Categorie: Autoliefde

Ik ben weer aan het uitkijken naar een andere auto. Heb eenmalig een leaseauto gehad, maar de grote veroveraar waar ik nu voor werk vond niet dat mijn functie een leaseauto mocht hebben, dus er komt geen nieuwe. Het grote voordeel van een leaseauto is natuurlijk dat je een nieuwe auto hebt tegen weinig kosten, maar er zitten ook nadelen aan. Namelijk dat de auto moet voldoen aan bepaalde wensen van een werkgever, hij moet representatief zijn, soms mag je maar uit bepaalde merken kiezen, ik mocht zelfs geen benzine maar moest een oliestoker, maar het grootste nadeel vind ik dat je geen band met de auto krijgt.

Zo heb ik hem nooit in de was gezet, tenminste niet met de hand, iets wat ik met al mijn eigen auto’s wel gedaan heb. Wassen deed ik hem sowieso maar weinig. Ik vind het wel een mooie auto en bovendien probleemloos, die Renault Megane Estate, en dat laatste kon niet van alle leaseauto’s gezegd worden. Maar zelfs van problemen met een eigen auto vind ik het wel mooi dat het tenminste jouw problemen zijn. Je moet er een zo goed mogelijke oplossing voor zien te vinden, en als ze gerepareerd zijn voel je je weer de koning te rijk, terwijl je met een leaseauto toch een gevoel van onvrede krijgt.

In dat kader heb ik gistereen onze oude, gebutste en gedeukte, gekraste en vervaalde privé auto met 218.000 op de klok eens even fijn in de was gezet en schoongemaakt. Hij rijdt als een zonnetje en heeft amper mankementen. Een digitaal computertje dat niet altijd alle tekens laat zien zodat je het soms niet kunt aflezen. Een gebroken pinnetje van een afdekklepje waardoor het niet meer dichtklemt, een klein opklaptafeltje aan de achterzijde van de bestuurdersstoel dat niet meer dichtklemt. Meer dan wat gebruikssporen kan ik niet verzinnen na 12 jaar intensief gebruik. Ik zou de rit naar Zuid Frankrijk nog makkelijk aandurven met deze onverwoestbare Japanner. Misschien moet de nieuwe auto een kleinere worden, en gebruiken we de oude Nissan als familieauto. Voorlopig staat alleen mevrouw Mack mij in de weg, die het niet ziet zitten om met die auto op vakantie te gaan. Ik heb nog even om haar te bewerken.

 

Vandaag was aan mij. Sinds ik de F1 begon te volgen, eind jaren ’70, met vele hoogtepunten en en absoluut dieptepunt op 1 mei 1994, mocht ik vandaag getuige zijn van een historische overwinning. Nog nooit eerder won een Nederlander een Grand Prix, tot vandaag, toen Max Verstappen de GP van Spanje op zijn naam schreef. Ongekend. Dit was pas zijn derde dag in de auto van zijn nieuwe team. Ik zie lang niet meer elke race, maar deze zag ik van begin tot eind. Twee Mercedessen reden elkaar van de baan, en toen was de weg vrij voor kersverse Red Bull coureur Max, die ik vaak per ongeluk Jos noem. Omdat Jos, zijn vader, tot vandaag de succesvolste Nederlandse autocoureur was. Maar nu niet meer. Nu is het Max. En alles wijst erop dat hij zijn vader ver gaat overtreffen.

Twee maanden geleden stond hij nog op hetzelfde circuit met Nederlands grootste sportheld tot nu toe, Johan Cruijff. Was het een aflossing van de wacht? De legendarische nummer 14 is niet meer. Max is pas 18. Hij debuteerde als jongste F1 rijder ooit en is nu ook de jongste F1 winnaar ooit. Deze bescheiden jongeman is nu al groots.

Dankzij mijn weblog weet ik dat ik op 25 februari 2013 dezelfde droom had als afgelopen nacht. Toen schreef ik al dat het een repeterende droom was. En ik wist wel dat ik de droom eerder had gehad, maar toen ik  teruglas moest ik wel glimlachen om een bepaald detail dat ik nu weer had gedroomd. Namelijk dat ik te lui was geweest om mijn auto te verkopen, en dat die nog ergens stond gestald zodat ik er gebruik van kon maken. Het was mijn zwarte 205 GTI 1.6 uit 1987. Ik reed er voorzichtig in, want hij had tenslotte bijna 20 jaar stilgestaan. In mijn droom was niet het feit verwerkt dat ik er twee en een half jaar terug in mijn vorige droom nog in reed. Wat niet klopte was dat er een vreemd digitaal metertje inzat, dat iets volslagen onduidelijks mat, terwijl het afgelopen nacht nog helemaal duidelijk voor me was.

Waarom komt deze droom steeds terug? Het zit in dat lakse aspect en is gericht op mij. Ik kan mezelf makkelijk tekort doen, dat is een latent gevaar. Ik probeer niet laks naar mezelf te zijn, maar dat kost moeite. Natuurlijker is om gewoon op de bank te gaan liggen en kijken wat er gebeurt. Nou, dan komt me een 205 GTI aanwaaien. Had ik hem nu maar netjes verkocht destijds, dan had me dat geld opgeleverd waarmee ik iets nuttigs had kunnen doen. Sparen voor een VW diesel bijvoorbeeld, dat toonbeeld van Duitse degelijkheid. Dan had die nu voor de deur staan pronken en had iedereen mijn succes kunnen aflezen. Maar ineens blijkt de Duitse droom in duigen te vallen, te zijn gebaseerd op een illusie, op Fraude am Fahren. Zoals de VW baas in Amerika zei: we totally screwed up! En ja, onder het beeld van de Duitse degelijkheid is een bom afgegaan, en geen kleintje ook. De hele economie van Duitsland is nu juist gebaseerd op dat aspect. Duitse degelijkheid. In één klap wordt door VW die reputatie te grabbel gegooid. De hele economie van het land wordt op het spel gezet. Juist zij, dat VAG concern dat ooit werd opgericht door de nazi’s onder de naam KDF, moest de kluit belazeren. Dat VAG concern dat nu wanhopig bezig is met damage-control, omdat als het valt, het heel Wolfsburg, voorheen KDF-stadt, en misschien wel heel Duitsland met zich meetrekt. Want vertrouwen komt te voet en gaat per Golf GTI.

Duitsland, dat net duizenden vluchtelingen heeft binnengelaten om voor eens en altijd af te rekenen met dat verleden dat ze kennelijk achtervolgt, maar dat ze verder alleen maar voorspoed bracht. En nu zitten ze daar, terwijl de wortels van het land zijn doorgezaagd. Het zal mij verbazen als er niet de totale pleuris uitbreekt op korte termijn. Ik zou de oostgrenzen vast dichtgooien hier. Laten we hopen dat het niet gebeurt, maar VW dat moedwillig ons leefklimaat schaadt en ons misleidt is rot. Onder Winterkorn moest het ten koste van alles het grootste autoconcern ter wereld worden, en daar had ik altijd al vraagtekens bij. Dat je beste wilt worden snap ik, maar de grootste? Het deed me denken aan een andere Duitser die de grootste wilde worden. Onder die druk is het concern gezwicht en bouwde sjoemelsoftware om te kunnen winnen. En daar gaan ze nu een hoge prijs voor betalen. Duitsland werd mede degelijk gemaakt door VW. Zijn ze er nu toch ingetuind?

Ik vroeg mij wat af. Waar zijn de grote Franse en Italiaanse auto’s gebleven? Waar zijn de Alfa Romeo 166, de Fiat Croma, de Peugeot 607, de Citroen C6, waar is de Renault Safrane? Hoe moeten Italiaanse en Franse staatshoofden nu vervoerd worden? Waarom wil geen directeur ze meer hebben? Ik heb een directeur gehad die een Fiat Croma reed, een prachtexemplaar, 2 liter benzine, automaat, leren bekleding, wat wilde je nog meer? Tja, daarna probeerde hij nog even een Lancia Kappa, maar al snel had hij een bordeaux rode Audi A6, koning onderstuur met de motor voor de vooras. Ik had een baas die had een BMW 7-serie, een prachtexemplaar, 728i, 6-cilinder, handgeschakeld, maar hij ging over naar een vijf serie, en later naar een drie serie. Niet dat hij aan lager wal was geraakt, maar hij volgde precies de omgekeerde weg dan die een succesvol zakenman normaliter pleegde te volgen.

Nu er geen directeuren meer bestaan maar nog slechts MD’s, CEO’s en VP’s lijkt het ook afgelopen met de fantasie. Alleen nog Duits kwaliteitsspul komt erin, het liefst Audi of BMW. De Zuid-Europese auto-industrie ligt op zijn gat, produceert alleen nog kleine auto’s en een mega-opkoopconcern als VAG viert zijn hoogtijdagen met 10 miljoen stuks verkochte auto’s op jaarbasis. En 99% daarvan zijn saaie blokkendozen, bij voorkeur met lage bijtelling, in muisgrijze kleur, en met donkergrijs interieur. Welke afslag is er gemist? Ik ken een directeur die het laatste model Fiat Croma rijdt, en wanhopig wacht op een opvolger, die er waarschijnlijk niet gaat komen. Het F-segment (de 7 serie en de S-klasse) was altijd al voorbehouden aan de Duitsers, en dat was prima. Een verdwaalde Jaguar doet nog mee, maar in het E-segment, daar waar de 5-serie en de Audi A6 heersen, daar had je nog vroeger een riante keuze om een Frans of Italiaans alternatief te rijden. Een Alfa 164, een zeer succesvolle en sportieve grote Alfa, een prachtige Lancia Thema, een niet te versmaden Citroën CX of een Renault 25? Ik herinner mij een rit een in Peugeot 605 sri, ik was lyrisch over het comfort en de souplesse van de Fransman.

Nu is de wereld VAG geworden en ik zie het met lede ogen aan. De ene na de andere perfecte maar doodse auto komt je voorbij. Ik ben er van overtuigd dat het een wisselwerking heeft met de bestuurder. Een frivole Alfa, een overdadig comfortabele Citroën, een sportieve Lancia, een luxe Renault, het verdwijnt. En dat is jammer. De wereld is zakelijk geworden, alles moet gemeten worden in KPI’s en iedereen wil succes uitstralen. Een Volkswagen Golf, ooit bedoeld als comfortabele en ruime gezinshatchback is nu een statussymbool geworden. Als je een nieuwe hebt en je zet hem voor je deur dan weet de buurt dat je een goede baan hebt. Hoe het precies gebeurd is dat de grote Franse en Italiaanse auto langzaam uit het straatbeeld verdween is me niet helemaal duidelijk. Maar het viel me ineens op en ik maakte mij zorgen. Over de wereld.

Eénentwintig jaar geleden debuteerde Jos Verstappen in de Formule 1. Ik was F1 fan en zat voor de televisie. De eerste en de tweede race crashte hij en in de derde stond hij langs de kant omdat de man die hij verving weer hersteld was van een gebroken nek. Helaas, die derde race werd een zwart F1 weekend waarin twee coureurs verongelukten, Senna en Ratzenberger. Schumacher werd op het nippertje wereldkampioen, op de hielen gezeten door Damon Hill, die enigszins werd geholpen door een eerdere schorsing van Schumacher. Tot op de dag van vandaag wordt getwijfeld aan er eerlijkheid van dat eerste kampioenschap van Schumacher. Zijn auto zou verboden doping (tractiecontrole) hebben gebruikt. Senna is er niet meer, met Schumacher gaat het niet al te best en Verstappen is ondanks alles Nederlands meest succesvolle F1 coureur tot nu toe.

Schumacher en Verstappen maakten elkaar niet veel qua talent, maar toch werd Schumacher zeven keer wereldkampioen en Verstappen stond avonden aan een kart te werken voor zijn zoon, Max. Max is de zoon van racer Jos en van racer Sophie, en heeft de racegenen van beide ouders in zijn bloed. Max is de jongste F1 coureur ooit die de F1 gaat rijden. 17 jaar is hij pas maar hij heeft nooit anders gedaan dan karten en racen. De verwachtingen zijn zeer hoog gespannen en de wereld kijkt naar hem. De krant vergeleek zijn talent al met dat van Senna…

Zo’n fan als ik was zal ik niet meer worden. Een bonkend hart bij de start en vroeg opstaan om de races te kunnen zien, ik zie het niet meer gebeuren. Maar het ontroert me wel dat dit staat te gebeuren. De zoon van mijn vroegere held Jos staat op het punt zijn vader vér te gaan overtreffen. Ik hoop dat hij het goed gaat doen. Ik hoop dat hij het uitzonderlijk goed gaat doen. En ik wou dat de F1 weer iets van de magie van vroeger terug kon krijgen. Iets minder races in het land van rijke oliesjeiks en meer in Europa en Amerika. En dat de uitzendrechten terugkomen bij een zender die ik kan zien. Maar dat laatste is ijdele hoop. Als John de Mol c.s. eenmaal iets gekaapt heeft is het voorgoed weg.

Als je iedereen over een kam scheert, dan doe je dat meestal omdat een opvallende groep zich gedraagt volgens jouw voorspellingen en je verzuimt te vermelden dat er ook een onopvallende groep is die zich wel gedraagt. Dit gezegd hebbende, ik heb het totaal gehad met Audi rijders! Hoe vaak gedragen zij zich niet als horken? Vanavond probeert een auto mij rechts voorbij te komen om voor mij in te voegen. Merk? Audi. Type? De A4 avant netniet. Ik gaf wat extra gas zodat het gat kleiner werd en dat was afdoende. De Audi haalde daarop de auto vóór mij rechts in en drukte hem daar in het gat. Aan het geslinger van de auto voor mij zag ik dat die het er niet mee eens was. Nadat de Audi de vrachtwagen die zijn rijbaan blokkeerde had ingehaald, ging hij weer naar rechts. Maar bij de volgende vrachtwagen dreigde hij zich weer in het in het gat voor mij te drukken en ik maakte het gat weer kleiner. Hij drukte echter door, voor mij een prachtige gelegenheid om eens boven op mijn claxon te gaan staan. Dat voelt best lekker, die toeter eens even een paar seconden flink te laten klinken. De berijder schrok denk ik want hij kwam niet helemaal naar links. Op dat moment ging het voor de Audi vol op de rem. Dus iedereen, inclusief ik, beleefde een hachelijk moment. De Audi durfde niet terug naar rechts omdat hij natuurlijk geen idee had wat er rechts van hem zat. Dus half op de linker- en half op de rechterrijbaan maakte hij zijn remactie. Ik heb geen idee wat er in dergelijke bestuurders is gevaren. Maar op een of andere manier moeten ze het idee hebben dat ze belangrijker zijn dan anderen. Daarom mogen ze ook over de vluchtstrook als anderen in de file staan te wachten. Pleuris.

We zijn 20 jaar verder. Ik heb het over 1994, ik was 24 en Jos Verstappen debuteerde in Brazilië. Ik weet het nog heel goed. Het Benetton Ford team met Michael Schumacher die tot dan nog nooit wereldkampioen was. Jos reed als een duivel en werd er uiteindelijk door Eddie Irvine vanaf gereden waardoor hij een salto mortale maakte. Zo kwam het in de krant tenminste. Jos kwam weer op vier wielen terecht, de beschadigde Benetton gleed door en Jos deed ondertussen zijn vizier vast open. Hij was een held, hij had zijn naam gevestigd. De race daarna, Pacific, Japan, gleed hij door een eigen fout voor het eerst in de grindbak. Jos en grindbak, ik krijg bijna vlekken in mijn nek als ik iemand dat grapje hoor maken. Zo ga je niet om met Nederlands meest succesvolle F1 coureur ooit, vond en vind ik. Dat doen alleen meelopers die uitsluitend achter winnaars aanlopen. Jos was mijn held, hij trok me ongeveer letterlijk uit een depressie. Hij zorgde voor doorstroming van mijn bloed, voor het sneller kloppen van mijn hart.

Jos kreeg een zoon, Max. En sinds Jos niet meer in de F1 zit, zit ik al te wachten op diens entree. Niet Robert Doornbos, niet Guido van der Garde, niet Christijan Albers kregen bij mij voor elkaar wat een Verstappen voor elkaar krijgt, enthousiast worden. Jos was in zijn pré F1-tijd een supertalent, Max wordt misschien nog hoger aangeslagen. Als de zoon nu geleerd heeft van de fouten die vader in zijn loopbaan maakte, dan kan het niet anders of de eerste Nederlandse Wereldkampioen F1 heeft zich gemeld. Hij heet Max Verstappen en debuteert volgend jaar bij Toro Rosso. Ik ben er klaar voor.

Kijk meneer Hamilton, ik moest vanavond naar Zevenaar omdat wij daar geweest waren en Tammar erachter kwam dat ze haar lappies had laten liggen. Nu heeft ze veel lappies, maar haar roze is haar favoriete en dus was ze ontroostbaar. Dus wat doe je dan als vader? Je strijkt over je hart en je rijdt terug van Vaassen naar Zevenaar. Een auto van de zaak scheelt in zo’n geval ook, anders wordt het wel een hele dure grap voor een lap. Maar de routeplanner geeft aan 41 minuten. Ik zou normaal zeggen: drie kwartier. Dus heen, aanbellen, en terug, gauw anderhalf uur. Volgens routeplanner 82 minuten, maar zonder aanbelstop. Om 19:41 vertrok ik, en om 20:41 parkeerde ik weer op de parkeerplaats. Maar liefst 22 minuten winst door stevig door te rijden. Hoogst gehaalde snelheid: 180 op een klein stukje. Dat valt dus mee. Er zit ook nog een stuk trajectcontrole bij dus daar kom je niet boven de honderd. Maar de echte winst haal je door goed te anticiperen. Dus niet de gebruikelijke afslag Oberhausen (zoals de borden je leiden) maar eentje ervoor, Arnhem Noord. Dat is korter, maar mijn vrouw bestrijdt dat. Je moet wel de stoplichten mee hebben, maar ’s avonds heb je dat. En flink het gas erop op de op- en afritten, scheelt je zo weer een halve minuut. Verder de hele weg gebruiken en niet te lang achter een treuzelaar blijven zitten. Banden hebben slechts twee keer gepiept. Dan kan Koos Spee wel zeggen dat het geen fluit uitmaakt of je hard rijdt of niet, maar die man beweert wel meer. Maar liefst 22 minuten, maar eigenlijk 25 als je de aanbelstop niet meetelt. In dit uur heb ik geen overdreven risico’s genomen. Dus geen auto’s ingehaald met hoge snelheid of boven op iemands bumper gereden. Eén keer schrok ik toen ik dacht dat ik een politieauto inhaalde, maar het bleek slechts een beveiliger te zijn.

Wat je ermee opschiet is een heel ander verhaal. 22 minuten is niks. Maar daar gaat het niet om. Het gaat om waarheidsvinding. En om de snelle rit natuurlijk. In de relatieve rust van de vroege zondagavond kun je nog eens beheerst scheuren. Toen ik wegreed drukte ik de USB-stick door tot het volgende nummer.

U vindt het vast wel mooi. Ik ook. Het was geen poging het lot te tarten. Dat zou deze vader van jonge kinderen nooit doen.

Vandaag kreeg ik de kans om een grote ronde te rijden in een 450 pk auto, een BMW 650i coupe. Ik heb gepaste waardering voor BMW’s maar ik vind het wel hoerensloepen. Zeker zo’n zes serie past totaal niet bij een boekhouder met een paar druppels benzine in zijn aderen. Dat neemt natuurlijk niet weg dat ik er wel een rondje in wil rijden. 450 pk, meer vermogen in een personenauto heb ik nog niet bestuurd. En het is veel, heel veel. Evenveel als een Porsche 959 van vroeger. Zouden me vroeger verteld hebben dat ik later in een auto met net zoveel vermogen als een Porsche 959 zou rijden, zo ik mij nooit depressief hebben gevoeld. Ik zou gek geworden zijn van blijdschap.

Inmiddels is mijn enthousiasme voor auto’s wat afgenomen ten opzichte van vroeger, maar het is er nog steeds bovengemiddeld. Zo’n 650 ziet er natuurlijk niet uit, maar dat vind ik slechts. Misschien vindt u hem wel prachtig. Van binnen is het ook allemaal niet om heel blij van te worden, begrijp me niet verkeerd, ergonomisch klopt het allemaal, behalve de start/stop knop, die kon ik niet vinden. De afwerking zal top zijn, maar het is wat vreugdeloos allemaal. Er zaten nog net geen zwart leren stoelen in, dan was het helemaal doods geweest.

De sprint is even slikken. Maar niet toegeven en gewoon het pedaal gevloerd houden. Binnen de kortste keren rij je meer dan twee keer zo hard als mag. Mijn medepassagier vond het wat spannend allemaal, maar ja, ik had hetzelfde toen ik naast hem zat. Zijn pech was dat ik hem moest overtreffen en dat ik de bochten al kende. Overweldigend snelle acceleratie. Bruut geluid van de V8.

En toch…het is het niet. Het was met afstand de snelste auto die ik ooit gereden heb, de nummers twee en drie hadden “slechts” 300 pk, maar het is allemaal wat steriel en wat lomp. Ik voel me ook helemaal niet thuis is zo’n auto. Te groot, de duur, te zwaar en te schreeuwerig. Na afloop stapte ik snel uit, want hoe langer je erin blijft, hoe groter de kans dat je je wel gaat thuis voelen in een BMW, en als je eenmaal zover bent, ben je een end van huis.