Categorie: Enigszins grappig

Mijn dag was vanochtend om een uur of half elf reeds verpest. Ik had een close encounter met een drol. En ik krijg het beeld niet meer uit mijn hoofd. Ook al trok ik binnen twee seconden door toen ik de wc op liep, ik blijf hem zien, die vieze bruine langwerpige pijp oud eten, onder de oppervlakte zwemmend in donkergele urine.
Gadverdamme! En het ergste van alles was, dat er op dat moment maar twee mannen op kantoor waren dus dat ik ook precies weet van wie hij was. Dat maakt het tien keer zo erg dan dat je dit op een camping-wc gebeurt, waar je gewoon rekening houdt met dit soort onfrisse verrassingen. Nu verlies je in één klap alle respect voor de dader.

Een bedrijfje dat in ons pand gevestigd is importeert onder andere horloges uit China. Van die Friese staartklokken voor om je pols. Enorme afmetingen. Ik liet mijn ogen gaan over de collectie en concludeerde toen dat ik een wat kleiner model mooier vond. "Ja," zegt de mevrouw van dat bedrijfje, "ik ook. Dat hele grote gaat er straks weer af. Ik heb ook liever een tijdloos model."

Dus dan weet u wat de mode wordt in horlogeland: tijdloze modellen.

Gisteren was er al een min of meer bekende Nederlander aanwezig tijdens het afscheid van mijn opa, vandaag waren er twee! (Als ik mezelf even niet meereken.) Want behalve eerstgenoemde zat nu ook deze tussen de belangstellenden. Ik dacht nog: "wat moet die nu hier?" en ik zei tegen mevrouw Mack: "kijk eens wie daar zit?", maar ze had het ook al gezien. Die eerste kon ik verklaren, want dat is familie, maar Foppe's naam had ik nog nooit horen vallen in de familie. Na de crematieplechtigheid kwam hij langs en gaf me een hand. Hij stelde zich voor met een andere naam en hij had ineens geen Fries accent. Hij vertelde me wel dat hij dagelijks verward werd met Foppe en dat hij wel in de voetballerij zat, iets met jeugdtraining bij FC-Utrecht. Maar ik laat me natuurlijk niet foppen door Foppe, hij kan me nog meer wijsmaken.

Ome Don heb ik verder niet meer gesproken, wel zijn broers, Ron Mercedes en Ton Mercedes. Maar die zijn wat minder bekend geworden. http://www.youtube.com/watch?v=ztRDriMXGKo

Het groeit me momenteel allemaal even boven het hoofd. Vooral het werk wordt een probleem. Ik kreeg vanochtend te horen dat ik aankomende maand helemaal volgepland ben, inclusief pauzes en avonden. Nu ben ik wel een avondmens (er verschijnt zelden 's ochtends een logje) maar vanavond begon het mij ook te duizelen. Ik ging om 22:00 van mijn werk weg, een leeg industrieterrein smeekt om wat extra gas, en reed net iets anders dan ik normaal deed. Het was donker en ik nam op volle snelheid (nou ja…60 km/u ofzo) een heuveltje dat ik niet gezien had. Dat zijn van die zeldzame momenten dat je liever Subaru of Volvo zou rijden in plaats van Alfa. Met een klap kwam ik neer en vreesde dat al mijn wielen er horizontaal onder zouden staan maar dat viel gelukkig mee. Geen schade, en ook geen rare trillingen toen ik daarna even de 170 aantipte op de snelweg om de boel te checken. Voortaan rustig aan in het donker op wegen die je niet goed kent.

Thuisgekomen, (iedereen lag al op het achterhoofd want zo slapen ze hier, behalve Hans en ik, wij slapen op één oor.) gaf ik Tammar nog een flesje en dacht daarna: ach laat ik mijn brood smeren, dan hoeft dat morgenochtend niet meer. Dat is altijd nog een hele klus voor een luiwammes als ik want je moet naar de vriezer, en daar kun je alleen komen als je jezelf in een ongemakkelijke houding dwingt, en moet je proberen van een bevroren en in plastic verpakt brood zes sneetjes af te halen. Kutwerk. Ik zeg het maar ronduit. Nou ja, tien minuten verder was ik klaar, ik wil het in de koelkast leggen, wat ziet mijn oog? Mevrouw Mack had ook al mijn brood gesmeerd! Bloody hell.

Ik hoorde het vandaag een wetenschapper zeggen; "We beginnen allemaal als één cel". "Ja klopt," dacht ik in eerste instantie, "als zaadcel." Tenminste, zo bekeek ik mijzelf altijd voordat ik verwekt was. Maar deze stellingname staat ineens op de helling. Want waarom was ik niet eerst een eicel? Of heb ik hier de kern van de mannelijke dominantie aangeboord?

Ik erger mij al weken, zoniet maanden aan onze tuin. Wat een puinhoop! Allemaal speelgoed van Hans wat niet in de schuur past, het tuinstel staat er nog gewoon alsof we er dagelijks op zitten en, niet in het minst, er lag al weken puin van de oude keuken dat nog afgevoerd moest worden. Geen hele keuken, maar nog wat restanten waarvan ik dacht:"komt wel." Het pak sneeuw van een paar weken terug kon mij dan ook niet hoog genoeg zijn.

Vandaag kon ik het niet langer meer aanzien. Ik ben eerst naar Blokker gegaan om twee plastic hoezen voor over het tuinstel te halen, maar die verkochten dat alleen in de zomer. Dus toen naar een 'plastic-hoezen-voor-het-tuinstel-speciaalzaak' en die hadden er nog drie. Waarvan twee voor mij! Nog 10% korting ook! € 1,50 was dat.

Ik heb de schuur opgeruimd, ik heb al Hans z'n wegrottende speelgoed onder zo'n hoes gezet, ik heb het tuinstel schoongemaakt en ook een hoes er overheen getrokken, ik heb geveegd, ik heb de troep in een puinzak gedaan, en het ziet er weer keurig uit. Onze tuin is winterklaar! Laat maar komen die winter.

Ik heb vandaag iets gedaan, dat de wereld zal veranderen. In grote mate. Helaas, het is allemaal wel top-secreet, dus ik mag er geen mededelingen over doen. Dus, had het mij wel gesierd als ik er helemaal niks over gezegd had, want nu probeer ik toch een beetje met de eer te gaan strijken, en u wilt natuurlijk weten wat ik dan wel niet helemaal heb gedaan! Ik kan niet meer zeggen dan: principekwestie. Vergelijk het met dat ik altijd riep dat als Arnie Alberts mij 5 miljoen aan de deur kwam brengen, dat ik hem dan de deur zou weigeren. (laat zitten die deur!) En dat-ie dus inderdaad aan de deur stond, en dat ik die recht in z'n gezicht dicht gooide. Heldendaad! De enige die er van weet is mevrouw Mack, en die zei tegen me: "Ik ben trots op je poepiedoepie." Waarop ik altijd zeg:" Ik ben geen poepiedoepie, ik ben een commando!"

Ooit heb ik wraak genomen op mijn directe chef, die vond het mijn probleem dat als ik ziek was, ik op mijn eerste ziektedag een verklaring naar de arbodienst op de post moest doen. Regel van de arbodienst. Man, als ik ziek ben lig ik in bed, dan kan ik niet naar de brievenbus lopen hoor. (Ik was nog alleen toen.) Mijn probleem volgens hem.

Toen ik een keer ziek was, en ik lag op bed, hoorde ik de telefoon gaan. Die stond in de huiskamer. Ik spoedde mij er iets te snel naar toe en zei: Met Mack? Ja, met Han. Hoe is het? Wacht even Han, ik moet even kotsen….BWEEUUGGHHHHH. Zo recht in z'n oor. (tuf tuf tuf)

Vandaag kreeg ik accountantscontrole, een echte, inclusief goedkeurende verklaring, tenminste, daar ga ik vanuit, en bereidde me voor op een saaie dag vol saaie accountants met domme vragen. Om half 10 ging de bel en ik liep verveeld naar de deur. Toen ik opendeed stond ze voor me, de mooiste accountant die ik ooit had gezien. Ze was lang, blond, slank en intelligent. (dat concludeerde ik alvast) En ze sleurde een PWC reiskoffer achter zich aan. "Ben jij Mack?" vroeg ze, en ik antwoordde bevestigend. "Hai. Ik ben Pieternel."

Kijk, ik heb haar even op haar gemak gesteld en een beetje geholpen met de werkzaamheden. Ik kan zo'n meisje toch niet alles zelf laten uitzoeken? Tevens heb alles voor haar gekopieerd wat ze moest hebben en tussen de middag heb ik twee broodjes voor haar gehaald want het arme kind had niks bij zich. 's Middags heb ik een waterkoker bij haar neergezet en een doos met smaakjesthee, en ik heb wat aansluitingen voor haar gemaakt tussen het grootboek en de subadministratie. Al haar vragen heb ik zo goed mogelijk beantwoord en alle stukken die ze moest hebben heb ik overal opgevraagd. Originelen. Met handtekening. Dat ze niet van haar baas op haar kop krijgt omdat er geen handtekening op staat. En als ze iets niet begreep, nam ik uitgebreid de tijd om het haar uit te leggen. En natuurlijk kan zo iemand niet alles in één keer snappen. Da's helemaal niet erg.

Aan het eind van de dag was ze veel harder opgeschoten dan ze had verwacht en ze was helemaal blij. Ik heb haar tas nog even naar haar auto gebracht en ik heb haar uitgezwaaid tot ze met haar auto de hoek om was. Kijk, zo kan dat ook. We hoeven niet altijd expres vervelend te doen als er accountantscontrole komt. Die mensen doen ook maar hun werk.

Sóóóó. Twee maanden geleden was ik nog bij de huisarts voor een bloedend wondje dat dichtgebrand moest worden. De dokter wilde mij als straf (omdat ik de spoedlijn had gebeld) tevens een griepprik geven. Hij had teveel griep ingekocht en probeerde nu bij elke patiënt een griepprik te slijten. Volgens zijn computer had ik ook een oproep gehad daarvoor, maar ik ontkende en hij betwijfelde mijn ontkenning. In elk geval, ik bedankte voor de eer. Toen ik weer thuiskwam bleek dat ik tóch een oproep voor een griepprik had gekregen, maar dat is allemaal van die overbodige huisartsenspam, dat onthoud ik allemaal niet.
Op de website van de praktijk heb ik toen maar even gemeld dat ik toch de oproep had gehad en dat het dus geheel mijn fout was, en dat als ik griep zou krijgen, het mijn eigen schuld zou zijn.

Nou, dat heb ik geweten. Ik heb nog nooit zo'n levensgevaarlijke ziekte gehad! Op het hoogtepunt (woensdag) zag ik mijn leven als een film aan me voorbij schieten, ik zag een tunnel met wit licht, ik zag mezelf liggen in bed terwijl ik ergens boven aan het plafond zwoof, de laatste sacramenten zijn mij toegediend door een geestelijke, en op het grasveld voor ons huis stond al die tijd een afschrikwekkende gedaante in een donkere pij met een zeis in zijn hand. Ik hoorde hem zelfs al met holle stem roepen: "Scróóóóóóóóge". Nou ja, die was dan gelukkig verkeerd, maar toch…

En omdat ik zo levensbedreigend ziek was heb ik van Linda een Elvis-dekbedovertrek gekregen! Well you can shake an apple of an apple tree, a shake a shake a sugar but you'll never shake me, uhhuuhuuuh…