Categorie: Enigszins grappig

Ik, man zijnde, word in dit huis zorgvuldig onbelangrijk gehouden door de manager. Zo mag ik bijvoorbeeld nooit koken! En alleen maar omdat ik in mijn leven vier fouten met koken heb gemaakt.

1. Als ik aardappels, groente en vlees kookte, mislukte altijd één van de drie.
2. Ik heb een potje tomatenpuree opengemaakt met hamer en schroevendraaier omdat de blikopener kwijt was.
3. Ik heb een keer drie minuten dekking moeten zoeken in een hoek van de keuken omdat ik een grote klont diepgevroren aardappelschijfjes in één keer in de gloeiend hete boter gooide.
4. Ik ontdooide biefstuk nooit voordat ik het bakte en heb me jarenlang afgevraagd wat er nu zo bijzonder aan was.

Vier kleine onbeduidende dingetjes. In 36 jaar! Bovendien kan ik Chili Concarne wél heel goed. Maar daar mag ik dan weer geen scherpe Chili saus doorheen doen.
Nu is mij ook m'n laatste huishoudelijke trots afgenomen: Ik mag de vaatwasser niet meer inruimen, omdat ik het niet goed indeel en de vaat daardoor niet schoon wordt.
Het enige wat ik nu nog in het huishouden mag doen is om 23:00 uur als de nachtstroom ingaat, de vaatwasser aanzetten. En zelfs dat was ik eergisteren vergeten.

Dit naar aanleiding van de zin: "En een man…. (ja mensen, dat hoeft niet altijd een pluspunt te zijn..)" uit het vorige logje.
Slaat nergens op. Een man heeft het ook heus wel zwaar.

Goh, donderdag bereik ik het voorlopig hoogtepunt van mijn carrière. Ik moet op zakenreis naar het buitenland. Geen woord aan gelogen. Dat ik alleen maar langs een paar winkels in België moet, doet daar niets aan af. En omdat ik de schijn op heb weten te houden dat ik Frans spreek, mag ik het franstalig gedeelte voor mijn rekening nemen.
En ik heb alleen maar zo'n lullig 'Hoe en wat in het Frans' boekje, daar staat alleen maar dat de campingplaats te veel zon heeft. Ici il y a trop de soleil. (alsof je dat ooit zegt tegen de campingbaas.)
Maar wat ik eigenlijk moet zeggen: "Goedendag, ik kwam nog wat ontbrekende spullen in de schappen hangen. Kunt u me wijzen waar ik moet zijn, alstublieft dankuwel?"

Daar gaat-ie dan: Bonzjoer, parlee-voe hollandès?

"De buurmannen zijn sneeuwballen aan het gooien met de honden." zei mevrouw Mack gisteren terwijl ze de keuken aan het opruimen was en ik met mijn benen omhoog op de bank lag.
Koos, een Cockerspaniel, logeert bij ons en moest er ineens heel erg nodig uit. Dat ziet een hondenkenner meteen, dus binnen een minuut voegden Koos en ik ons bij de beide buurmannen. Samen zijn we 100 jaar oud, maar sneeuwballen gooien blijft altijd leuk. Net als een racebaan, voetballen en van de glijbaan in een subtropisch zwemparadijs.
En helemaal leuk is het als de buurvrouw (weer een andere) nietsvermoedend onder de douche staat en een goed gemikte sneeuwbal haar door het openstaande raam, treft.
"Ieeeeeeeeuuww"

Haahaahaahaahaa.

Is het geluid van een op het dak springende poes Sophie, die weet dat ik achter het verlichte raam zit te computeren. Normaal doe ik dan het raam open, en zet de deur van de slaapkamer open zodat ze op ons bed kan gaan liggen. (En nee, dat is niet vies.) Als ik dan naar bed ga, breng ik haar naar beneden omdat ze ons anders midden in de nacht wakker maakt met spelletjes die jonge poezen zoal leuk vinden.
Maar nu ligt mevrouw Mack al te slapen, dus breng ik Sophie direct naar beneden. Als ik boven weer achter de pc ga zitten hoor ik "Klunk" en zie de lichtgrijze gedaante opnieuw voor het raam staan.
Weer breng ik haar naar beneden. Eens kijken wie dit het langste volhoudt.

(Ik ben nogal begaan met dieren, dus een mauwende kat laat ik niet buiten staan, en sluit ik ook niet de hele nacht in huis op. En die beesten weten precies wie ze de pis lauw kunnen maken.)

November is traditioneel de maand van de wegomleidingen. Het hele land barst ervan, het is een wonder dat mensen uberhaupt nog op de plaats van bestemming komen.
Maandag zag ik op weg naar mijn werk een bord: Vierhouterweg afgesloten 8 t/m 10 november.
Ik denk dan, leuk, maar dat geldt vast niet voor mij. Dus vanochtend rij ik de gewone route over de Vierhouterweg en kom tot de conclusie dat deze wegversperring toch ook voor mij gold. Een kilometer of acht terugrijden is dan het onvermijdelijke gevolg.
Op de radio hoor ik de verkeersberichten. "Op de A28 staat een file van 11 kilometer tussen Ermelo en Nijkerk, de oorzaak van de file is inmiddels opgeheven, maar de file is erg hardnekkig en zal naar verwachting nog enkele uren duren."
Nah, die geldt vast niet voor mij, denk ik dan. Op de A28 aangekomen staat er nergens, maar dan ook nergens file. En vooral tussen Ermelo en Nijkerk niet. Sterker nog, de weg was veel leger dan normaal.
Ja, zo leer ik het natuurlijk nooit.

Bij ons in het bedrijf circuleert een pen. Elke maand wordt er een stukje geschreven door een medewerker die dan de pen weer doorgeeft aan de volgende.
Deze maand was er een medewerker (47) aan de beurt die in competitieverband biljart.
Zijn laatste zin: "Trainen doe ik thuis en dan vooral de trek-en doorstootballen, maar dan met een iets korter keutje."

Nou, dan kunnen ze mij wegdragen hoor.

Mevrouw Mack en ik hebben geen idee wanneer we verkering kregen en ook niet wanneer we elkaar voor het eerst hebben ontmoet. Ergens eind 2000 is de meest nauwkeurige omschrijving.
Om dit gebrek aan een tastbare datum te compenseren hebben we destijds zelf een dag verzonnen om uit eten te kunnen gaan. 18 oktober. Oke, we hebben tegenwoordig ook een trouwdag maar 18 oktober houden we er ook in. We vieren dan de verjaardag van mijn ex-vriendin en die van mevrouw Mack's ex-vriend. Want laten die toevallig beide vandaag jarig zijn.
Van harte gefeliciteerd hoor.
Het is een Grieks restaurant geworden dit jaar.

Politie: Goedemiddag. Volgens onze radardetector-detector heeft u een radardetector aan boord. Klopt dat?

Mack: Nee. Ik heb wel een radardetector-detector-detector aan boord. Misschien dat uw radardetector-detector daarop reageert?

Politie: Dan zal dat het wel zijn. Maar u mag ook geen radardetector-detector-detector hebben. Wij hebben echter nog geen radardetector-detector-detector-detector, dus kunnen we niet aannemelijk maken dat u een radardetector-detector-detector heeft. En uw eigen verklaring over het in bezit hebben van een radardetector-detector-detector is niet voldoende. Volgend jaar krijgen we wel een radardetector-detector-detector-detector.

Mack: Nou, dan ga ik maar vast sparen voor een radardetector-detector-detector-detector-detector.
Mag je die wel hebben?

Politie: Ja, die wel. Het verkeersreglement gaat maar tot radardetector tot de vierde macht. Goede reis verder.

Mevrouw Mack heeft vandaag het gezinsrecord -aantal keren overgeven op één dag- scherper gezet en staat nu op 12.

De stand in de "Mack-kots-competitie" is nu:

1. Mevrouw Mack (12) 2. Mack (de echte) (5) 3. Mack (4) 4. Sophie (1) 5. Hans (0)

Commentaar van de dolblije recordhoudster: "BWEEUUUUHHH"

Ik was Hans aan het verschonen toen de telefoon ging. Mevrouw mack nam op (ik neem zelden op) en ik hoorde haar de slaapkamerdeur dicht trekken. Ik moest dus extra goed luisteren. Gelukkig heb ik op reuk en smaak na extreem goede zintuigen dus het was voor mij een koud kunstje het gedempte gesprek af te luisteren.

(Even denken hoor, wat heeft-ie nog niet gekregen….)
(Oh ja, een cd van Keane, die stond ook op z'n lijstje.)
(k-e-a-n-e spel je dat.)
(Nee, Keane. kaa eee aaa en eee!)

Ik besloot ze een handje te helpen en riep vanaf de babykamer: "KAAA EEE AAA ENNN EEEE!"

"KUT! Hij hoort me gewoon! Hahahahaha."

Zondag kreeg ik dus als verlaat verjaardagscadeau de CD 'Hopes and Feares' van Keane. Met naar mijn smaak het mooiste nummer van 2005 erop: Somewhere only we know. Te beluisteren met een heel klein beetje moeite op http://www.keanemusic.com/

Ik hoor trouwens tonen tot 20.000 Herz en ik lees nummerborden op meer dan 100 meter afstand. Daarentegen heb ik het niet in de gaten als ik een pad vergeten ben te vervangen in de Senseo en de winden van Mack (de echte, die elke dag pens krijgt) merk ik altijd pas als laatste op.