Categorie: Enigszins grappig

Ik moet altijd een klein beetje lachen om bepaalde types van het mannelijk geslacht. Een ervan is de bodybuilder met zijn opgepompte lichaam. Jarenlang traint hij, smeert zich in met olie, eet vetarm en neemt stiekem spierversterkende middelen met als eindresultaat: dat ik er in mijn zwembroek gewoon stukken aantrekkelijker uitzie dan hij.

Nog zo'n type waar ik altijd een beetje om moet lachen, is de eind-dertiger met veel te lang blond krullend haar, die onverschillig probeert te lijken. Wél het surfkapsel maar niet de plank. (board, sorry). 's Ochtends staat hij een half uur voor de spiegel in een ultieme poging zijn haar zo neer te leggen dat het lijkt alsof hij er niks aan heeft gedaan, met als eindresultaat: dat mijn haar er gewoon stukken onverschilliger uitziet dan dat van hem.

En het laatste type waar ik stiekem altijd een klein beetje om moet lachen is de mannelijke rosé-drinker. Maar omdat ik vermoed dat dat allang geen minderheid meer is, en dat er zelfs onder mijn lezers zich misschien wel een exemplaar bevindt, zeg ik daar verder niks over.

Vrijdagmiddag stonden hier in het kader van een column die ik ga schrijven voor een stoer en mannelijk tijdschrift een fotografe en een styliste voor de deur. Ik denk dat ze twee uur zijn bezig geweest om mij fatsoenlijk op de foto te krijgen. Ik had mijn Elvispak aangetrokken maar dat vonden ze het nét niet. Dus kregen Hans, Tammar en ik kleren van de Bijenkorf aan, met de kaartjes er nog aan. De styliste vertelde dat ze altijd kleren mocht lenen bij de Bijenkorf, maar ik vroeg mij af waarom de beveiligingsbadge dan nog op de trui die ik aan kreeg, zat. "Oh, een foutje", zei ze. Ja ja. Ik zal niet raar op kijken als ik nu ook strafbaar ben wegens heling.

Onze huiskamer werd omgetoverd tot een soort studio, meubels werden verschoven, kastjes werden uit het zicht geplaatst, lampen werden verhangen, wij kregen kleren aan die niet van ons waren, alles om het geheel maar zo natuurlijk mogelijk te laten lijken. De fotografe was een vriendelijke jongedame met een twee meter lange tas met apparatuur. Ze vertelde dat ze liever werkte met 'gewone mensen' dan met modellen, omdat modellen precies wisten wat ze moesten doen. (Ik natuurlijk ook) Volgens de styliste was ik een natuurtalent maar toen ik zei dat dat de grootste leugen was sinds die geleende kleding van de Bijenkorf, deed ze geen poging om er tegen in te gaan. Ik had haar voor de tweede keer doorzien.

Tammar was voorbeeldig, en Hans was na een uurtje aan het muiten, dus om hem op de foto te krijgen zoals de fotografe wilde, moest hij door ons gechanteerd worden op een dusdanig opvoedkundig onverantwoorde manier, dat mocht dit bekend worden, een opvoedkundig tijdschrift als 'Ouders Van Nu' niks meer met mij te maken wil hebben. (Maar hij heeft wel een mooie Bob de Bouwer auto nu) De fotografe was een vriendelijke dame met een besmettelijke glimlach, en dat was wel handig om mij ook met een glimlach op de foto te krijgen, maar dat ik een geboren model ben, da's nu wel duidelijk.

Het is niet de apparatuur die een nieuwe keuken duur maakt, maar de vrouw die hem naar wensen wil hebben.

(Wij zijn in conclaaf. Prachtige nieuwe keukens zijn er al vanaf € 1.500,- Ja, dat dat niet helemaal naar wens is, is logisch, daarom bespaar je zoveel.)

De heteluchtverwarming (1986) hier heeft het begeven. € 4.100,- kost een nieuwe. Heel veel geld. Vanavond liet ik door Tammar's schuld de afstandsbediening van de televisie (1989) vallen. Kapot. En de knopjes op de televisie om hem harder en zachter te zetten, of om van zender te wisselen, haperen. Haperen is eigenlijk niet het goede woord. Van de 1000 keer dat je drukt, hebben er twee effect. En dat is best lastig als je snel over wilt schakelen van Nederland 3 naar RTL 24.

Ik heb op Tammar's kamer al een thermostaatkacheltje neergezet. En sinds vanavond ook eentje in de huiskamer. Dat ding is 50 cm breed maar krijgt het in z'n eentje warmer dan die hele heteluchtverwarming. 22 graden gaf de thermometer vanavond aan. Zo warm is het hier nog nooit geweest! Als je de thermostaat hier op 25 graden zette, mocht je blij zijn als de 20 werd gehaald.

Dus, is mijn vraag aan de heren huizenbouwers: waarom leggen jullie nog verwarming aan? Eén klein kacheltje volstaat voor het hele huis. En voor wat betreft die televisie, ik heb op zolder nog een puntgave Akai (2000) staan. Aanbiedinkje destijds bij Scheer en Fopneus. Slechts twee jaar gebruikt. Het is geen tokkieteevee, maar de eerste 18 jaar voldoet het wel. Echt, het leven hoeft niet zo duur te zijn.

39 jaar geleden is het alweer dat ik met een gootsteenontstopper op mijn schedel naar buiten werd getrokken. De eerste paar dagen had ik er een punthoofd van en nu vermoed ik dat dat de oorzaak is van de kale plek die precies op die plek zit. Ik vind dat wel verdacht toevallig. Zeker omdat mijn broer en mijn vader (zou hij nog geleefd hebben) allebei rijk bedeeld zijn met een enorme bos dik haar. En ik heb dat dikke haar ook weer doorgegeven aan Hans, dus eigenlijk kan het niet anders dan dat ik ook gewoon een enorme bos dik haar heb. Het komt gewoon door dat vacuümding. Eigenlijk zou ik ze moeten sueën.

Ik moet het dit keer kort houden want ik moet gaan lezen. Ik heb namelijk zo veel boeken gekregen dat ik 134 moet worden om ze uit te krijgen. Ik lees namelijk uitsluitend tussen het loggen en het in slaap vallen in. En dan moet je snel kunnen lezen hoor! Het voordeel is wel dat ik over 95 jaar een geleerde ben. Eigenlijk meer een orakel. Tenzij in de komende 95 jaar al die wetenschappelijke kennis weer achterhaald wordt, dan is alles weer voor niks geweest.

Gekregen:

Herman Brusselmans – Een dag in Gent
Douwe Draaisma- De heimweefabriek
Douwe Draaisma- Waarom het leven sneller gaat als je ouder wordt

Coldplay – Viva La Vida or Death And All His Friends

Dit is het antwoordapparaat van Mack. Ik ben vandaag (de 22e) jarig. In verband met alle kraamperikelen van de laatste tijd zit ik niet te wachten op nog meer visite en vier mijn verjaardag uitsluitend telefonisch.
U kunt uw felicitaties na de piep inspreken. Tevens is er gelegenheid om uw cadeautje achter te laten. Als u klaar bent, kunt u naar Rob Hamilton gaan, die viert vandaag zijn 65e verjaardag waarmee ik hem alvast van harte feliciteer.

Dit bericht is een uur sneller dan het licht geschreven.

Zou ik op dit bericht 39 reacties kunnen krijgen? Dank u.

Piep

Achter ons huis is het straatje vrij krap aangelegd. Het is ook regelmatig vechten om één van de twee en een halve parkeerplaatsen die beschikbaar zijn voor aso's met twee auto's. De achterburen hebben een garage met genoeg ruimte voor twee auto's. Een zwarte Renault en een knalgele Ford Ka hebben ze. Als de buurvrouw 's avonds in haar Ka thuiskomt, dondert het haar niet dat er misschien al kinderen liggen te slapen, of dat er mannen zijn zoals ik, die zich graag ergens aan ergeren. Twee keer vol op de claxon is het teken voor haar man dat ze thuis is en dat die de garagedeur moet komen opendoen. Ankie van Grunsven, alle respect voor je gouden medaille, maar jouw prestatie valt toch in het niet vergeleken bij dit staaltje dressuur.

Laatst, ik moest even weg met de auto van mevrouw Mack, zie ik buurman en buurvrouw beiden met hun neus tegen het keukenraam gedrukt staan, de buurvrouw maakte gehaaste bewegingen naar haar man, en haar man verdween vliegensvlug vanachter het keukenraam. Ik kom terug, nog geen 10 minuten later, staat die knalgele Ka op de parkeerplaats die ik even daarvoor nog bezette. Een half uur later was de Ka weg en stond er een caravan op die plek, die er vervolgens een week bleef staan. En vanaf dat moment waren ze weer heel ontspannen. "Hee Buurmannetjuuuh, bakkie??"

Ik ben te volwassen (lees je even mee, Felicita?) om me over dit soort dingen druk te maken en bovendien levert het weer een mooi logje op. Maar vanaf vandaag, als ik met die auto van die parkeerplaats af rijd, leg ik wel even een badhanddoek neer.

Begon ik maandag met een ontmoeting met Mell, kwam vandaag Hermanus op kraamvisite. Ik ontmoet gewoon twee webloggers in één week! En de week is nog niet eens voorbij!

Hermanus is een geval apart. En zo moet je hem ook benaderen en behandelen. Er is geen hokje waar hij in past en er zijn geen lijnen waar hij binnen blijft. Hij heeft een hekel aan slangen, slakken en katten, maar deinst er aan de andere kant weer niet voor terug om in zijn eentje 60 zwaarbewapende en vechtende jongeren uit elkaar te sleuren. Of een schietende Joegoslaaf met een lasso te vangen. Respect moet je bij hem verdienen en onze buren aan beide kanten hebben dat duidelijk niet gedaan. In onze tuin werd geperste lucht met volle kracht uit de twee daarvoor bestemde openingen geblazen. Een duidelijk teken dat iemand zich op zijn gemak voelt, als je het mij vraagt.

Aan de andere kant, ruwe bolster, zachte pit, getuige de schattige kraamkado's waar hij mee aan kwam. Ik noem een speen van FC Groningen, een hamer, twee schroevendraaiers, een half rolletje zwarte tape en een voorverpakte komkommer. Mevrouw Mack kende hem al, zij en Hermanus waren ooit collega's, en had mij al een beetje gewaarschuwd. Maar wat er dan uiteindelijk over de vloer komt, gaat je voorstellingsvermogen dan toch nog te boven. De beste man is van beroep beveiliger en ruikt terroristen met een bomgordel op een kilometer afstand. En de terrorist die op zijn gordel wordt aangesproken door Hermanus, geeft sidderend van angst zijn afstandsbediening af en zegt dat hij het nooit meer zal doen. Maar, zo is hij dan ook wel weer, dan laat hij ze gaan. Met bomgordel maar zonder de bediening.

Over Mell verder geen aanmerkingen, dat is gewoon een frisse, jonge verstandige vrouw waar niemand iets van te vrezen heeft. Over Hermanus verder ook niet. Maar mocht u bij u zelf denken, nou het lijkt mij ook wel leuk om die Mack een keer te ontmoeten en ik vind die beschrijving van Hermanus helemaal niet zo vreemd, laat dan maar zitten.

Voor als u niks te doen hebt.

Zoek iemand op Hyves die u totaal niet kent, en die woont in een gedeelte van het land waar u nooit komt.
Probeer dan door te klikken op zijn/haar vrienden, uiteindelijk uit te komen bij iemand die u kent.
Als het in één keer lukt, dan heet dat een Hyve in one. Ikzelf speel inmiddels met handicap 12.

Gesprek tussen mij en een meisje in de pubertijd.

Hoe is het op school?
Saai.
Oh, zit je al op de middelbare school?
Nee, groep 8.
En naar welke school ga je?
Kweenie.
En doe je ook nog sport?
Ja.
Wat voor sport?
Handbal.
En is dat leuk?
Nee, saai.
Doe je ook nog wel eens dingen die niet saai zijn?
Nee.
Wat ga je vanavond doen?
TV kijken.
Oh, wat komt er dan?
Weet ik niet.
En wat wil je later worden?
Vouwer.
Vouwer?
Ja, vouwer.
En wat nog meer?
Politie.

Ah!

(voor niet nader te noemen bijdehandte reageerders, die zinnen met vraagtekens erachter waren van mij)