Categorie: Enigszins grappig

Weet u welk land ik compleet vergeten was? Uruguay. Vandaag hoorde ik de naam een keer vallen en dacht: "Verhip, dat bestond ook nog!" De neuron die dat zat te onthouden is lang niet meer actief geweest zeg. Maar ineens was-ie er weer. Hoe zou het eigenlijk met Uruguay zijn? De laatste keer dat ik er iets over hoorde lag het nog in Zuid-Amerika. Iemand er nog geweest onlangs?

Onze buurman van twee huizen verder is nogal een harde prater. Hij is hoofd van een basisschool en heeft de kindertjes goed in het gareel. Vriendelijke man, beetje apart. Tot dusver niks aan de hand.

Maar…de man is Ajax-fan. En niet zo maar eentje, nee, eentje die elke wedstrijd live ziet op canal+. En die verschrikkelijk hard en lang kan juichen als Ajax scoort. Ook gewoon 's avonds laat alsof hij midden in het bos woont. En dat je nu hard en enthousiast juicht bij een Europacup wedstrijd als vanavond, soit, maar hij doet het ook bij Ajax – de Graafschap. Echt niet normaal. En dan hebben wij er nog een huis tussen, maar wij vinden het al een godswonder dat de kinderen er doorheen slapen. Dus dat ik altijd hoop dat Ajax snel uitgeschakeld wordt, heeft niks met antisemitisme te maken.

Het kantoor waar ik werk heeft twee wc's, een dames en een heren. Nu werken er bij ons als het volledig bezet is, drie dames en vier heren, drie smeerpijpen en één bunzing. Op een dag als vandaag gaan die allemaal (op één na) zitten bouten. De hele gang giert. Sommigen gaan twee keer waardoor de heren-wc continue onbegaanbaar gebied wordt. Alarmfase drie. Ik deed nog een poging vandaag, maar reeds bij het openen van de deur werd het zwart voor mijn ogen. Ik kan mijn adem niet lang genoeg inhouden om zelf ongeschonden het toilet te bezoeken. En zeker nu de schoonmaakster een weekje heeft overgeslagen i.v.m. wintersport (zelfs die verdient kennelijk meer dan ik) is het een kansloze onderneming.

ik hep vandaag stiekem twei keiâh geplast op ut damestoilet. Dat duh bril nog warm is van ut vôhiguh mèsje.
<img

Kijk, zo'n Surinaamse tijdelijke collega is best leuk hoor, maar ze moeten natuurlijk niet hun Surinaamse rijbewijs op hun bureau laten slingeren als ze even aan het koffie halen zijn.
Want man-o-man, het is bij ons net debiteuren/crediteuren, ghè ghè.

Fotoshoppen kan ik niet, dus ik doe nog het nog op de ambachtelijke kleuterschoolmanier. Knippen met een schaar en plakken met plakband. Dat was weer goed voor een Surinaamse schaterlach.

Afgelopen maandagavond zaten wij in Hengelo (altijd in Hengelo) bij een voorstelling van Theo Maassen. Oh, wat heb ik weer hard gelachen. Zijn grappen zijn soms hard, soms grof, maar altijd goed. Hij had er zelfs letterlijk eentje uit mijn eerste OVN column, dus ik vind dat ik er eentje van hem mag vertellen.

Mensen denken vaak dat ik antisemiet ben. Maar als ze beter luisteren komen ze erachter dat ik juist anti-antisemiet ben. Net als dat ik anti-Antiliaan ben.

Ik zat op de tweede rij, eng dichtbij, maar toch vind ik hem niet zo eng als de totaal onvoorspelbare Hans Teeuwen, bij wie ik niet op de eerste rij zou gaan zitten. Een jongen voor mij was de klos, maar eigenlijk op een dusdanig leuke manier dat het weer niet erg was. Nee, Theo Maassen is een leuke cabaretier, maar neem niet je moeder mee.

Ik heb een nieuwe tijdelijke collega. Ze werkt normaal op de administratie van een klant, maar nu assisteert ze een paar weken om de jaarrekeningen (20 stuks) voor die klant klaar te krijgen. Ik kende haar dus al, ze is Surinaams en ik moet zeggen, het bevalt. Ik klik praktisch altijd met buitenlandse vrouwen, want die lachen altijd heel hard om mijn grapjes. "Hee, hoelang doe jij nou met die tube lipgloss? Een kwartiertje? " Vooral mijn imitaties van Bouterse vindt ze geweldig. En ze beaamt alle vooroordelen over Surinamers. Dus als ik haar wat vraag, zucht ze eerst een keer diep en gaat dan mokkend aan het werk om daarna in een lach uit te barsten.

En ik leer weer het een en ander over Suriname, dat is mooi gratis meegenomen. Wist u bijvoorbeeld dat Bouterse vroeger op de boekhouding van de Lips slotenfabriek in Dordrecht heeft gewerkt? En dat er in Suriname plaatsen zijn die we ook in Nederland hebben zoals Groningen en Alkmaar? Of dat Surinamers en Antilianen niet al te positief over elkaar zijn? En dat 'De Surinamer' niet bestaat, maar dat er veel verschillende rassen samenwonen? Ik had geen idee. Ik dacht dat Seedorf een prototype Surinamer was, maar dat schijnt een Creool te zijn. Deze Surinaamse is een zogenaamde Javaanse en heeft een onmiskenbaar Aziatisch uiterlijk, en volgens haar had ze het niet hoeven flikken om met een Creool thuis te komen.

Zo leer je nog eens wat anders tijdens je werk, en we schijnen een klein beetje enthousiast over elkaar te zijn, omdat zij thuis vertelt over mijn Bouterse imitaties, en ik hier tegen mevrouw Mack diepe zuchten maak "pooeeeeeehhh" en dan hoor: "Zeg, doe dat maar op kantoor tegen je Surinaamse vriendin, die moet daar wel om lachen."

Ik vind het allemaal prima dat jullie hier allemaal meelezen, maar zojuist is de postbode geweest en hoeveel rode enveloppen denken jullie dat er voor mij berzorgd zijn? Nul, nakkes, nada.
Daar schrijf ik al die romantiek niet voor hoor! Ik ga er vanuit dat jullie allemaal een heel ernstig en goed excuus hebben, anders verwacht ik begin volgende week gewoon nog een kaartje.

Sjonge jonge zeg, de arrogantie!

Mijn dag was vanochtend om een uur of half elf reeds verpest. Ik had een close encounter met een drol. En ik krijg het beeld niet meer uit mijn hoofd. Ook al trok ik binnen twee seconden door toen ik de wc op liep, ik blijf hem zien, die vieze bruine langwerpige pijp oud eten, onder de oppervlakte zwemmend in donkergele urine.
Gadverdamme! En het ergste van alles was, dat er op dat moment maar twee mannen op kantoor waren dus dat ik ook precies weet van wie hij was. Dat maakt het tien keer zo erg dan dat je dit op een camping-wc gebeurt, waar je gewoon rekening houdt met dit soort onfrisse verrassingen. Nu verlies je in één klap alle respect voor de dader.

Een bedrijfje dat in ons pand gevestigd is importeert onder andere horloges uit China. Van die Friese staartklokken voor om je pols. Enorme afmetingen. Ik liet mijn ogen gaan over de collectie en concludeerde toen dat ik een wat kleiner model mooier vond. "Ja," zegt de mevrouw van dat bedrijfje, "ik ook. Dat hele grote gaat er straks weer af. Ik heb ook liever een tijdloos model."

Dus dan weet u wat de mode wordt in horlogeland: tijdloze modellen.

Gisteren was er al een min of meer bekende Nederlander aanwezig tijdens het afscheid van mijn opa, vandaag waren er twee! (Als ik mezelf even niet meereken.) Want behalve eerstgenoemde zat nu ook deze tussen de belangstellenden. Ik dacht nog: "wat moet die nu hier?" en ik zei tegen mevrouw Mack: "kijk eens wie daar zit?", maar ze had het ook al gezien. Die eerste kon ik verklaren, want dat is familie, maar Foppe's naam had ik nog nooit horen vallen in de familie. Na de crematieplechtigheid kwam hij langs en gaf me een hand. Hij stelde zich voor met een andere naam en hij had ineens geen Fries accent. Hij vertelde me wel dat hij dagelijks verward werd met Foppe en dat hij wel in de voetballerij zat, iets met jeugdtraining bij FC-Utrecht. Maar ik laat me natuurlijk niet foppen door Foppe, hij kan me nog meer wijsmaken.

Ome Don heb ik verder niet meer gesproken, wel zijn broers, Ron Mercedes en Ton Mercedes. Maar die zijn wat minder bekend geworden. http://www.youtube.com/watch?v=ztRDriMXGKo