hoeft je daarvoor toch niet te schamen?" Nee, dat was dan ook wel weer zo, dus ik trok midden op de boulevard mijn broek uit. Want ik heb er een hekel aan als mijn gemoedstoestand niet overeenkomt met mijn situatie.

De zee viel mij ook wat tegen. De zee gehoorzaamde mij namelijk niet. U kent allemaal het verhaal van Mozes, die de zee deed splijten en dat maakt natuurlijk indruk. De zee laten splijten vond ik wat hoog gegrepen dus ik zette in op een lichte stijging van de zeespiegel. Ook wel vloed genoemd. Ik zei tegen Linda: "zie je dat water opkomen? Het strand is al duidelijk smaller dan daarnet." Maar Linda deed het af als visserslatijn, waarop ik zei: "Linda, aqua veni huc." Maar nog steeds een overvloed aan eb. Het leek wel of het water steeds verder van ons wegebde. Ik bad God om vloed, ja ik bad heel sterk dat het vloed was maar mijn geëb werd niet vervloed. Dus dat doe ik ook niet meer, om vloed bidden als het eb is. Nee, dan heeft de zee splijten nog meer kans van slagen.

Zo zeg, morgen ben ik 41. Éénenveertig! Laat dat eens even goed tot u doordringen, 41. Dat is potverdorie oud! Als ik iets zou doen wat de krant zou halen, zou er staan: een 41-jarige man uit Vaassen… Man! Man. Ga toch weg, met je man. Een man is groot en breed en heeft kolenschoppen van handen. Groeven in z'n gezicht. Een stem als de grote klok en een baard. Streng kijkend en nergens bang voor. De leider van het gezin. Dat is een man. Ik ben een uit de hand gelopen jongen. Ik heb toevallig wat mannelijke hormonen en ik heb twee kinderen. Ik liep toevallig een vrouw tegen het lijf die mij zag staan. En ik haar. En nu ben ik vader. Zo iemand die geacht wordt voor alles een oplossing te hebben. Geen idee?! Ik heb ook echt te weinig vader en moedertje gespeeld vroeger. Daar vond ik niks aan en dus werd ik ongetraind vader. Inschattingsfoutje. Ik wilde ook geen typediploma halen vroeger. "Toch nooit meer nodig," dacht ik. En nu heb ik me mijn eigen stijl aangeleerd. Maar mijn kinderen komen wel elke dag blij op mij afrennen en roepen "papaaaa!!" Ze zien me in elk geval wel als vader, daar hoef je verder weinig voor te kunnen. Kennelijk is het sprookje 'wat vader doet, is altijd goed' helemaal geen sprookje. Zo werkt het gewoon. Ach, eigenlijk ben ik gewoon een hele leuke vader. Gefeliciteerd, mij.

Langzaamaan besef ik wat er aan de hand is. Een ordinaire midlife crisis. Een veertiger die niet tevreden is met zijn leven of met wat hij heeft bereikt. Sommige mensen streven nu eenmaal altijd onbereikbare doelen na. Ik ben zo gelukkig niet hoor. Ik streef niks na en ga daar vervolgens over klagen. Na 25 jaar zegde ik vandaag met weinig pijn in mijn hart mijn abonnement op Autovisie op. Desinteresse. Ik zegde zojuist ons lidmaatschap op de consumentengids op. Ik wist niet eens dat we die hadden. Mijn lidmaatschap van de belastingdienst, dat ga ik ook nog opzeggen. Kom op zeg. Ik als voorbeeldig staatsburger, die nooit voor overlast zorgt, en die, als iedereen een voorbeeld aan hem nam, het totale politieapparaat volstrekt overbodig maakte, die zou toch op zijn minst een procentje of 25 minder inkomstenbelasting mogen moeten betalen? Waar slaat het op dat ik evenveel moet betalen als een voetbalsupporter? Nergens op. Ik ga een brief opstellen over dit grote onrecht. Als u meent dat u ook voor een dergelijke korting in aanmerking komt, kunt u dat hieronder aangeven. Oh ja. Het is nu écht voorbij. Vandaag is de Fiat ingeruild voor een busachtige. Een Nissan Almera Tino. Dieper kan een mens niet zinken. Hans en Linda zijn er blij mee. Ik vier het feestje mee. Jeeaah.

Vorig jaar voor mijn verjaardag kreeg ik een boek waar ik van de week in begonnen ben. Boeken lezen is goed, al weet ik niet waarvoor. Het is waarschijnlijk net als slapen, je gaat ergens anders heen met je gedachten. Dit boek 'haar naam was Sarah' laat wat dat betreft je geest uit je lichaam treden. En dat is handig, want dan kan hij daarna weer gereinigd naar binnen. Dit boek is geschreven om mensen tot in het diepst van hun ziel te raken, dat kan niet anders. Met leesplezier heeft het niks te maken, maar wegleggen is lastig omdat je de afloop wilt weten.

Het verhaal gaat over een razzia in Frankrijk, ten tijde van de Tweede Wereldoorlog. Duizenden joden worden opgepakt en bij elkaar gedreven in een Parijs' wielerstadion. Daarna worden de kinderen van hun ouders gescheiden. Kleine hummeltjes van twee jaar worden bij hun moeder weggehaald en bij elkaar in een barak gestopt. Het is verdomme echt gebeurd. Toen ik nog geen kinderen had vond ik het al verschrikkelijk, nu is het helemaal om te janken. Ik zou willen dat ik een tijdmachine had die ik kon instellen op 1933. Dan zou ik de macht grijpen in Duitsland en eens even flink de loop van de geschiedenis veranderen. Of nog beter, naar 1889 en eens even een bepaalde baby met een knuppel op een dubbele schedelbasisfractuur trakteren. Misschien leef ik me teveel in, ik had het vroeger al zwaar met Remi, alleen op de wereld. Maar dit is echt de bloody limit. Ik schiet gelijk uit mijn depressie.

In Ouwehands dierenpark daar woont een aap. Een Orang Oetan wiens naam ik niet ken. Hij is lelijk en gedraagt zich als een varken. En als het nu een incident was, een op zichzelf staande gebeurtenis, dan had ik het niet geschreven. Maar vorig jaar deed hij het ook al, en nu weer. Wat dit smerige beest doet is de bezoekers shockeren. Met opzet. Hij gaat vlak bij het glas zitten en legt een plakaat kots neer zodat iedereen het kan zien. En als het er ligt, zuigt hij de brei weer op. Gulzig, want in vijf tellen is het op. En daarna doet-ie het nog een keer. Hij spert zijn dikke apenlippen open en zuigt het hele plakaat weer naar binnen. En daarna gaat-ie een beetje dom op z'n rug liggen, en vanuit zijn ooghoeken bekijkt hij achteloos de gruwelende toeschouwers. Als hij een sigaar zou hebben zou hij hem opsteken. Het is zijn manier om zijn gevangenschap te wreken.

Ikzelf ben niet fotogeniek. Wel knap maar niet fotogeniek. Als er van mij een foto wordt gemaakt die ik aan zie komen, staat mijn mond open, zijn mijn ogen dicht of ik zie eruit als Petje Pietamientje. Hans heeft dat niet. Zijn opa ook niet. Die kunnen lachen naar een camera.  Zelfs naar een statief. Hier mocht Hans zijn opa die op zijn nieuwe fiets uit Duiven kwam, de weg wijzen naar het tunneltje zodat de terugweg naar Duiven 200 meter korter was. Er zijn zelfs plannen van Opa om naar Italië te fietsen over een poosje. Dan mag Hans hem tot Duitsland begeleiden. Niet verder.