Categorie: Enigszins grappig

Bij elkaar hadden mijn gezinsleden vandaag wel 117 graden koorts, dus ik hoefde de verwarming niet aan te zetten om het huis toch warm te krijgen. Tammar huilde, Hans was suffig en Linda baalde. Gelukkig blijf ik altijd uiterst koel in koortsige situaties, dus ik heb alweer gestreken vandaag, en een idee voor het eten aangedragen.

Ik heb best lang op mijzelf gewoond en dan leer je vanzelf dingen. Strijken kan ik als de beste, maar dat komt omdat ik vroeger alles met een campingstrijkijzer glad kreeg, dus met zo'n modern stoomstrijkijzer is het een makkie. Stelt niks voor. Drie droogtrommels vol? Uurtje.
En koken, dat kan ik niet als de beste, maar overleven wel. En als vrijgezel leerde je overleven met zo weinig mogelijk middelen. Dus toen ik Linda op het idee bracht om de nasi die we nog in de vriezer hadden staan op te warmen (maar goed dat ik het hoofd koel hield, want wie komt er op zulks briljants?) stond Linda, die toch elke dag fantastisch kookt, een beetje hulpeloos tegen een stijfbevroren bak nasi aan te kijken. Ja, daar biedt het kookboek mooi geen korte-termijn oplossing voor. Dus ik zei, laat mij maar even, en even later stonden er twee borden dampende babi-pangang en Koe-loe-yuk(iko) op tafel. Met nasi!

En natuurlijk wilde Linda weten hoe ik dat zo snel deed, maar dat is nu een van de weinige geheimen die ik voor haar heb. Had ze zelf maar als vrijgezel moeten beginnen, dan had ze het nu ook geweten.
Overigens was dit onze eigen nasi, niet dat u denkt dat ik het meegeschooid had uit mijn vorige logje.

Het was een bijzondere dag gisteren.

Eerst ontplofte met een enorme steekvlam een strijkijzer in mijn handen, waardoor alle stoppen in de buurt doorsloegen en mijn net nieuwe overhemd finaal zwart geblakerd was. Het nieuwe strijkijzer wat Linda daarna direct gekocht heeft heb ik zojuist al een keer laten vallen. Dwars door het spaarvarken van Hans heen.

Verder waren wij even op de thee bij Mellody en haar man, en zij maakte zich nogal zorgen of ik soms niet dacht dat ik tegen etenstijd het huis uit werd gewerkt, maar ik moet hier publiekelijk bekend maken: zij heeft gevraagd (eigenlijk aangedrongen) of wij mee bleven eten. Dus als u een keer trek heeft in Chinees, mail mij maar en ik zet u bij haar huis af tegen etenstijd.

Toevalligerwijs was ook Yukiko bij Mellody, en zij kwam al snel bij mij zitten voor wat ik dacht, een leuke foto. Maar zojuist bleek ik op een gruwelijke manier misbruikt te zijn.

's Avonds had ik zin om even een stukje te gaan rijden met mijn Italiaanse schone. Linda was niet lekker en lag al op bed, dus ik heb even een rondje van een kilometer of veertig gemaakt. Dat moet af en toe even. De auto wordt dan even goed warm gereden en motorisch schoongeblazen. Dat leidt tot een betere verbranding en is dus minder slecht voor het milieu. (Ik moet het toch op een of andere manier verantwoorden)

In mijn e-mail zat ook nog een niet alledaagse e-mail van een lezeres, dus dit was geen dag als alle anderen.

Iron Mike Tyson was de beste leerling van legendarische bokstrainer Cuz d'Amato. Ondanks zijn hoge leeftijd dwong Cuz respect af en big Head Mike bleef in het gareel. Toen d' Amato overleed viel Tyson in handen van aasgier Don King, en vanaf dat moment ging het bergafwaarts met Mike Tyson. Nog niet direct op het sportieve vlak, maar wel privé. Mike Tyson achtte ik in zijn beste dagen zo goed, dat zelfs Muhammed Ali het geen twee ronden tegen tegen hem zou uithouden.

Ooit had ik de eer een keertje tegen Mike Tyson te mogen boksen. Dat ging als volgt: De speaker kondigde mij aan en ik was nerveus. Door de ring liep een blok graniet met een stierennek dat mij geen blik waardig keurde. Zijn ogen keken onverschrokken en hij bewoog onophoudelijk zijn hoofd. Toen de scheids ons bij elkaar riep voelde ik angst maar ik probeerde hem 'the look' te geven, maar alles in mij smeekte om de ring uit te mogen. Mike keek mij strak maar ontspannen aan, alsof hij al medelijden had.

Toen de bel ging, danste ik om hem heen en gaf hem mijn hardste stoot. Hij gaf geen enkele reactie. Nog maar een keer op het lichaam. Weer geen reactie. Ik keek hulpeloos naar mijn hoek. Toen haalde Mike uit en trof mij gelijk vol op het lichaam. Mijn God, wat was dat? Ik was versuft en wist dat ik me beter kon laten vallen. Toen zag ik nog een handschoen en had ik het geluk dat iemand het licht in de arena uitdeed.
<img

Vannacht was zwaar. Ik ging om 0:02 uur naar bed, bleef lezen in de Autovisie tot om ongeveer 0:45 het tijdschrift uit mijn handen viel, en deed toen het leeslampje uit. Om 0:46 sliep ik, om om 1:26 weer wakker te worden van een hard huilende Tammar, die door mevrouw Mack onze slaapkamer was binnengehaald. Na een kwartiertje werd zij weer in haar eigen bedje gelegd, onder luid protest, wat ongeveer nog een kwartier aanhield en vervolgens keerde de rust terug. Het was omstreeks 2:00 uur. Vijf minuten later werd ik weer wakker omdat ik ergens een gesprek hoorde. Het werd steeds duidelijker en ik nam aan dat het iemand behaagd had om bij ons in de straat te gaan zitten bellen. Tien minuten later dacht ik: loop gvd eens een end door, en ergerde me. Vijf minuten later had ik er genoeg van en liep naar het openstaande slaapkamerraam om te kijken welke idioot er midden in de nacht ongegeneerd en keihard ging lopen (nou ja, lopen…liep-ie maar) bellen. Zie ik tegen het hekje van onze voortuin twee jongens geleund zitten, waarvan er eentje tegen een telefoon praatte in dezelfde taal popiejopietaal als Joran van der Sloot, dus Nederlands met een raar accent. Zijn vriend hoorde ik zachtjes kankerhoer zeggen en als ik het goed had was dat tegen degene die aan de andere kant van de radiogolf zat.

Ik wachtte even een momentje af en riep toen vanuit het raam dat ze ergens anders hun conversatie moesten gaan voortzetten, en bereidde mij voor op een scheldpartij. Maar tot mijn verbazing boden ze hun excuses aan en verdwenen. Ik heb of overwicht of ze schrokken heel erg van mijn kop. En toen ik weer in bed lag, lag ik nog even te wachten op de steen die weldra door de slaapkamerruit zou komen vliegen, maar ook die bleef uit. Het valt nog niet mee, iemand aanspreken op zijn gedrag, maar ja, dat moet van dit kabinet, dus dan doe ik dat. Het voelde ook als burgerplicht. Ik zag in gedachten Jan Peter Balkenende die me trots toesprak omdat ik zo'n gehoorzame burger ben. Tevreden viel ik weer in slaap.

Ik was vanavond een klein beetje zenuwachtig want ik had voor het eerst een bespreking bij een ondernemers-echtpaar thuis, zonder dat de baas mee was om mijn hand vast te houden. Alles ging goed, ik kwam alleen niet goed uit het woord huurtoeslag. Hoertoeslag! U heeft te weinig hoertoeslag gehad, mevrouw! Potverdorie.

Nou, het is knap eenzaam en stil hier. En donker. Ik heb het al wel eens vaker meegemaakt, maar ik had niet verwacht dat het me nu, op mijn 39e weer zou overkomen. Ik ben tenslotte best goed bezig de laatste tijd. Mevrouw Mack een nieuwe keuken, Hans elke avond in bad en naar bed, en op mijn werk gaat het ook lekker. Ik schrijf zelfs colums!
En toch ben ik nu weer even alleen. Het is hopelijk tijdelijk, want dat was het de vorige keren ook, maar goed, je weet het nooit, het kan zo maar een keer definitief worden. Ik zal dus beter mijn best moeten gaan doen, en wat meer rekening moeten houden met de mensen om mij heen. Want dat is wat mij verweten werd.

Nu zit ik hier, God mag weten waar precies, in een juten zak ergens in het ruim van de boot, samen met nog wat andere ongehoorzamen, en af en toe krijgen we een klets met de roe. Want vergeet alle mooie praatjes van de Goedheilig man maar; deze praktijken gebeuren nog steeds. Morgen zullen we wel uitvaren naar Spanje, en dan kan ik daar weer een week of drie keihard werken ergens in Madrid, onder het toeziend oog van kampbeulpiet. En als dat verder zonder problemen verloopt kun je dan meestal na een paar weken vertrekken. Liftend of zwartrijdend met de trein, soms hele stukken lopend moet je dan je weg terug naar Nederland zien te vinden. Gelukkig heb ik de laptop mee kunnen nemen, dat vond Kidnappiet nog net goed.
Ik moet dit volgend jaar toch eens zien te voorkomen, want het begint knap irritant te worden.

*woesjjh*

AUW!

Vorige week zag ik voor het eerst in mijn leven een ijsvogel. Gewoon langs het Apeldoorns Kanaal was-ie bezig met iets. Ik weet niet wat, maar zo'n redelijk zeldzame vogel zit vast niet zomaar niks te doen. Ik fietste met Hans en zag het beest zitten op een tak. Apart, zo'n blauw-oranje vogel. Het voor het eerst zien van deze vogel vond ik net zo bijzonder als toen ik voor het eerst een ooievaar zag in het wild (1996), en het wild zwijn (1983), het edelhert (1983), de vos (1986), de hazelworm (1984), de modderkruiper (1983), de ringslang (2000), de lynx (Veluwe 2006), witte wieven (1978) en het dwaallicht (2008).

De jaartallen tussen haakjes geven natuurlijk ongeveer het jaar aan (ik kan er een jaartje naastzitten) maar nu moet ik nog een keer zien: de adder, de moeflon, de steenmarter, de otter, de boktor, de kangaroe, de eenhoorn, de mammoet, de dodo en Peter Pan.

Nu we hier toch beetje aan het zweven zijn; iemand haalde in het vorige logje Nostradamus aan. Een van de aller-aller-aller-opmerkelijkste voorspellingen van Nostradamus werd waarheid in 2005. Of in 2001, dat kan ook. Maar ik las de voorspelling al begin jaren 90. Mijn moeder (hield toen ook van zweven) had een boek over Nostradamus waarin wat voorspellingen achteraf kloppend werden gemaakt, maar voorop de kaft stonden nog een paar voorspellingen in krantenkopstijl. Dit om kopers tot aanschaf te bewegen. Eén van die voorspellingen was: Bush herkozen! Ha, en toen kwam Clinton! Zat-ie er hartstikke naast, die amateurvoorspeller.

De Maya's hebben als ik het goed heb begrepen, het einde der tijden voorspeld in het jaar 2012. Ik ben een beetje de tel kwijt als het gaat om het aantal keren dat het einde van de wereld al heeft plaatsgevonden. Ik word er ook een beetje moe van dat er telkens weer mensen zijn die meer schijnen te weten dan ik, en vinden dat ik ernstig rekening moet houden met het einde van de wereld in 2012. En waarom? De kalender van de maya's stopt in 2012.

Ik snap ook niet wat mensen voor waarde hechten aan een achterlijke indianenstam. Wat wisten die nou helemaal van astronomie af, in vergelijking met de moderne mens? Toch helemaal niks? Die hadden nog nooit van zwarte gaten gehoord, of van supernova's. Ze wisten niet eens dat de aarde rond was toen!

Eén ding weet ik wel, wat er ook gebeurt, 1 januari 2013 komt gewoon. Op een dinsdag. Dat hebben tenminste de Bokkiewokkies voorspeld, een negerstam uit Senegal die leefde van 1648 tot 2012. En die geloof ik nou toevallig!

De volgende real life soap is onder dwang van mevrouw Mack door mij geschreven.

Ha, wat moest ik lachen van de week zeg, toen bij DWDD een fragment werd vertoond van René Froger die de was moest ophangen van zijn lieftallige Natascha. De was uit de wásmachine oetlul! Hij had de kurkdroge was uit de droger opgehangen, de megatopper.
Mevrouw Mack heeft mij destijds o.a geselecteerd omdat ik zeven jaar op mezelf heb gewoond en dus mijn eigen boontjes wel kon doppen. En voor mijn eigen natje en droogje kon zorgen. En natuurlijk waren er nog wel een paar dingetjes meer, zoals een gespierde buik en MMFFHHHMMMMPPFFF. Nee, dit logje is niet het moment om op te gaan scheppen over mijzelf volgens mevrouw Mack.

Mij werd dus verzocht om de was uit de droger in een wasmand te deponeren, de was uit de wasmachine in de droger te stoppen, het water uit de droger weg te gooien en de droger vervolgens aan te zetten. Maar die droger doet het de laatste tijd niet zo best. Het begon mij al vaker op te vallen. Nu ook weer, de was uit de droger was nog vochtig, en ik besloot, zelfstandig als ik ben, mevrouw Mack erbij te halen om haar deskundige oordeel te vellen over de mate van humiditeit van de gedroogde was. Tot mijn ontzetting opende ze de wasmachine en voelde aan de was. Op zich vond ik dat wel slim. Want als de droger het niet droog krijgt, dan misschien de wasmachine wel. En dat was ook inderdaad zo. Onze wasmachine droogt als een nieuwe, en onze droger wast alles perfect schoon.

Geïrriteerd haalde zij de was uit de wasmachine die toch de droger bleek te zijn en stopte de was uit de droger, die de wasmachine was, in de wasmachine. (die de droger was) Volgt u het nog? Ik al lang geleden niet meer. Volgens mevrouw Mack ben ik gewoon heel erg dom. Op het debiele af.