Categorie: Enigszins grappig

Omdat het tegenwoordig in is je scheiding op je web-log aan te kondigen, kan ik niet achterblijven. Vrouwtje van Mack en ik gaan uit elkaar! Het was geen makkelijk besluit, tenminste niet voor haar, voor mij viel het reuze mee omdat ik al een ander heb. Ze heet Linda en Tammar en Hans hebben ook al met haar kennis gemaakt. En ze kunnen het prima met haar vinden. U weet hoe het gaat met ons mannen: uit het oog, uit het hart. Dus hoe-heet-ze-ook-al-weer zal hier niet meer reageren. Ook niet bij u. Wel heeft u kans dat mijn nieuwe vlam Linda in het vervolg bij u reageert. Linda is niet zo onderdanig als vrouwtje van Mack. Zij is veel verder in haar ontwikkeling en vindt het maar belachelijk dat iemand zich 'vrouwtje van' noemt omdat de indruk dan kan ontstaan dat ze onderdanig aan mij is, terwijl juist bedoeld werd dat ze oppermachtig was aan Mack (de echte). Aan dat soort verwarring heeft Linda een broertje dood. Vanavond blijft ze voor het eerst bij me slapen. Ja, sorry als het wat rauw op uw dak viel maar een man is nou eenmaal niet gemaakt om monogaam te blijven.

In mijn jarenlange ervaring als weblogger heb ik geleerd dat je voor een goed logje het ijzer moet smeden als het heet is. Met andere woorden: als je een onderwerp hebt, dan is dat hooguit een halve dag houdbaar, als je het daarna nog niet hebt uitgewerkt moet je het niet meer gebruiken want je beste gedachten daarover zijn dan alweer weg. Bovendien kun je in een heel andere stemming zijn dan toen je het onderwerp bedacht, en dan komt het niet over. Je kunt niet iets grappigs brengen als je je niet vrolijk voelt. Dus dat is gelijk de verklaring waarom u hier vanavond geen logje treft: ik ben veel te vrolijk voor de serieuze onderwerpen die ik had bedacht. Dus dat wordt niks. Sorry.

Omdat het tegenwoordig in is je scheiding op je web-log aan te kondigen, kan ik niet achterblijven. Vrouwtje van Mack en ik gaan uit elkaar! Het was geen makkelijk besluit, tenminste niet voor haar, voor mij viel het reuze mee omdat ik al een ander heb. Ze heet Linda en Tammar en Hans hebben ook al met haar kennis gemaakt. En ze kunnen het prima met haar vinden. U weet hoe het gaat met ons mannen: uit het oog, uit het hart. Dus hoe-heet-ze-ook-al-weer zal hier niet meer reageren. Ook niet bij u. Wel heeft u kans dat mijn nieuwe vlam Linda in het vervolg bij u reageert. Linda is niet zo onderdanig als vrouwtje van Mack. Zij is veel verder in haar ontwikkeling en vindt het maar belachelijk dat iemand zich 'vrouwtje van' noemt omdat de indruk dan kan ontstaan dat ze onderdanig aan mij is, terwijl juist bedoeld werd dat ze oppermachtig was aan Mack (de echte). Aan dat soort verwarring heeft Linda een broertje dood. Vanavond blijft ze voor het eerst bij me slapen. Ja, sorry als het wat rauw op uw dak viel maar een man is nou eenmaal niet gemaakt om monogaam te blijven.

Ik heb een weblog ontdekt, waar het uitsluitend over auto's gaat en waar dus ook uitsluitend mannen reageren. En het is er fantastisch. Je kunt er naar hartelust schelden, elkaar het leven zuur maken, zinloze reacties geven, onder de gordel slaan, heel erg uit je dak gaan als je iets niet zint, en dat alles zonder dat vrouwen zich ermee bemoeien met nare relativerende opmerkingen als: "komop jongens, het zijn maar stukken blik."

Want vrouwen begrijpen absoluut niet wat het betekent voor een man om eens lekker ouderwets instinctief te mogen reageren, zijn krachten te mogen meten, een ander te vernederen om zijn ongelooooofelijk debiele merkenvoorkeur, en zich op te winden over een idioot die tegen hem ingaat. Dit is een strijd die gestreden moet worden. Tot de virtuele dood erop volgt.

Uiteraard komen we er aan het eind altijd uit. Er is tegen elkaar gezegd wat er gezegd moest worden en alleen in de kleuren zwart en wit! Eéntiende seconde langzamer op een circuit is het verschil tussen een winners- en een losersauto. Kijk, op deze site gaat het tenminste ergens om! Al is het maar om je achteraf dood te lachen om je eigen opgewonden verontwaardiging en je echt volkomen achterlijke, kant noch wal rakende argumenten. Heerlijk dat dat allemaal nog gewoon kan in een geëmancipeerd land als Nederland.

Omdat ik al bijna twee weken bloed uit een miniscuul wondje, heb ik vanmiddag al mijn moed maar eens verzameld en de spoedlijn van de huisarts gebeld. Nou, dan moet je lef hebben hoor, de spoedlijn bellen voor een wrat. Natuurlijk bloedde ik niet continue, maar wel ging het wondje elke dag weer open bij het douchen of verband wisselen. "Laat dat verband dan zitten!", hoor ik u denken, maar dat ging niet want het zat steeds niet strak genoeg en het kleurde steeds rood.

De dokter heeft het wondje dicht geschroeid. Met een soldeerbout gaat dat. Het brandt, het rookt en het stinkt. En hij moest het vijf keer opnieuw doen. Hoe dat voelt? Alsof ze met een gloeiende soldeerbout in een open wond zitten te poeren. Met een beetje geluk is de wrat ook weggebrand. Anders zit er ik van de week gewoon weer met een opengekrabd wondje. (Ziekelijk! En dan lieg ik nog tegen de dokter dat ik het openkrab, in werkelijkheid snij ik er met een mes in.) Natuurlijk deed ik net of het zeer deed, anders denkt zo'n man: "Hee, hoe kan dat nou, hij voelt geen pijn?" Voel ik ook niet, bij de commando's leerden we dat uit te schakelen, maar daar ga ik niet mee te koop lopen.

Linda (vrouwtje van Mack voor intimi) werkt op een school. Vandaag kwamen er twee collega's van haar werk op kraamvisite. Eén van die collega's kwam mij nogal bekend voor maar ik kon hem niet plaatsen. Zijn naam zei me niet genoeg om mij te laten denken dat ik hem eerder had gehoord. Ik vond hem op een gymleraar lijken die ik vroeger op de Meao had. Maar dat kon hem niet zijn, hij zag er veel te jong uit.

Toen Linda vertelde dat ik vroeger les had gehad van een andere collega van hun, vroeg hij ineens: "Van wie heb jij L.O. (lichamelijke opvoeding) gehad dan?" En toen wist ik het en zei: "van jou!"

Nu heeft Linda al drie collega's die mij vroeger les hebben gegeven. Gelukkig herinneren ze zich mij niet meer. Hoeveel lopen er nog rond?

Zoals Pauline in het vorige logje al min of meer voorspelde, zijn de reacties op mijn eerste column niet onverdeeld positief. Integendeel zelfs, ze zijn allemaal negatief! Behalve van u en mijn familie dan, die waren wel positief. Ik kreeg vandaag een mailtje van de redactie met een aantal reacties van mensen die het er niet mee eens waren. Ze gaan die reacties nog plaatsen in het volgende nummer, dus ik ga ze hier niet openbaar maken, maar het kwam er op neer dat ik een ouderwetse zak ben.

De redactie vond het gelukkig wel eens prettig een beetje heibel in de tent, dus doorgaan…vooral doorgaan.

Er gebeurde net iets angstaanjagends! Iets verschrikkelijks. En ik kon er niks tegen doen. Een nachtmerrie.

Ik heb een oom en dat is nogal een vreemde man. Hij zit op Hyves en is lid van de publieke Hyves: Volkswagen, Deutschland en hij is vrienden met Rita Verdonk. (Dan ben je toch een tikkie verdacht) Ik klikte zijn hyves-site aan en zag mijn eigen foto pal naast die van Rita staan. De mijne voorop. Alsof ik in een pact met Rita zat. Maar voordat u denkt dat dat het angstaanjagende was, ik klikte eerst op de publieke hyve "Deutschland". Nou, niks bijzonders, gewoon voor iedereen die van dikke buiken, bier en bratwurst houdt, en die niet meer pissig is omdat de Duitsers ons land zijn binnengevallen 70 jaar terug. Prima, zo hoort het ook. Op een enkele Alkmaarder na zijn we ook niet meer kwaad op Spanje toch?

Maar toen gebeurde het. Ik klikte op de VW hyves. Ik wilde uiterst grappig (u kent mij) reageren op iemand die een promotiefilmpje over een Touran-bus had geplaatst. En dat had ik niet moeten doen. Het ene na het andere nieuwe VW-hyves-scherm opende zich op mijn computer. Het was niet te stoppen. Hoe ik ze ook wegklikte, ze kwamen net zo hard weer terug. Honderden! Ik werd totaal overlopen door de Volkswagens. Ik schreeuwde en riep om mijn moeder, maar er kwamen er steeds meer. Ik deed verschrikt een paar passen achteruit en stond met mijn rug tegen de muur te kijken naar het angstaanjagende schouwspel. Ik was verstijfd van angst. Na een paar "Wees gegroetjes" verzamelde ik al mijn moed en pakte een hamer en ging de computer te lijf. Ik beukte erop los dat het een lieve lust was. Maar de Volkswagens bleven komen! Totaal radeloos sloeg ik de hele pc in elkaar tot er helemaal niks meer van over was. En toen stopte het pas. Maar niet voordat mijn scherm nog één keer oplichtte en mij duidelijk de woorden "Wie anders?" toonde.

Brrr…dit was echt werk van de duivel. Morgen is het gelukkig zondag.

De mishandeling door de dokter van een wrat aan de binnenkant van mijn linkerhand is definitief mislukt. Tenminste, als ik het goed begrepen heb. Door het aanstippen met stikstof ontstaat er een blaar en deze drukt de wrat naar buiten. Maar een blaar valt bij mij ook onder de categorie 'ongewenste bultjes' dus ook die moest het met een mes ontgelden. De wrat zit er nog en wordt gevoed door een extra aorta die zich in mijn hand heeft ontwikkeld. Tenminste, daar ga ik vanuit gezien de hoeveelheid bloed die er nu nog steeds uit mijn hand spuit.

Volgende maand kan ik pas weer terecht voor een stikstofbehandeling bij de dokter. Wratten vallen kennelijk niet onder de spoedeisende behandelingen. Nee, oke, maar wat als het mijn rechterhand was geweest, vraag ik mij dan af. Oke, ik ben getrouwd, maar je zult vrijgezel zijn! Ha! Ik zeg: 1-1-2.

Ik heb net op wikipedia hele gore foto's gezien van wratten op plekken die nog viezer zijn dan de wratten zelf. Echt heel smerig. Ik zou de link niet aanklikken als ik u was. Ook de tekst en uitleg die gegeven wordt is al om te kotsen. Hoor maar even:
–Een wrat (medisch: verruca vulgaris) is een harde, eeltachtige vergroeiing van de opperhuid in de vorm van een bloemkoolvormig (klein) knobbeltje.
-Draadwratten: -2 mm doorsnee draadjes in de hals. Kunnen worden afgeknipt. Smerig toch?

Verder zag ik nog een site met honderden oma's tips; van het afplakken met ducktape, via het aanstippen met urine tot het inwrijven met tuinboonschillen. Het goede nieuws is dat een wrat vrijwel altijd vanzelf weer verdwijnt. Gelukkig maar, want ik hou niet van bloemkool.

Ik had vandaag ruzie met mijn baas over nog uit te betalen overuren. Hij zei dat ik er nog 77 had en of ik daar vrij voor wilde of dat ik ze uit wilde laten betalen, maar ik vond dat niet nodig. Ik kijk tenslotte ook iedere dag wel op web-log onder werktijd, dus dat vond ik een beetje overdreven.

Maar goed, dat werd dus een flinke ruzie.
Baas:"Als jij ze niet laat uitbetalen, dan krijg je dit jaar gewoon een veel groter kerstpakket!"
Ik: "Sodemieter op met je kerstpakket man, ik eis gewoon een normaal kerstpakket."
Baas: "Als je zo doorgaat krijg je een Alfa Romeo van de zaak hoor!"
Ik: "Als je dat maar niet in je hoofd haalt, anders bel ik het FNV!"
Baas: "Prima. Jij krijgt salarisverhoging. Op staande voet."
Ik: "Best! Je gaat je gang maar."

Ik sloeg de deur achter me dicht. Ja zo laat ik me niet behandelen!