Categorie: Enigszins grappig

Ik kwam vanochtend binnen en het eerste wat ik hoorde was de financieel directeur: "Je berekening van de marge klopt niet. Veel te laag. " Het is een speciale managmenttechniek die hij hier toepaste die de gevorderden zeker zullen herkennen: De "er-komt-niet-uit-wat-ik-verwachtte-dus-dan-is-het-fout" techniek. Omdat de beste man ongeveer 80% van zijn tijd in vergadering zit, duurde het tot half zes eer hij toegaf dat de berekening toch goed was.

In de pauze vertelde ik een collega over dit probleem en hoe het veroorzaakt was.
"Jij hebt toch wat te stellen met al die speciale afspraken die door managers gemaakt worden. Om dat allemaal weer recht te breien moet je toch ook creatief kunnen boekhouden?

Ik zei hem dat hij het creatief mocht noemen, ik noem het gewoon nadenken.

Ik hoor en ik vergeet, ik zie en ik onthoud, ik doe en ik begrijp. Confucius.

"Werkelijk prachtig", dacht ik toen ik dit vanochtend op de radio voor het eerst hoorde. Confucius was voordat hij filosoof werd, boekhouder. Nu hoop ik dat hij meer talent had voor boekhouden dan voor filosofie, want bovenstaande uitspraak klopt duidelijk niet, denkt u ook niet?

Voor degenen die het niet begrijpen, iets anders om over na te denken: Als Ajax en PSV al hun spelers onderling zouden ruilen, voor wie moeten de supporters dan zijn? (Dit naar aanleiding van de recente Ajax-aankoop Jaap Stam, en de iets minder recente PSV-aankoop, Michael Reiziger.)

Vanmorgen haalde ik een militaire vrachtwagen in, met achter in de laadbak een groep soldaten. Ze zaten naast elkaar op een soort bankje met daarop voor iedere soldaat een aparte stoel gemonteerd, onderwijl druk met elkaar converserend en helemaal geen aandacht schenkend aan het overige verkeer. Uiteraard zat het hele zwikkie in de gordel.
Mietjes, dacht ik bij mezelf.

Vroeger, bij de commando's, moesten we afstanden onder de 30 kilometer met de benenwagen overbruggen. En als we dan een keer het geluk hadden dat we verder weg moesten, en ons het genoegen van gereden worden mochten laten smaken, zaten we met het hele peleton bovenop elkaar. Niks stoeltjes! Gewoon op de vloer met doorgeladen wapens in de laadbak! Bij iedere flinke hobbel gingen steevast drie geweren af! Aan het eind van de rit was het halve dak doorzeefd! Als je je niet vasthield kieperde je uit de wagen en zocht je maar uit hoe je er kwam! Als je er maar kwam! En wee je gebeente als je te laat was! Nou!
De jongens die bij de laadklep zaten, zetten hun nooit-wat-bijgeleerd-gezicht op en gingen iedere automobilist die ons inhaalde doordringend zitten aankijken!
Je zag ze op 50 meter afstand al nerveus worden! Ja, dat waren nog eens tijden!

De afdeling cardiologie in een ziekenhuis wordt voornamelijk bezet door mensen van boven de zestig. Mevrouw Mack was daar ongeveer 35 jaar jonger dan het gemiddelde op de zaal.
Zij was getuige van het volgende gesprek, waar zij zich overigens niet mee bemoeid heeft.

“Het is toch jammer dat niemand tegenwoordig meer pijpt hè?”
“Ja, dat is zeker jammer. Mijn vader pijpte ook altijd en dat rook zo lekker.”
“Jaa, ik vind dat zo’n lekkere geur als er net iemand heeft gepijpt.”
“Vroeger werd er veel meer gepijpt dan tegenwoordig, over 30 jaar weet niemand meer wat pijpen is.”

En dan je lachen inhouden…

Personeelsfeestjes. Leuke uitvinding, het is alleen jammer dat ze altijd georganiseerd worden door een directiesecretaresse met te veel tijd. Zo heb ik al een keer mijn avond lopen verdoen in Showbizzcity, afgelopen vrijdag belandden we aan, in een stormachtig Bloemendaal aan zee (echt nog nooit van gehoord) voor een avondje Winterwonderland. (Hier kunt u klikken, maar ik zou het niet doen.)
De naam suggereert een rustig en romantisch avondje maar schijn bedriegt.
Wat een bagger daar binnen! Duizend (!) man in een skihut waar je boerenkool en rauwe gehaktballen kon scheppen en waar de luidsprekers groter zijn dan ik. (1,88m) De muziek varieert van niet tot niet en het bier betaal je met plastic muntjes.
Het enige lachwekkende was eigenlijk het beteuterde gezicht van het personeel boven de 20 en het grote aantal wintersportsloeries wat er rond dartelde.

Om ons uit ons lijden te verlossen werd uiteindelijk maar besloten de organisatie te bellen met de vraag of er een bus een uurtje eerder kon komen. Dat lukte en ongeveer 50 van de 100 personeelsfeestenden wilden graag met de eerste bus mee terug. Om 11 uur zou de bus komen, om 10 over half 11 stonden we buiten al te trappelen van ongeduld.
Het werden de koudste 20 minuten die ik ooit wachtend op de bus heb doorgebracht. Twee graden boven nul, windkracht acht en een zandstorm tussen je kiezen.
De zee was naar verluidt wel heel mooi. Maar het was te donker om haar te kunnen zien.

Ik, man zijnde, word in dit huis zorgvuldig onbelangrijk gehouden door de manager. Zo mag ik bijvoorbeeld nooit koken! En alleen maar omdat ik in mijn leven vier fouten met koken heb gemaakt.

1. Als ik aardappels, groente en vlees kookte, mislukte altijd één van de drie.
2. Ik heb een potje tomatenpuree opengemaakt met hamer en schroevendraaier omdat de blikopener kwijt was.
3. Ik heb een keer drie minuten dekking moeten zoeken in een hoek van de keuken omdat ik een grote klont diepgevroren aardappelschijfjes in één keer in de gloeiend hete boter gooide.
4. Ik ontdooide biefstuk nooit voordat ik het bakte en heb me jarenlang afgevraagd wat er nu zo bijzonder aan was.

Vier kleine onbeduidende dingetjes. In 36 jaar! Bovendien kan ik Chili Concarne wél heel goed. Maar daar mag ik dan weer geen scherpe Chili saus doorheen doen.
Nu is mij ook m'n laatste huishoudelijke trots afgenomen: Ik mag de vaatwasser niet meer inruimen, omdat ik het niet goed indeel en de vaat daardoor niet schoon wordt.
Het enige wat ik nu nog in het huishouden mag doen is om 23:00 uur als de nachtstroom ingaat, de vaatwasser aanzetten. En zelfs dat was ik eergisteren vergeten.

Dit naar aanleiding van de zin: "En een man…. (ja mensen, dat hoeft niet altijd een pluspunt te zijn..)" uit het vorige logje.
Slaat nergens op. Een man heeft het ook heus wel zwaar.

Goh, donderdag bereik ik het voorlopig hoogtepunt van mijn carrière. Ik moet op zakenreis naar het buitenland. Geen woord aan gelogen. Dat ik alleen maar langs een paar winkels in België moet, doet daar niets aan af. En omdat ik de schijn op heb weten te houden dat ik Frans spreek, mag ik het franstalig gedeelte voor mijn rekening nemen.
En ik heb alleen maar zo'n lullig 'Hoe en wat in het Frans' boekje, daar staat alleen maar dat de campingplaats te veel zon heeft. Ici il y a trop de soleil. (alsof je dat ooit zegt tegen de campingbaas.)
Maar wat ik eigenlijk moet zeggen: "Goedendag, ik kwam nog wat ontbrekende spullen in de schappen hangen. Kunt u me wijzen waar ik moet zijn, alstublieft dankuwel?"

Daar gaat-ie dan: Bonzjoer, parlee-voe hollandès?

"De buurmannen zijn sneeuwballen aan het gooien met de honden." zei mevrouw Mack gisteren terwijl ze de keuken aan het opruimen was en ik met mijn benen omhoog op de bank lag.
Koos, een Cockerspaniel, logeert bij ons en moest er ineens heel erg nodig uit. Dat ziet een hondenkenner meteen, dus binnen een minuut voegden Koos en ik ons bij de beide buurmannen. Samen zijn we 100 jaar oud, maar sneeuwballen gooien blijft altijd leuk. Net als een racebaan, voetballen en van de glijbaan in een subtropisch zwemparadijs.
En helemaal leuk is het als de buurvrouw (weer een andere) nietsvermoedend onder de douche staat en een goed gemikte sneeuwbal haar door het openstaande raam, treft.
"Ieeeeeeeeuuww"

Haahaahaahaahaa.

Is het geluid van een op het dak springende poes Sophie, die weet dat ik achter het verlichte raam zit te computeren. Normaal doe ik dan het raam open, en zet de deur van de slaapkamer open zodat ze op ons bed kan gaan liggen. (En nee, dat is niet vies.) Als ik dan naar bed ga, breng ik haar naar beneden omdat ze ons anders midden in de nacht wakker maakt met spelletjes die jonge poezen zoal leuk vinden.
Maar nu ligt mevrouw Mack al te slapen, dus breng ik Sophie direct naar beneden. Als ik boven weer achter de pc ga zitten hoor ik "Klunk" en zie de lichtgrijze gedaante opnieuw voor het raam staan.
Weer breng ik haar naar beneden. Eens kijken wie dit het langste volhoudt.

(Ik ben nogal begaan met dieren, dus een mauwende kat laat ik niet buiten staan, en sluit ik ook niet de hele nacht in huis op. En die beesten weten precies wie ze de pis lauw kunnen maken.)

November is traditioneel de maand van de wegomleidingen. Het hele land barst ervan, het is een wonder dat mensen uberhaupt nog op de plaats van bestemming komen.
Maandag zag ik op weg naar mijn werk een bord: Vierhouterweg afgesloten 8 t/m 10 november.
Ik denk dan, leuk, maar dat geldt vast niet voor mij. Dus vanochtend rij ik de gewone route over de Vierhouterweg en kom tot de conclusie dat deze wegversperring toch ook voor mij gold. Een kilometer of acht terugrijden is dan het onvermijdelijke gevolg.
Op de radio hoor ik de verkeersberichten. "Op de A28 staat een file van 11 kilometer tussen Ermelo en Nijkerk, de oorzaak van de file is inmiddels opgeheven, maar de file is erg hardnekkig en zal naar verwachting nog enkele uren duren."
Nah, die geldt vast niet voor mij, denk ik dan. Op de A28 aangekomen staat er nergens, maar dan ook nergens file. En vooral tussen Ermelo en Nijkerk niet. Sterker nog, de weg was veel leger dan normaal.
Ja, zo leer ik het natuurlijk nooit.