Categorie: Geen categorie

De neerslachtigheid sloeg gisteren nog even keihard terug. Bam. Ik leek terug bij af en stond hulpeloos met Tammar in de huiskamer. Tammar is momenteel niet de makkelijkste, en ik al helemaal niet. Ook een oververmoeide Linda had het helemaal gehad. De zondag kroop voorbij en de druilerige regen versterkte mijn gevoel van uitzichtloosheid.

Ik heb altijd gedacht dat mijn conditie beter was dan die van Linda. Maar gisteren bleek het tegendeel. De dingen die moesten gebeuren deed zij, terwijl mijn geest en lichaam blokkeerden. De kinderen kregen eten, werden naar bed gebracht en daarna werd er nog voor eten voor ons gezorgd. Om op zo'n ellendig moment zo overeind te blijven getuigt van karakter. De Mont-Ventoux per fiets bedwingen is er kinderspel bij. Echt. Ik weet nu dat ik haar wilskracht nooit moet onderschatten. Ze haalt mij hier doorheen.  Het gaat inmiddels weer. Dat ze niet kan stoppen met roken, is mij een raadsel.

Gisteren kwam een mevrouw wat spullen brengen op mijn werk. Ik ken haar al jaren, maar ik had haar nooit ontmoet. Ik gaf de mevrouw, een dame van een jaar of vijftig en kermisexploitant, een hand en nam de spullen in ontvangst. Ik rook een onfrisse zweetlucht. De mevrouw liep weer naar beneden en ik verbaasde me over de stank die ze verspreidde. Zo'n oude zweetlucht, gelijkenis vertonend met de lucht van frikandellen speciaal of hutspot.

Mijn collega zette een raampje open in de hal waar ze had gestaan. Wij liepen de trap af voor ons middagrondje en waren blij dat we buiten stonden in de frisse lucht. Ik bleef het vreemd vinden want de mevrouw had wel iets van een sloerie, en sloeries verspreiden doorgaans geen zweetlucht. Ik wilde mijn baas bijna vragen of hij niet even een zwaar shaggie kon gaan staan roken in de gang. Ik vroeg mijn baas om eens te gaan ruiken, evenals drie andere collega's. Frikandel speciaal vonden zij, en dat klopte, want oksels die dienst doen als opslagplaats voor dode bacteriën, ruiken naar frikandel speciaal.

Voor de zekerheid liep ik naar het bedrijf beneden ons, of zij soms frikandellen speciaal hadden gegeten tussen de middag. Dat was dus inderdaad het geval. Ik had de mevrouw vals beschuldigd. Gelukkig weet ze nergens van, maar het zou dus zomaar kunnen dat u of ik ook ergens onterecht bekend staat als een enorme stinkerd. Gelukkig los ik alle zaken op.

Het was een prachtig logje, maar bij het opslaan ging er iets mis. En als er bij het opslaan iets mis gaat, dan is dat een teken uit de hemel dat er niet gepubliceerd moest worden. Tenminste, dat denk ik dan maar, anders moet ik het helemaal opnieuw gaan typen.

Het kwam erop neer, dat ik er weer een beetje ben. En dat ik een foto zou maken van Linda als ze sliep, zodat u zelf kunt zien hoe lief ze is. Als ze niet slaapt, dan moet je uitkijken. Dan krijg je zomaar een trap onder je reet als je niet oppast.

Tammar heeft voor haar verjaardag een baby-born gekregen. Een klein donker negermeisje. Het popje wordt aan haar beentje uit de poppenwagen getild, en krijgt na vijf keer in haar neusje, een flesje in haar mond. Na drie seconden drinken roept Tammar: "bijnop" wat vertaald moet worden als "bijna op". Er is iets wonderlijks met de pop. De pop doet haar oogjes dicht als je er het bijbehorende speentje in stopt. Ik vind dat wonderlijk en wil dan weten hoe dat werkt. Ik probeer een lucifer, maar die is te dun, daar reageert de pop niet op. Ook niet op een theelepeltje. Kennelijk komt het heel precies.  Ik had een dingetje van playmobiel met bijna dezelfde afmeting, maar geen enkele reactie. "Hoe weet die pop dat ze haar ogen dicht moet doen, en waarom kan ik haar niet foppen?", vroeg ik me af. Toen ik het na een kwartiertje proberen eens voorlegde aan Linda, wist zij gelijk dat er een magneetje in het speentje zat. De pop kan ook nog drinken en op een  later moment plassen, maar hoe dat werkt, dat vogel ik nog even voor u uit.

Elke avond ga ik als laatste naar bed. Ik loop naar beneden, poets mijn tanden en doe het licht uit. Als ik dan op de tast naar onze slaapkamer loop, zie ik bij het passeren van Tammar's kamer altijd op hetzelfde moment een lichtflits. Al een hele tijd. Ik kan het niet verklaren. Het lijkt een beetje op het gevoel in je oren dat je krijgt als je de auto parkeert, terwijl de muziek op stevig staat, en je zet de radio uit. Zo'n drukverschil. Maar dan met licht.

Nu hou ik erg van onverklaarbare dingen. Het geeft mij hoop en het gevoel dat ik nergens alleen voor sta. Van mij mag er zoveel mogelijk onverklaarbaar zijn. Dus als u het weet, laat mij maar even in de waan. Ik hou van waan. Ik waan mij hier en ik waan mij daar. Ik waan iets weg en ik waan iets terug. Als ik net in bed lig, waan ik mij zwevend. Waan is fijn, zolang je de controle hebt.

Pat is erger dan mat als je het mij vraagt. Als je mat staat heb je verloren, maar bij een patstelling kun je niks meer. Dan staan alle stukken op hun plek en kun je geen kant meer op. Dat zou toch afgeschaft moeten worden bij schaken? Gewoon mat, boem, van het bord af en opnieuw beginnen. Want daarna kun je gewoon weer verder. Weliswaar met niks, maar er dient zich weer een nieuwe partij aan.

Aan de andere kant, bij een patstelling is er altijd de mogelijkheid op een onvoorziene situatie. Er is nog een optie je niet gezien had. Ik kom er niet helemaal uit. Is mat nu beter of pat?

Rockeren? Vanuit het niets verdwijn je als je ninja, om ergens anders weer bewapend tot de tanden op te doemen. De vijand vermorzelend. Zijn hele strijdplan aan gruzelementen helpend. Of met een pion de overkant halen en veranderen in een dame! Ha, daar heb je niet van terug hè? Nee, van Mack heb je niet zomaar gewonnen.  

Als je het mij vraagt heeft de democratie hier in het westen zijn beste tijd gehad. Want gedverderrie, wat word je hier moe van. In België zitten de onderhandelingen muurvast omdat men niets voor elkaar overheeft, en hier is het al niet veel beter. Onze pech is dan weer dat wij te veel intellectuele volksopruiers hebben die de formatie van een kabinet dwarsbomen. Ons land kent teveel hoog opgeleiden die weigeren achter een leiderfiguur aan te lopen, ongeacht of het een goede of een kwade is. En het erge is, als de formatie straks met veel pijn en moeite tot een noodoplossing wordt gebracht, kunnen we over driekwart jaar weer naar de stembus, want bij enige stabiliteit lijkt niemand gebaat.

Wat dient er dus te gebeuren? Geen idee. Ik ben momenteel niet beschikbaar als dictator, dus die optie is nu even niet van toepassing. Twee partijenstelsel? Misschien. Zou wel een hoop tijd schelen. Persoonlijk vind ik dat de koningin even moet ingrijpen. Laat haar maar met harde hand regeren vanaf de troon. Eventjes tijdelijk geen democratie. Zodat we er daarna weer naar gaan verlangen. Eigenlijk boeit het me allemaal weinig op dit moment. Iedereen levenslang vakantie? Nee, ik weet geen oplossing. Sommige mensen hebben de gave om je uit een dal te trekken. Ik moest denken aan een mevrouw die mij jaren geleden na één gesprek weer op het spoor naar boven zette. Ik zal haar eens vragen of ze beschikbaar is als minister-president.

Mijn baas was vandaag weer terug, dus mijn vakantie is nu ook voorbij. Vijf weken gehad. Ook Linda is weer begonnen, zeven weken gehad. Hans is al twee weken weer begonnen, maar oh, wat lijkt me het mooi om nog zo klein te zijn en in die klas te zitten. Vandaag was zijn juf jarig. Zijn juf is de mooiste juf van die hele school, maar dat begrijpt Hans niet. Hij brengt ook mijn hints niet over aan haar. Gelukkig heb ik daarvoor Linda. "Doe eens even je foto in Hans' vriendenboekje, vindt mijn man leuk." Zoiets. En dan moet ik op donderdag Hans brengen en zie ik de juf lachen. Gelukkig brengt ze me niet volledig van mijn stuk en zeg ik vol goede moed: "Goedemorgen, juffrouw Kim!" "Goedemorgen, papa," zegt zij dan. Ja, als je veertig bent, moet je jezelf soms kietelen. Ik word daar ook met de dag beter in. Alhoewel ik dat talent al best vroeg bezat. Het enige probleem is, als je jezelf kietelt, hoef je niet te lachen. Kietel mij!

In Frankrijk knalde er het ene na het andere logje uit mijn pen. Momenteel even niet. Kwestie van gemoedstoestand, vermoeidheid en weersomstandigheden. Nou ja, ik zit even iets minder in mijn vel. Vanochtend toen ik onder de douche vandaan stapte dacht ik het ook te zien, dat ik wat minder in mijn vel zat. Ik stapte op de weegschaal, maar nee, ik ben zo stabiel als een betonblok. En de weegschaal liegt niet. 95 kg. Ik snap er dan ook geen bal van dat ik de hele dag aan mijn broek loop te hijsen. Toen ik hem kocht heb ik er nog zo op gelet. De laatste jaren kamp ik met het probleem van de afzakkende spijkerbroek. Terwijl toen ik nog tien kilo lichter was, ik dit probleem nooit had. Het komt vast door de modellen van de laatste jaren. Volgende keer koop ik een strak jaren 70 modelletje. Dat je goed voor lul loopt, maar wel  je handen vrij hebt.

Tammar deed alweer een plasje op de w.c. Het lijkt wel of er iets in ons eten zit tegenwoordig wat kinderen sneller van begrip maakt. Ik was extreem vroeg zindelijk, maar ik ben een apart geval. Ik heb eigenlijk niet eens ooit in de baarmoeder geplast. Nu had ik het ook leuk ingericht destijds, met een eigen wc-tje erbij, dus voor mij was die noodzaak er niet.

Maar die kinderen van tegenwoordig! Mijn nichtje is zes en zit net in groep 3. Dat komt overeen met de ouderwetse eerste klas. De klas waarin je op de eerste dag leerde schrijven: boom. En de volgende dag: roos. Stokje, lusje, rondje, rondje, stokje lusje stokje lusje stokje. Zoiets. En ik dat vol trots aan mijn ouders liet zien, later die dag. Mijn nichtje schreef vanochtend een verhaal over Hans. Gewoon leesbaar! Niet zonder fouten gelukkig, maar toch. Hans was een jongen en hij keek tv en hij was lief. Zoiets. Ik vind het niet normaal. Ik vind het echt niet normaal.

Toen ik acht was demonstreerde ik vol trots een houdgreep aan mijn vader omdat ik die geleerd had op judo. In de brugklas las ik mijn ouders een zinnetje in het Frans voor uit mijn schoolboek. Gewoon omdat ik het goed vond van mezelf dat ik dat kon! Het stelde potverdorie achteraf geen reet voor! Wat kunnen kinderen tegenwoordig in de brugklas wel helemaal niet?