Categorie: Geen categorie

Zo zeg, mijn eerste studeeravond in het nieuwe decennium zit erop. Hatseflatse zeg, daar moesten even een paar vastgeroeste neuronen de nodige nieuwe verbindingen in mijn hersenen leggen om te begrijpen waar het over ging. Ik zal u er verder niet mee vermoeien, want het was mijn keuze en niet de uwe, maar het boek belastingwetten is ruim 2000 bladzijden dik. En dan heb ik nog veel meer boeken gekregen. Waar ben ik aan begonnen? Nou, dat zal ik u vertellen, aan een post-hbo opleiding die beoogt  mij aan een titel te helpen. Want zonder fatsoenlijke titel voel ik mij niet volwaardig in dit leven. Mijn doel is namelijk om me in de toekomst nog uitsluitend te begeven tussen mensen met een titel, de zogenaamde o.s.m. (ons soort mensen) Ik waarschuwde mevrouw Mack al dat ze zich vast moet voorbereiden op het mij aanspreken met mijn beoogde titel. Wat die titel dan wel was? L.u.l. dacht zij. Ja, misschien word ik wel een echte l.u.l. als ik een titel heb. Je ziet het tenslotte vaak genoeg gebeuren, en waarom zou mij dat niet lukken? Misschien laat ik hem wel op mijn voorhoofd tatoeëren, zodat er geen misverstanden meer kunnen ontstaan over wie u voor zich heeft!

Mack Webber Lul. Is dat niet mooi? Langdurig uitgeleerde lapzwans.

Ik ben vandaag een uurtje of drie bezig geweest met het in elkaar zetten van een Meccano-achtige F1-bolide. 110-delig! Hans kreeg het als cadeautje, kennelijk omdat er op de doos stond: niet geschikt voor kinderen jonger dan drie jaar. Nou, ik zou daar aan willen toevoegen: ook niet geschikt voor mensen zonder HTS-diploma. Een soort van beschrijving stond wel op de doos maar die zorgde er alleen voor dat je bepaalde delen van de auto in elkaar kon zetten. Maar om van de som der delen een auto te maken werd aan je eigen fantasie overgelaten. Godsamme. Bovendien miste ik een diffuser, een voorvleugel en het HANS (Head and Neck Support system) veiligheidssysteem. Ook heb ik geen motor ontdekt. Ik heb hier en daar wat moeten smokkelen door wat ijzer te buigen om het passend te krijgen. Maar het eindresultaat is om trots op te zijn. 

Worden techneuten geboren of gemaakt? Ik weet het niet, ik zat ooit wel op een heel behoorlijk technisch Lego-niveau, maar dat haal ik allang niet meer. Inmiddels is het bij mij zo dat wat mijn ogen zien, maken mijn handen kapot. Lego werd je voorgekauwd. Stap voor stap op een plaatje. Eigenlijk was er niets aan. Je technische inzicht werd nog niet eens uitgedaagd. Gewoon doen wat er op het plaatje stond. Wat dat betreft was deze Meccano-oefening nuttiger. Maar goed, het betreft nog steeds kinderspeelgoed.

Op haar slaapkamer heeft Tammar een collage hangen van foto's van mij als kind. Ik als baby, ik als kleuter, en zelfs eentje waar mijn vader bij op staat. Eerst was het Hans zijn kamer, maar later verhuisde die een deurtje verder, maar de collage is blijven hangen. Als ik Tammar naar bed breng neem ik haar op mijn arm en loop vaak langs de foto's. "Weltrusten alle papa's," zeg ik dan. Ze bekijkt alles wat ik aanwijs met veel interesse en geeft ook vaak antwoord op mijn vragen. Gisteren wees ik op een babyfoto van mezelf en vroeg: "Wie is dat?" "Baby," antwoordde ze. Ik wees op een foto van mezelf als kleuter. "En wie is dat?" "Hanjsje, " zei ze met haar liefste stemmetje. "Ik wees naar mijn vader en vroeg: "Wie is dat?" "Papah!" zei Tammar trots.

Ik weet niet wat ze echt denkt, maar ik vond het wel mooi. Ik lijk op mijn vader en Hans lijkt op mij. Het voelt wel goed. Laatst reden Hans en ik door de nieuwbouwwijk die gebouwd is op de plek waar de ijzergieterij waar mijn vader vroeger werkte, stond, en die tevens de naam van de fabriek gekregen heeft. Toen we door mijn vaders kantoor fietsten, tenminste door de plek waarvan ik schatte dat het daar ongeveer geweest moest zijn, vertelde ik Hans dat Opa Hans daar vroeger gewerkt had. "Oh, zat ik toen nog in mama's buik?" vroeg hij. Ik legde hem uit dat het al heel lang geleden was en dat het nog was voordat hij in de buik zat.  Toen we er vandaag weer langs kwamen zei hij: "Papa, jij had toch gezegd dat Opa Hans hier heeft gewerkt?" "Ja, dat klopt Hans, dat was hier." " Toen die dood ging, kreeg hij toen geen adem meer?" "Nee, als je dood bent dan adem je niet meer." "Oh." "Papa?" " Ja?" " Wel zielig voor oma hè, dat ze nu alleen is?"  

Al bijna een jaar lang begeef ik mij op zaterdagochtend naar de zwemles van Hans, alwaar ik gezellig koffie drink met een twee-drietal moeders tot de drie kwartieren zwemles weer voorbij zijn. Een van die moeders is een ex-klasgenoot van me, en het is best leuk te merken dat het nu klikt terwijl je vroeger niet zoveel met elkaar omging. De laatste tijd gaat Tammar steeds vaker mee, want zij kan daar even spelen met het kroost van de moeders dat ook nog te jong is om te zwemmen. Vanochtend liep er een klein ventje van een jaar of anderhalf met Tammar te spelen. Hij kwam me bekend voor. Echter, op een gegeven moment hing een dreiging van agressie tussen het ventje en Tammar, en omdat ik weet waartoe Tammar allemaal in staat is, nam ik het kereltje in bescherming. Ik schermde hem af met mijn armen en zocht naar een moeder die haar kind miste. Ik zei tegen mijn ex-klasgenoot: "Weet jij van wie deze is?" "Ja," zegt ze, "dat is de mijne."

Ik was vandaag even terug op het geestelijke niveau waar ik twee jaar terug was en het voelde best weer even fijn. Ik ben flink van leer getrokken tegen een Rotary-lid en een eigenaar van een reclameburau die mij aan het vervelen waren met een workshop waar ze waren geweest, met als thema, je gelooft het niet: flirten met bedrijven.

Ik wil er niet teveel woorden aan vuil maken omdat ik er vanuit ga dat mijn lezers (behalve Bjorn) geen snelle marketeers zijn, en dus wel snappen wat ik met dit soort onzin op heb. De termen 'emotie' en 'een stukje beleving' vielen, waarop ik een spuugbakje pakte. Maar de heren dachten mij klem te zetten door mijn Alfa Romeo als voorbeeld te nemen, waarbij ik mij ook heb laten leiden door emotie. En natuurlijk, een Alfa is één brok emotie, dat geef ik gelijk toe, maar ik zei dat een auto iets is wat veel mensen graag willen hebben. Dat persoonlijke smaak en misschien vooroordelen je leiden naar je keuze. Maar dat dat dus niet geldt voor produkten die mensen niét willen hebben, maar die ze opgedrongen worden. Hun produkten dus. Gelukkig had ik de lachers op mijn hand en deed ik er nog een schepje boven op door een prachtige one-liner uit mijn mouw te schudden. Echt een win-lose situatie. "Reclame dient uitsluitend om de aandacht af te leiden van het feit dat een bedrijf zijn zaakjes niet voor elkaar heeft." Ik kreeg er applaus voor.   

Hoezee, wij Linda en ik, hebben eindelijk weer eens een programma gevonden dat we allebei leuk vinden. Natuurlijk, we kijken al dagelijks naar DWDD, maar veel verder dan een film en een keertje de reunie komt het ook niet. Top Gear kijk ik alleen en op dinsdag is er Desperate Housewives maar daar mag ik niet doorheen praten. Maar nu is er: The Voice of Holland. De eerste paar afleveringen hebben we gemist want ja, het blijft toch de zoveelste talentenjacht, maar dit is leuk. Geen afgezeik en geen mensen die zingen als knisperend piepschuim. Bovendien moet de jury om de beste talenten vechten dus ook die hebben een missie. En, heel belangrijk, geen Gordon, geen Henk-Jan Smits en geen Albert Verlinde. Op Jeroen van de Boom na zijn het allemaal kundige juryleden, al moet ik zeggen dat het kwallengehalte dat ik rond Jeroen vond hangen wat minder is geworden. Het is nog niet geheel weg, laat ik daar duidelijk over zijn.

De kandidaten zijn allemaal al gelijk op hoog niveau en de juryleden mogen ze in het begin alleen horen en niet zien. Dus de stem en de reacties van het publiek zijn bepalend. Waar ik persoonlijk erg gevoelig voor ben is een zangeres die gedurende het liedje toch gekozen wordt door een jurylid terwijl het daar eerst niet naar uitzag, nog tijdens het zingen als bedankje haar liefste glimlach, een opgestoken duim of een knipoog aan het betreffende jurylid geeft. Dat tekent voor mij de ware artiest.

Geheel toevallig was ik vandaag in de ban van dit toepasselijke liedje. http://www.youtube.com/watch?v=m__yVh5h3e0

Er vlogen vandaag opvallend veel straaljagers over Apeldoorn. Vrij ongewoon, want het viel me op. Het dichtsbijzijnde vliegveld hier is Teuge, maar behalve dat daar in een ver verleden een keer de Uiver landde, komen daar alleen sportvliegtuigjes. Straaljagers vliegen heel beheerst door ons luchtruim tegenwoordig. Nauwelijks storend. Het deed me denken aan vroeger, toen ik in Drunen woonde, in de jaren zeventig, en de straaljagers regelmatig over de daken scheerden. Met een knal alsof de bliksem insloeg braken ze de geluidsbarrière. De ramen stonden te schudden in de sponningen. Maar ja, dat was ooit. Nog voordat het "Land van Ooit" naar Drunen kwam en nog voordat Autotron er wegging. Tegenwoordig moeten zelfs straaljagerpiloten zich aan de snelheid houden. Iedereen is veel te beschermd. Een jongetje hoort de typerende knal van een straaljager die de geluidsbarrière doorbreekt te kennen! Natuurlijk een land waar de straaljagers op hun dooie gemak door het luchtruim tuffen is fijn, maar dat ontdekt de vijand straks ook! En omdat wij langzaam getransformeerd worden naar feestvierende en lallende Sissy's, is de verovering een peulenschil. Nee, we moeten er hier weer een Barbaars land van maken, met Batavieren en wilde Friezen met knuppels zodat we onaantrekkelijk worden als veroveringsobject. Die kant moet het uit, geloof mij nu maar. KLABAAAM!

Toen ik in de tweede klas van de Mavo zat, was er een uitwisselingsproject met een school uit Gronau, Duitsland. We kregen een brief thuis of er een Duitser bij ons kon logeren. En als dat niet kon, moest je de reden opgeven. Omdat ik geen geldige reden kon verzinnen, kregen wij een paar dagen lang een Dietmar ingekwartierd. Het was geen lolletje. Hij kende Johan Cruijff niet dus ik kon niet met hem over voetbal praten. Hij sliep op mijn kamer en ik deed geen oog dicht want ik was bang dat hij me zou vermoorden. Toen ik na een week mijn straf had uitgezeten en hij weer naar huis ging, wisselden we geen adressen uit en ik was blij dat hij was aufgesaltzt.

Als ik hieraan terugdenk begrijp ik niet wat de school nu dacht te bereiken met dit project. Het verleden weer opgraven en moffenhaat aanwakkeren? Ik ben er in elk geval niks mee opgeschoten. Het is niet zo dat ik ervan geleerd heb en jaarlijks een Duitser uitnodig om hier te komen logeren, en al helemaal niet op onze slaapkamer. Nee, soms begrijp ik niet waar scholen zich nu helemaal mee bemoeien met hun projecten. Het hoofd van mijn toenmalige school is overleden dus die kan ik het niet meer vragen. En dat is jammer want wat de bedoeling ook was, het heeft niet gewerkt en dat zou ik hem dan nu kunnen vertellen.  Het zou mooi zijn als van dit soort zaken ingezien werd dat het nutteloos en onnodig kwetsend is. Ah, ik snap het al, het was om mijn kennis van die Deutche Sprache zu bevorderen. Scheisse, dan had ik mijn mond open moeten doen, die week. Gemiste kans.

Er is een Nobelprijs gewonnen door een Nederlander die geen Nederlands spreekt. Dat is op zich al vrij uniek, maar dat was niet de reden. De uit Rusland afkomstige wetenschapper heeft een materiaal ontdekt, genaamd grafeen, en dat zou 200 keer sterker zijn dan staal, beter geleiden, buigzaam en flinterdun zijn. Net zo dun als een atoom. Nou prima, denk ik dan. Terecht zo'n Nobelprijs. Totdat de uitleg kwam. Niet dat ik er iets van begrijp hoor, maar grafeen krijg je door grafiet net zo vaak te delen door twee zodat je uiteindelijk via grafvier, graftwee bij grafeen uitkomt. Grafeen blijkt in een potloodstreep te zitten. De uit Rusland afkomstige nerd heeft een potloodstreep zitten ontleden en krijgt daar nu de Nobelprijs voor. Het spul zou al ruimschoots toegepast worden in consumentenelectronica.

Nou, dan wil ik dat spul wel eens zien van 1 atoom dik. De plaatjes die ik vind, zijn, omdat ik ze zie, dikker dan 1 atoom. Volgens mij worden we hier weer goed genept door de wetenschap. Het zal wel weer zo'n theoretische vinding zijn waar je geen ruk aan hebt. Vooralsnog heb ik liever stalen dan grafenen spieren. Het kan natuurlijk best aan mijn onvermogende hersenen liggen hoor, dat ik het niet begrijp, maar deze wetenschapper heeft ook al een keer een prijs gewonnen door een kikker te laten zweven. Koekoek. Ik zie een grote wetenschappelijke carrière weggelegd voor Hans Klok.

Aarzelend reageerde ik op een advertentie. Toen ik dagen later nog niks gehoord had, mailde ik eens waar de informatie bleef. Ik bleek een verkeerd adres te hebben ingevuld. Mijn werkadres met mijn woonpostcode. Dat was wat lastig voor de post. Toen duurde het nog een poosje. Ik vroeg mij hardop af waar de folder bleef. Er reageerde iemand hier in huis dat er wel iets was binnengekomen, een paar dagen geleden. Ik ging op zoek en vond de folder tussen de kranten. De folder heeft daarna nog een week op mijn bureau gelegen en vandaag heb ik met mijn baas overlegd wat hij ervan vond. Het leek hem een goed idee.

Tien jaar geleden werd ik eens op mijn huid gezeten door mijn vorige baas om een vervolgstudie op te pakken. Maar ik had er net tien jaar avondstudie opzitten en ik was het zat. Ik antwoordde hem dat ik eerst eens een paar andere dingen wilde regelen in mijn leven. Ik zei niet wat, maar ik doelde op Linda. De afgelopen tien jaar hebben mij veel gebracht. Ik ben vader geworden en samen met Linda hou ik dapper stand in de strijd die het gezinsleven soms is. En zolang je stand houdt, is het gezinsleven mooier dan welk salaris dan ook.

Maar ik ben weer toe aan een nieuwe uitdaging. Dat is een grapje, want ik zou nooit zeggen dat ik aan een uitdaging toe ben. Dat zit niet in mijn aard. Een uitdaging hoort bij een probleem, en een probleem benader je argwanend en met voorzichtigheid, zodat je niet gelijk met je geacteerde blije hoofd in een klem trapt. Ik ga dus voorzichtig aan weer eens wat extra fiscale kennis opdoen. Het lijkt me machtig interessant. Nee, natuurlijk niet, fiscaal recht is droge driet, maar het gaat mij om het weten, het kunnen toepassen, en om wijze raad te kunnen geven.