Categorie: Enigszins grappig

Nee, niet Ria's man, maar de vader van mevrouw mack, mijn schoonvader dus waarvan ik er overigens twee heb, trouwt dit jaar voor de derde keer met een 22 jaar jongere vrouw. Dat is natuurlijk een applausje waard. (Hij trouwt natuurlijk niet dit jaar voor de derde keer met een 22 jaar jongere vrouw, ook niet voor de derde keer dit jaar, ook niet voor de derde keer met een 22 jaar jongere vrouw, maar hij trouwt voor de derde keer. En dan met een 22 jaar jongere vrouw, snapt u wel?)
En dit gaat helemaal goed komen want een brede borstkas heeft hij toch al niet.
En met een beetje geluk (in verband met de erfenis) leest hij dit ook niet.

Ik was een jaar of 14 toen we bij ons thuis via een uitwisselingsproject van mijn school en een school uit Duitsland verplicht een Duitser ingekwartierd kregen. Dietmar heette de slungelige puber die een dag of drie van mijn leven heeft verziekt.
Op één van die vervelende dagen had ik een discussie met hem over voetballen. Wie de beste voetballer ter wereld was. Cruijff natuurlijk, vond ik. Hij kende Cruijff niet en dacht dat Beckenbauer de beste ter wereld was. Ik kende Beckenbauer niet maar vond het belachelijk dat die mof 's werelds beste voetballer niet kende.
Inmiddels weet ik dat Cruijff toch echt beter was dan Beckenbauer en dat mijn eerste conclusie (zoals eigenlijk altijd) de juiste was.

Vanochtend had ik een ervaring van dezelfde strekking.
Ik las in de krant iets over Rembrandt en zijn "gelijke" Caravaggio. Ik heb nog nooit van Caravaggio alias de Rembrandt van het Zuiden gehoord, en nu is dat ineens Rembrandt's gelijke! Nou, dus echt niet hè! Een prutser is het wiens terpetine verbleekt vergeleken bij het talent van Rembrandt. Ik bespaar me alleen de moeite om het te gaan onderzoeken want de ervaring leert mij dat ik achteraf toch altijd gelijk had.

De laatste tijd denk ik wel eens, zal ik toch maar eens logcategorieën gaan aanmaken? Eentje genaamd "arrogant" en eentje genaamd "100% gelogen" ofzo?

Ik had de tekst van een briljante log bijna klaar, zie ik ineens een gestalte voor het raam staan. Ik doe open, komt er een soort van lange groene arm de kamer binnen, drukt-ie met z'n lange wijsvinger op de backspace toets. Heel m'n tekst weg! Ik sla er nog bovenop natuurlijk maar gelijk kwam er nog een arm en nog één en nog één, zodat de overmacht uiteindelijk te groot was en ik niets meer kon beginnen.
Toen m'n hele tekst weg was typte-ie nog wel het volgende: TSFZZFS HJTGHSDHG KJJ UUAIU.

Ik denk een soort boodschap maar een woordenboek doen ze er niet bij, die ruimtesjonnies.
Nou, en toen deed-ie het raam dicht en zag ik hem 40 meter wegspringen naar het dak van de overburen, alwaar hij veranderde in een soort lichtgevend gas dat langzaam opsteeg naar een vlak daarboven hangend ruimteschip. En gewoon wegvliegen, helemaal geen sorry ofzo, zelfs geen gedag. En ook niet zeggen wie hij was!
Dus ja, vandaar even geen logje vanavond.

Vanochtend loop ik de (wegens verbouwing) noodlokatie van de kapper binnen, hangt er op verschillende plaatsen een mededeling.

Uitnodiging.

0p 11 februari heropend haarstudio Charmaine de deuren. U bent van harte welkom voor een hapje en een drankje tussen 16:00 tot 20:00 uur.

De kapster wenkt mij om verder te komen. Ik blijf echter bij het papiertje staan en vraag: "Wie heeft dit geschreven?" De kapsters en de klanten kijken mij verschrikt aan.
"Hoezo, is het niet goed dan? Vanochtend was er ook al een klant die dacht dat het niet goed was."
"Nou nee, dat lijkt me niet goed. Heropend met een d." zei ik.
Een ander begint het uit te leggen. "Ja, ik dacht heropende maar dit is helemaal geen verleden tijd, dit is toekomstige tijd."
"Ja, dat heeft de man van Francisca geschreven, die is handig met computers. Ja, ik weet dat echt niet hoor, hoe dat ook allemaal gaat met die taal, het verandert ook ieder jaar. Zolang de mensen maar begrijpen wat er wordt bedoeld."

"Ach ja," zeg ik. "Als ze er maar zijn tussen vier tot acht."

Kent u dat: Uw vrouw is niet boos maar teleurgesteld? In principe is dat nog veel erger. Het is namelijk een bepaalde hoeveelheid negatieve energie die het lichaam van de vrouw verlaat, en die wordt gericht op haar man, volgens de formule E=MC². De hoeveelheid energie is bij boosheid gelijk aan die bij teleurstelling, alleen bij teleurstelling komt zij vrij over een langere periode. De hele film lang, bijvoorbeeld.
Het is tevens een soort martelwerktuig om de reeds berouwvolle en spijtbetuigende man nog verder te vernederen. De boosheid is niet fel genoeg om zich tegen te verdedigen, dus stelt de man zich open. Van deze openheid wordt misbruik gemaakt om de gemaakte fout nogmaals door te laten dringen tot in de hersenschuldkwab van de man. De man kan met dit massavernietigingswapen niet omgaan en moet zich overgeven. Een duidelijke fout van moeder natuur.

De aanleiding van dit verhaaltje is mevrouw Mack die zichzelf vanavond hardop een vraag stelde.

"Goh, het zal mij benieuwen wat ik morgen van Hans krijg voor m'n verjaardag…"

Ik kwam vanochtend binnen en het eerste wat ik hoorde was de financieel directeur: "Je berekening van de marge klopt niet. Veel te laag. " Het is een speciale managmenttechniek die hij hier toepaste die de gevorderden zeker zullen herkennen: De "er-komt-niet-uit-wat-ik-verwachtte-dus-dan-is-het-fout" techniek. Omdat de beste man ongeveer 80% van zijn tijd in vergadering zit, duurde het tot half zes eer hij toegaf dat de berekening toch goed was.

In de pauze vertelde ik een collega over dit probleem en hoe het veroorzaakt was.
"Jij hebt toch wat te stellen met al die speciale afspraken die door managers gemaakt worden. Om dat allemaal weer recht te breien moet je toch ook creatief kunnen boekhouden?

Ik zei hem dat hij het creatief mocht noemen, ik noem het gewoon nadenken.

Ik hoor en ik vergeet, ik zie en ik onthoud, ik doe en ik begrijp. Confucius.

"Werkelijk prachtig", dacht ik toen ik dit vanochtend op de radio voor het eerst hoorde. Confucius was voordat hij filosoof werd, boekhouder. Nu hoop ik dat hij meer talent had voor boekhouden dan voor filosofie, want bovenstaande uitspraak klopt duidelijk niet, denkt u ook niet?

Voor degenen die het niet begrijpen, iets anders om over na te denken: Als Ajax en PSV al hun spelers onderling zouden ruilen, voor wie moeten de supporters dan zijn? (Dit naar aanleiding van de recente Ajax-aankoop Jaap Stam, en de iets minder recente PSV-aankoop, Michael Reiziger.)

Vanmorgen haalde ik een militaire vrachtwagen in, met achter in de laadbak een groep soldaten. Ze zaten naast elkaar op een soort bankje met daarop voor iedere soldaat een aparte stoel gemonteerd, onderwijl druk met elkaar converserend en helemaal geen aandacht schenkend aan het overige verkeer. Uiteraard zat het hele zwikkie in de gordel.
Mietjes, dacht ik bij mezelf.

Vroeger, bij de commando's, moesten we afstanden onder de 30 kilometer met de benenwagen overbruggen. En als we dan een keer het geluk hadden dat we verder weg moesten, en ons het genoegen van gereden worden mochten laten smaken, zaten we met het hele peleton bovenop elkaar. Niks stoeltjes! Gewoon op de vloer met doorgeladen wapens in de laadbak! Bij iedere flinke hobbel gingen steevast drie geweren af! Aan het eind van de rit was het halve dak doorzeefd! Als je je niet vasthield kieperde je uit de wagen en zocht je maar uit hoe je er kwam! Als je er maar kwam! En wee je gebeente als je te laat was! Nou!
De jongens die bij de laadklep zaten, zetten hun nooit-wat-bijgeleerd-gezicht op en gingen iedere automobilist die ons inhaalde doordringend zitten aankijken!
Je zag ze op 50 meter afstand al nerveus worden! Ja, dat waren nog eens tijden!

De afdeling cardiologie in een ziekenhuis wordt voornamelijk bezet door mensen van boven de zestig. Mevrouw Mack was daar ongeveer 35 jaar jonger dan het gemiddelde op de zaal.
Zij was getuige van het volgende gesprek, waar zij zich overigens niet mee bemoeid heeft.

“Het is toch jammer dat niemand tegenwoordig meer pijpt hè?”
“Ja, dat is zeker jammer. Mijn vader pijpte ook altijd en dat rook zo lekker.”
“Jaa, ik vind dat zo’n lekkere geur als er net iemand heeft gepijpt.”
“Vroeger werd er veel meer gepijpt dan tegenwoordig, over 30 jaar weet niemand meer wat pijpen is.”

En dan je lachen inhouden…

Personeelsfeestjes. Leuke uitvinding, het is alleen jammer dat ze altijd georganiseerd worden door een directiesecretaresse met te veel tijd. Zo heb ik al een keer mijn avond lopen verdoen in Showbizzcity, afgelopen vrijdag belandden we aan, in een stormachtig Bloemendaal aan zee (echt nog nooit van gehoord) voor een avondje Winterwonderland. (Hier kunt u klikken, maar ik zou het niet doen.)
De naam suggereert een rustig en romantisch avondje maar schijn bedriegt.
Wat een bagger daar binnen! Duizend (!) man in een skihut waar je boerenkool en rauwe gehaktballen kon scheppen en waar de luidsprekers groter zijn dan ik. (1,88m) De muziek varieert van niet tot niet en het bier betaal je met plastic muntjes.
Het enige lachwekkende was eigenlijk het beteuterde gezicht van het personeel boven de 20 en het grote aantal wintersportsloeries wat er rond dartelde.

Om ons uit ons lijden te verlossen werd uiteindelijk maar besloten de organisatie te bellen met de vraag of er een bus een uurtje eerder kon komen. Dat lukte en ongeveer 50 van de 100 personeelsfeestenden wilden graag met de eerste bus mee terug. Om 11 uur zou de bus komen, om 10 over half 11 stonden we buiten al te trappelen van ongeduld.
Het werden de koudste 20 minuten die ik ooit wachtend op de bus heb doorgebracht. Twee graden boven nul, windkracht acht en een zandstorm tussen je kiezen.
De zee was naar verluidt wel heel mooi. Maar het was te donker om haar te kunnen zien.