Categorie: Enigszins grappig

En ineens zag ik op mijn handpalm(boom) whoeehaaahaaa, snap je 'm? een bultje dat er niet hoorde. En wat doet mack zijn hele leven al met bultjes die er niet horen? Die verwijdert hij zelf met een scherp mes. Niks geen verdoving, niks geen steriel, niks geen ontsmetting…rattssjjj weg! Maar deze hield niet op met bloeden. Dagenlang heb ik gebloed. Ik moest er een wondje in mijn andere hand bij maken en deze met elkaar verbinden middels een rietje om niet volledig leeg te bloeden. En als ie-dan weer dicht was en ik was niet tevreden over het resultaat, dan opereerde ik opnieuw, en bloedde ik opnieuw. (Dit is mijn grootste afwijking, dan weet u dat nu ook.)

Afijn (stom woord, de laatste keer dat ik het gebruik), ik moest me erbij gaan neerleggen dat deze operatie niet zelf zou lukken. Hier waren de scherpe messen op, en in geen enkele winkel wilde ze me nog een mes verkopen, als ik zo bloedend binnenkwam. Dus vandaag heb ik maar eens aan mezelf toegegeven dat dit een wrat betrof. En dat er even een dokter aan te pas moet komen. Een dokter krijg je trouwens niet zomaar te pakken, tenminste niet op het normale nummer. Op het nummer dat eronder stond wel: Dokter de Groot, spoedlijn? Ja, goedemorgen met Mack, ik heb een wra..zei u spoedlijn? Oh sorry! Daaag.

Morgen word ik geopereerd. Met stikstof. Het wrattenspreekuur op woensdagmiddag wat vroeger bestond om alle melaatsen van hun kwalen af te helpen is afgeschaft. Dat komt omdat de keuringsdienst van waren het begon op te vallen dat er altijd een vrachtwagentje van Unox cup a soup stond te wachten tijdens het wrattenspreekuur. Het gerucht ging dat ze zo aan de croutons kwamen.

Nu was ik toch een paar weken geleden bij de bank om een financiering te regelen, nieuwe verwarmingsketel, nieuwe keuken, en heb ik de volgende drie afspraken gemaakt: aflossen, rente 30 jaar vast 5,9% en een looptijd van 30 jaar. Nu weet ik niet hoe zo'n bank het dan voor elkaar krijgt om mij een offerte te sturen met daarin de volgende afspraken: aflossingsvrij, 10 jaar vast 6,2% en de looptijd aangepast aan de resterende looptijd van onze bestaande hypotheek. Ik vind dat knap.

Weet u wat pas een echte kredietcrisis is? Dat je je hypotheekverhoging nog niet rond hebt, en de factuur van de heteluchtverwarming is al binnen en je vrouw zet ook al doodleuk een handtekening onder een koopcontract voor een nieuwe keuken. Heeft iemand voor mij het 06-nummer van Wouter Bos?

Misschien is het opgevallen, misschien niet, maar de one-liner boven dit logje is licht gewijzigd. Het woordje 'laatbloeier' is vervangen door 'zeurpiet'. Grapje van Yukiko. Tenminste, daar ga ik vanuit. (Dat het een grapje was.) Aan de andere kant, ik ben ook een zeurpiet. Een zever, een zeikerd, een zuiger, maar…ik heb wel altijd gelijk. En dat is fijn.

Maar over dat zeuren; ik kan niet goed tegen veranderingen. Ja, wel als ik eens een schone onderbroek aantrek, of we eten eens géén gekookte aardappels, daar kan ik best tegen. Maar ik heb het over modernismen, met name in de taal. Want ik krijg sommige woorden mijn bek niet uit, en daar kan ik flink over zeuren. Neem nou het woord "xxxx". Dat is toch een schandalig woord! Nog Engels ook. Die van mij heten gewoon "kinderen". Of "xxxxxxx"! Zo mogelijk nog erger. Dat heet gewoon boodschappen doen ja! Winkelen desnoods, maar geen xxxxxxx! Nog zoiets: tegenwoordig wenst iedereen mij een "fijn" weekend. Sommige uitverkorenen wensen mij al een "mooi" weekend. Pleur op! Ik wil gewoon een prettig weekend, zoals het hoort. En wie zegt er nog "Daaaaaaag" als-ie weggaat? "Hoi Hoi" is de trend. (Ik wist niet dat je stotterde, zei Futre dan altijd) Nou, dat soort dingen kan ik nogal over zeuren. En ja, u zult misschien wel denken: "heb je niks belangrijkers om je druk over te maken?" Nee! Op dit moment niet nee. Want dit zijn nou juist die dingen die niet belangrijk lijken, maar het wel zijn.

Ik mag daar graag over zeuren. Met name tijdens de lunchbreakpauze. Ik wens u dan ook een uitermate prettig weekend, en voor de Veenendaalse lezers: een gezegende zondag.

Om een uur of kwart voor zes kwam er een man mijn kantoor binnen die ik wel eens had gezien in het pand, maar nog nooit gesproken. "Hebben we hier nou geen magnetron in de kantine?" vroeg hij.
"Nee, die heb ik hier ook nog nooit gezien." antwoordde ik.
"Nou ja, dan wordt het koude chili." zei hij.

geschikt/ongeschikt

Hooghartige beesten zijn het, die twee katten die hier in huis wonen. Alletwee! Ik ben een mens. Van het mannelijke soort. Imponerend. Zeker voor een kat. Alleen mijn overgewicht weegt al meer dan die die twee katten bij elkaar, dus "wat moeten ze nu helemaal?" denk ik wel eens.

Maar ondanks dat flikken ze alletwee altijd hetzelfde hooghartige kunstje als ik ze boven gevangen heb en ze terugbreng naar beneden. Ondanks mijn fysieke overwicht, mijn surplus aan kracht, mijn blauwe band judo en mijn verstrengelende wurggreep, steken ze altijd één (wijsvinger)nagel in mijn trui en houden me twee trappen naar beneden vast met één poot, zo van: ik heb jou lekker ook vast. Alsof zij bepalen wanneer ze je loslaten! Die arrogante houding irriteert me nog meer dan die halen die ze in mijn trui trekken.

Oh ja, als maandagochtend om onverklaarbare redenen de AEX als een raket de lucht in schiet, dan komt dat omdat mevrouw Mack nu met geld dat eigenlijk bedoeld was om een V12 motor in mijn Alfa te bouwen, een nieuwe keuken aan het uitzoeken is. En aanstaande dinsdag wordt een nieuwe heteluchtverwarmingsketel geplaatst, dus zeg niet dat ik er niks aan doe. De kredietcrisis is voorbij, nu de angst voor de recessie nog even aanpakken.

Trouwens, ik weet niet of het raar is, dat ik niet meega om keukens te bekijken, maar ik voeg daaraan toch niks toe. Ik heb alleen de maten opgeschreven. Mij maakt het niet uit wat voor kleur hij wordt en wat er allemaal inzit. Mijn enige eis was dat ik hem niet zelf hoefde te plaatsen. Want dat zou zonde zijn van zijn zo'n mooie nieuwe keuken.

Gebeurtenis 1:
Hans wil elke ochtend, al zeker anderhalf jaar, minimaal twee boterhammen. En altijd is één van de twee met chocopasta. De vraag: "Hans, wat wil je op je brood?" wordt altijd beantwoord met: "Pasta en papaworst." (cervelaatworst, geen zorgen). Of: pasta en indakaas. Pasta en bobworst.(Bob de Bouwer smeerleverworst). Echt altijd!
Dus vanochtend was ik vast een boterham met chocopasta aan het smeren en vroeg: "Hans wat wil je op je boterham?"
"Indakaas en Bobworst!"
En denk niet dat je hem dan die boterham met chocopasta stiekem kunt geven want dan zegt-ie:"Hee, ik woe geen pasta!"

Gebeurtenis 2:
Mevrouw Mack heeft een reputatie als het gaat om aan tickets voor een concert komen. Ik geloof niet dat het haar ooit niet gelukt is. Vanochtend om tien uur begon de internetvoorverkoop voor een concert van AC/DC. Dus alle beschikbare pc's en mobieltjes stonden hier driedubbel in gelogd op ticketservice.nl om maar door de wachtrij heen te komen. Na drie kwartier was het op zolder (mijn pc…jeeaaahh) raak. Maar toen moest er betaald worden en dat eindigde bijna in slaande ruzie. Ik liep met een krijsende Tammar beneden en boven op zolder stond er één te gillen omdat ze heel snel moest weten wat mijn bankrekeningnummer en pincode waren. Maar ik hoorde haar niet. Echt, een 12-jarige puber zou haar gegil niet kunnen overtreffen. En toen ik haar wel hoorde schreeuwde ik terug: "#@$%$%$$$ Wat is er $##$@@# nou aan de hand? #!@#$%$#@ dat weet je normaal toch ook altijd? Dat ding is $@$#@$ altijd leeg en ik zit er nooit aan!"
Nou ja, uiteindelijk komt ze dan weer fluitend naar beneden omdat ze vier kaarten heeft. Pppffff….al die stress….terwijl ik hier gewoon het mobiele nummer van Angus heb.

Ik vroeg mij vandaag ineens iets af. Best wel belangrijk, denk ik zelf. Het is eigenlijk toch best vreemd dat sommige dingen uitgevonden zijn toch? Neem nou kaas. Wie is er ooit op het idee gekomen om een maag van een kalf in melk te gooien en dan te gaan roeren zodat je kaas kreeg? (ongeveer) Dat is toch vreemd?
Of alcohol. Ik ken het chemische proces niet maar alcohol groeit toch niet aan een boom? Je moet daar toch dingen voor bij elkaar gooien? Ik vind het raar. Of dat er indianen op het idee kwamen om ineens een plant te gaan roken. Slaat toch helemaal nergens op? Buskruit, bier, penicilline en weet ik veel wat allemaal nog wel niet meer, het zijn allemaal zogenaamd toevallige mengsels die ineens bruikbaar bleken. Volgens mij is er op een of andere manier wel hulp geweest. Ik geloof niet in dat soort toevalligheden. Tenminste nu niet meer. Ik heb in mijn leven zo ongeveer alles wat ik kon bedenken al bij elkaar gepleurd, maar nog nooit ontstond er "toevallig" iets nieuws.

bier+vetplanten=niets.
koffie+peuken=niets.
chips+water=niets.
kruipolie+wasmiddel=niets.
dode vlieg+hondenbrokken=niets.
inkt+aardappelpuree=niets
rijstwafels+uierzalf=niets.

Dat hoeft u dus alvast niet meer te proberen, dames en heren alchimisten.

Normaal gesproken ben ik een toonbeeld van zelfbeheersing, maar soms is er maar weinig nodig om mij in totale razernij te laten onsteken. Bijvoorbeeld, ik wil de kinderwagen pakken uit de schuur. De kinderwagen is al een tijd niet gebruikt en staat in een hoek waar ik al een jaar niet geweest ben. Niet dat onze schuur zo groot is, nee hoor, integendeel, maar hij staat te vol. En te vol is het understatement van de eeuw.

Tegenwoordig komen bij elke doodgewone gelegenheid (een geboorte, een verjaardag van een kind) hele drommen mensen op bezoek die je verder nooit ziet, en die nemen allemaal iets mee. Was het duurste cadeautje dat ik ooit in mijn leven heb gehad omgerekend 45 euro, tegenwoordig is dat ongeveer het minimumbedrag dat Hans krijgt van een vreemde omdat hij een zusje heeft gekregen. Kun je nagaan wat hij krijgt als hij zelf jarig is! Als je voor ons huis staat, kun je duidelijk zien waar wij wonen. Daar waar de ramen bol staan van het speelgoed en daar waar de nok 15 centimeter lager is dan bij de beide buren. Ons huis verzakt en bezwijkt onder het speelgoed.

Dus, die kinderwagen zat nogal vast. Je moet al over de minibikes en go-karts heen stappen om er te komen, en in het meest gunstige geval staan je benen allebei op de grond, anderhalve meter uit elkaar. Vanuit die positie til je in één keer de kinderwagen op. Tenminste dat wil je. Godnondejuu. Vast! En je staat niet echt handig. En dan begin ik met mijn tanden op elkaar tegen de kinderwagen te praten: "Gewoon loskomen…niet tegenwerken…ik zeg loskomen…NU kutding! Meewerken mislukte kaa-kruiwagen!" Het ding geeft een beetje mee maar het heeft 4 wielen en die blijven alle vier ergens achterhangen. En niet tegelijk hoor, neeneenee, gewoon achter elkaar. Als het ene los is, zit het andere vast. Ondertussen stoot je nog je kop tegen het zoldertje en in de reactie daarop vangt een grote spin jouw gezicht in zijn web.

Met een uiterste krachtsinspanning en een enorme oerkreet trek je tenslotte de kinderwagen los, er breekt van alles af en dat wat er aan vast zat stort met donderend geraas weer naar beneden. Er flikkert nog een fiets tegen je aan die je ook niet meer overeind krijgt en met gescheurde kleren en groen als de Hulk spring je naar buiten met alleen het bovenstuk van de kinderwagen in je handen. Het onderstel staat nog ergens binnen. Ik heb zin om iets in elkaar te trappen, iets wat uit ruimtegebrek toch al in onze tuin stond. Een schommel ofzo. Of een glijbaan. Twee driewielers. Iets!

Als ik een halfuurtje later wat afgekoeld ben, besluit ik dat je als man toch maar voor lul loopt achter een kinderwagen.

Ik mag me graag bemoeien met de opvoeding van een ander. Vooral als ik het er niet mee eens ben. Bijvoorbeeld, de hond van de buren, die mag geen hondenkoekjes aannemen van een ander. Dus ook niet van mij. Dus wat heb ik haar (het is een teefje) geleerd? Elke avond als ik de keuken sta op te ruimen (jaja) en de hond is aan het spelen met haar baasje, dan ga ik opzichtig voor het raam staan zodat het beest mij ziet.

Vragend en kwispelend kijkt ze me aan, bijna smekend eigenlijk en ondertussen hoor ik haar baasje waarschuwend roepen "SJOKOOOOOOO…..denk eraan!" En dan pak ik het hondenkoekjesblik en wenk de hond met een nauwelijks zichtbare hoofdbeweging. Dat is teveel voor Choco en ze stuift op me af, ik doe snel het keukenraam open, ze gaat op haar achterpoten staan en ik geef haar een koekje.
Haar baasje tiert tegen de hond en roept dat ze moet komen. "SJOKOO, NEE!" En dan tegen de mede-aanwezigen op het grasveld: "Ze weet dat dat niet mag!"
"Nou, volgens mij weet ze dat helemaal niet hoor", roep ik dan uit het raam.

Het mooie is, inmiddels heb ik 's avonds gemiddeld drie honden aan het raam staan die allemaal weten dat ze geen koekjes mogen aannemen van een ander.