Categorie: Enigszins grappig

Het groeit me momenteel allemaal even boven het hoofd. Vooral het werk wordt een probleem. Ik kreeg vanochtend te horen dat ik aankomende maand helemaal volgepland ben, inclusief pauzes en avonden. Nu ben ik wel een avondmens (er verschijnt zelden 's ochtends een logje) maar vanavond begon het mij ook te duizelen. Ik ging om 22:00 van mijn werk weg, een leeg industrieterrein smeekt om wat extra gas, en reed net iets anders dan ik normaal deed. Het was donker en ik nam op volle snelheid (nou ja…60 km/u ofzo) een heuveltje dat ik niet gezien had. Dat zijn van die zeldzame momenten dat je liever Subaru of Volvo zou rijden in plaats van Alfa. Met een klap kwam ik neer en vreesde dat al mijn wielen er horizontaal onder zouden staan maar dat viel gelukkig mee. Geen schade, en ook geen rare trillingen toen ik daarna even de 170 aantipte op de snelweg om de boel te checken. Voortaan rustig aan in het donker op wegen die je niet goed kent.

Thuisgekomen, (iedereen lag al op het achterhoofd want zo slapen ze hier, behalve Hans en ik, wij slapen op één oor.) gaf ik Tammar nog een flesje en dacht daarna: ach laat ik mijn brood smeren, dan hoeft dat morgenochtend niet meer. Dat is altijd nog een hele klus voor een luiwammes als ik want je moet naar de vriezer, en daar kun je alleen komen als je jezelf in een ongemakkelijke houding dwingt, en moet je proberen van een bevroren en in plastic verpakt brood zes sneetjes af te halen. Kutwerk. Ik zeg het maar ronduit. Nou ja, tien minuten verder was ik klaar, ik wil het in de koelkast leggen, wat ziet mijn oog? Mevrouw Mack had ook al mijn brood gesmeerd! Bloody hell.

Ik hoorde het vandaag een wetenschapper zeggen; "We beginnen allemaal als één cel". "Ja klopt," dacht ik in eerste instantie, "als zaadcel." Tenminste, zo bekeek ik mijzelf altijd voordat ik verwekt was. Maar deze stellingname staat ineens op de helling. Want waarom was ik niet eerst een eicel? Of heb ik hier de kern van de mannelijke dominantie aangeboord?

Ik erger mij al weken, zoniet maanden aan onze tuin. Wat een puinhoop! Allemaal speelgoed van Hans wat niet in de schuur past, het tuinstel staat er nog gewoon alsof we er dagelijks op zitten en, niet in het minst, er lag al weken puin van de oude keuken dat nog afgevoerd moest worden. Geen hele keuken, maar nog wat restanten waarvan ik dacht:"komt wel." Het pak sneeuw van een paar weken terug kon mij dan ook niet hoog genoeg zijn.

Vandaag kon ik het niet langer meer aanzien. Ik ben eerst naar Blokker gegaan om twee plastic hoezen voor over het tuinstel te halen, maar die verkochten dat alleen in de zomer. Dus toen naar een 'plastic-hoezen-voor-het-tuinstel-speciaalzaak' en die hadden er nog drie. Waarvan twee voor mij! Nog 10% korting ook! € 1,50 was dat.

Ik heb de schuur opgeruimd, ik heb al Hans z'n wegrottende speelgoed onder zo'n hoes gezet, ik heb het tuinstel schoongemaakt en ook een hoes er overheen getrokken, ik heb geveegd, ik heb de troep in een puinzak gedaan, en het ziet er weer keurig uit. Onze tuin is winterklaar! Laat maar komen die winter.

Ik heb vandaag iets gedaan, dat de wereld zal veranderen. In grote mate. Helaas, het is allemaal wel top-secreet, dus ik mag er geen mededelingen over doen. Dus, had het mij wel gesierd als ik er helemaal niks over gezegd had, want nu probeer ik toch een beetje met de eer te gaan strijken, en u wilt natuurlijk weten wat ik dan wel niet helemaal heb gedaan! Ik kan niet meer zeggen dan: principekwestie. Vergelijk het met dat ik altijd riep dat als Arnie Alberts mij 5 miljoen aan de deur kwam brengen, dat ik hem dan de deur zou weigeren. (laat zitten die deur!) En dat-ie dus inderdaad aan de deur stond, en dat ik die recht in z'n gezicht dicht gooide. Heldendaad! De enige die er van weet is mevrouw Mack, en die zei tegen me: "Ik ben trots op je poepiedoepie." Waarop ik altijd zeg:" Ik ben geen poepiedoepie, ik ben een commando!"

Ooit heb ik wraak genomen op mijn directe chef, die vond het mijn probleem dat als ik ziek was, ik op mijn eerste ziektedag een verklaring naar de arbodienst op de post moest doen. Regel van de arbodienst. Man, als ik ziek ben lig ik in bed, dan kan ik niet naar de brievenbus lopen hoor. (Ik was nog alleen toen.) Mijn probleem volgens hem.

Toen ik een keer ziek was, en ik lag op bed, hoorde ik de telefoon gaan. Die stond in de huiskamer. Ik spoedde mij er iets te snel naar toe en zei: Met Mack? Ja, met Han. Hoe is het? Wacht even Han, ik moet even kotsen….BWEEUUGGHHHHH. Zo recht in z'n oor. (tuf tuf tuf)

Vandaag kreeg ik accountantscontrole, een echte, inclusief goedkeurende verklaring, tenminste, daar ga ik vanuit, en bereidde me voor op een saaie dag vol saaie accountants met domme vragen. Om half 10 ging de bel en ik liep verveeld naar de deur. Toen ik opendeed stond ze voor me, de mooiste accountant die ik ooit had gezien. Ze was lang, blond, slank en intelligent. (dat concludeerde ik alvast) En ze sleurde een PWC reiskoffer achter zich aan. "Ben jij Mack?" vroeg ze, en ik antwoordde bevestigend. "Hai. Ik ben Pieternel."

Kijk, ik heb haar even op haar gemak gesteld en een beetje geholpen met de werkzaamheden. Ik kan zo'n meisje toch niet alles zelf laten uitzoeken? Tevens heb alles voor haar gekopieerd wat ze moest hebben en tussen de middag heb ik twee broodjes voor haar gehaald want het arme kind had niks bij zich. 's Middags heb ik een waterkoker bij haar neergezet en een doos met smaakjesthee, en ik heb wat aansluitingen voor haar gemaakt tussen het grootboek en de subadministratie. Al haar vragen heb ik zo goed mogelijk beantwoord en alle stukken die ze moest hebben heb ik overal opgevraagd. Originelen. Met handtekening. Dat ze niet van haar baas op haar kop krijgt omdat er geen handtekening op staat. En als ze iets niet begreep, nam ik uitgebreid de tijd om het haar uit te leggen. En natuurlijk kan zo iemand niet alles in één keer snappen. Da's helemaal niet erg.

Aan het eind van de dag was ze veel harder opgeschoten dan ze had verwacht en ze was helemaal blij. Ik heb haar tas nog even naar haar auto gebracht en ik heb haar uitgezwaaid tot ze met haar auto de hoek om was. Kijk, zo kan dat ook. We hoeven niet altijd expres vervelend te doen als er accountantscontrole komt. Die mensen doen ook maar hun werk.

Sóóóó. Twee maanden geleden was ik nog bij de huisarts voor een bloedend wondje dat dichtgebrand moest worden. De dokter wilde mij als straf (omdat ik de spoedlijn had gebeld) tevens een griepprik geven. Hij had teveel griep ingekocht en probeerde nu bij elke patiënt een griepprik te slijten. Volgens zijn computer had ik ook een oproep gehad daarvoor, maar ik ontkende en hij betwijfelde mijn ontkenning. In elk geval, ik bedankte voor de eer. Toen ik weer thuiskwam bleek dat ik tóch een oproep voor een griepprik had gekregen, maar dat is allemaal van die overbodige huisartsenspam, dat onthoud ik allemaal niet.
Op de website van de praktijk heb ik toen maar even gemeld dat ik toch de oproep had gehad en dat het dus geheel mijn fout was, en dat als ik griep zou krijgen, het mijn eigen schuld zou zijn.

Nou, dat heb ik geweten. Ik heb nog nooit zo'n levensgevaarlijke ziekte gehad! Op het hoogtepunt (woensdag) zag ik mijn leven als een film aan me voorbij schieten, ik zag een tunnel met wit licht, ik zag mezelf liggen in bed terwijl ik ergens boven aan het plafond zwoof, de laatste sacramenten zijn mij toegediend door een geestelijke, en op het grasveld voor ons huis stond al die tijd een afschrikwekkende gedaante in een donkere pij met een zeis in zijn hand. Ik hoorde hem zelfs al met holle stem roepen: "Scróóóóóóóóge". Nou ja, die was dan gelukkig verkeerd, maar toch…

En omdat ik zo levensbedreigend ziek was heb ik van Linda een Elvis-dekbedovertrek gekregen! Well you can shake an apple of an apple tree, a shake a shake a sugar but you'll never shake me, uhhuuhuuuh…

Bij elkaar hadden mijn gezinsleden vandaag wel 117 graden koorts, dus ik hoefde de verwarming niet aan te zetten om het huis toch warm te krijgen. Tammar huilde, Hans was suffig en Linda baalde. Gelukkig blijf ik altijd uiterst koel in koortsige situaties, dus ik heb alweer gestreken vandaag, en een idee voor het eten aangedragen.

Ik heb best lang op mijzelf gewoond en dan leer je vanzelf dingen. Strijken kan ik als de beste, maar dat komt omdat ik vroeger alles met een campingstrijkijzer glad kreeg, dus met zo'n modern stoomstrijkijzer is het een makkie. Stelt niks voor. Drie droogtrommels vol? Uurtje.
En koken, dat kan ik niet als de beste, maar overleven wel. En als vrijgezel leerde je overleven met zo weinig mogelijk middelen. Dus toen ik Linda op het idee bracht om de nasi die we nog in de vriezer hadden staan op te warmen (maar goed dat ik het hoofd koel hield, want wie komt er op zulks briljants?) stond Linda, die toch elke dag fantastisch kookt, een beetje hulpeloos tegen een stijfbevroren bak nasi aan te kijken. Ja, daar biedt het kookboek mooi geen korte-termijn oplossing voor. Dus ik zei, laat mij maar even, en even later stonden er twee borden dampende babi-pangang en Koe-loe-yuk(iko) op tafel. Met nasi!

En natuurlijk wilde Linda weten hoe ik dat zo snel deed, maar dat is nu een van de weinige geheimen die ik voor haar heb. Had ze zelf maar als vrijgezel moeten beginnen, dan had ze het nu ook geweten.
Overigens was dit onze eigen nasi, niet dat u denkt dat ik het meegeschooid had uit mijn vorige logje.

Het was een bijzondere dag gisteren.

Eerst ontplofte met een enorme steekvlam een strijkijzer in mijn handen, waardoor alle stoppen in de buurt doorsloegen en mijn net nieuwe overhemd finaal zwart geblakerd was. Het nieuwe strijkijzer wat Linda daarna direct gekocht heeft heb ik zojuist al een keer laten vallen. Dwars door het spaarvarken van Hans heen.

Verder waren wij even op de thee bij Mellody en haar man, en zij maakte zich nogal zorgen of ik soms niet dacht dat ik tegen etenstijd het huis uit werd gewerkt, maar ik moet hier publiekelijk bekend maken: zij heeft gevraagd (eigenlijk aangedrongen) of wij mee bleven eten. Dus als u een keer trek heeft in Chinees, mail mij maar en ik zet u bij haar huis af tegen etenstijd.

Toevalligerwijs was ook Yukiko bij Mellody, en zij kwam al snel bij mij zitten voor wat ik dacht, een leuke foto. Maar zojuist bleek ik op een gruwelijke manier misbruikt te zijn.

's Avonds had ik zin om even een stukje te gaan rijden met mijn Italiaanse schone. Linda was niet lekker en lag al op bed, dus ik heb even een rondje van een kilometer of veertig gemaakt. Dat moet af en toe even. De auto wordt dan even goed warm gereden en motorisch schoongeblazen. Dat leidt tot een betere verbranding en is dus minder slecht voor het milieu. (Ik moet het toch op een of andere manier verantwoorden)

In mijn e-mail zat ook nog een niet alledaagse e-mail van een lezeres, dus dit was geen dag als alle anderen.

Iron Mike Tyson was de beste leerling van legendarische bokstrainer Cuz d'Amato. Ondanks zijn hoge leeftijd dwong Cuz respect af en big Head Mike bleef in het gareel. Toen d' Amato overleed viel Tyson in handen van aasgier Don King, en vanaf dat moment ging het bergafwaarts met Mike Tyson. Nog niet direct op het sportieve vlak, maar wel privé. Mike Tyson achtte ik in zijn beste dagen zo goed, dat zelfs Muhammed Ali het geen twee ronden tegen tegen hem zou uithouden.

Ooit had ik de eer een keertje tegen Mike Tyson te mogen boksen. Dat ging als volgt: De speaker kondigde mij aan en ik was nerveus. Door de ring liep een blok graniet met een stierennek dat mij geen blik waardig keurde. Zijn ogen keken onverschrokken en hij bewoog onophoudelijk zijn hoofd. Toen de scheids ons bij elkaar riep voelde ik angst maar ik probeerde hem 'the look' te geven, maar alles in mij smeekte om de ring uit te mogen. Mike keek mij strak maar ontspannen aan, alsof hij al medelijden had.

Toen de bel ging, danste ik om hem heen en gaf hem mijn hardste stoot. Hij gaf geen enkele reactie. Nog maar een keer op het lichaam. Weer geen reactie. Ik keek hulpeloos naar mijn hoek. Toen haalde Mike uit en trof mij gelijk vol op het lichaam. Mijn God, wat was dat? Ik was versuft en wist dat ik me beter kon laten vallen. Toen zag ik nog een handschoen en had ik het geluk dat iemand het licht in de arena uitdeed.
<img