Auteur: Mack

Zaterdagavond half 10 voelde mevrouw Mack voor het eerst iets wat op een wee leek. Dit heeft zich die nacht om de drie uur herhaald. Omdat er ook wat bloedverlies bij was hebben we s' ochtends de verloskundige gebeld. De verloskundige (Els Salvador) is gisteren langsgeweest en dacht dat de baby iets lager is komen te zitten. ' s Middags belde ze even terug en toen waren de weeën om het half uur. Vannacht heeft mevrouw Mack op de bank gelegen omdat ze dacht dat ze daar beter zou liggen. Toen ik vanochtend om 5 uur beneden kwam had ze ieder half uur een wee gehad.
Ik heb toen het bad aangezet en zij is daar in gaan zitten en heeft daar twee uur ingelegen, en is zowaar in slaap gevallen. Toen ze om 7 uur wakker werd van het afgekoelde water moest ze wat eten omdat ze flauw was. Vlak daarna moest ze overgeven en is toen in bed gaan liggen.
Daarna zijn de weeën gestopt en heeft ze een kleine 4 uur geslapen.
De weeën zijn niet meer teruggekomen en ze heeft nog maar even Els Salvador gebeld om haar van de situatie op de hoogte te brengen.
Waarschijnlijk zijn het indalingsweeën geweest en hoeft ze zich niet druk te maken. Wel kreeg ze het advies om zoveel mogelijk te slapen nu het nog kan omdat het er toch zit aan te komen.
Dus nu slaapt ze.
De schepper heeft het toch wel juist ingeschat om een baarmoeder bij de vrouw te plaatsen en niet bij de man, want dat zou helemaal niks geworden zijn, schat ik zo in.

'Alles nog rustig?' is de meest aan mij gestelde vraag de laatste dagen. Vooral op mijn werk en bij badminton. Ten eerste, wat denken ze nou, dat ik vrolijk kom werken terwijl de weeën zich in snel tempo opvolgen? En ten tweede, mijn lichaam houdt zich opmerkelijk koel, maar mijn hersenen hebben het druk alle angstgedachten weg te voeren, dus rustig? Nee.

Je bent inmiddels wel aan het idee gewend maar een echt gevoel erover heb je nog niet. Je hoort veel dingen over baby's maar tot je doordringen doet het nog niet echt. In alle maanden hiervoor heb je veel babykleertjes gekregen waarbij je iedere keer je enthousiaste gezicht moet opzetten terwijl je denkt: Juist. Het zal wel. Er is een babykamer ingericht waarbij je vrouw precies wist hoe en wat, terwijl jij eigenlijk alleen maar opdrachten uitvoerde. Je hoort dingen over het mooie moment van het op de buik leggen van de baby direct na de geboorte en jij denkt: Ik wou dat het vast voorbij was.
Ik klink misschien onverschillig en ondankbaar maar dat is het niet. Ik ben gewoon gewoon al weken nerveus. Angstig. Volgens mij begint mijn rol pas als de baby peuter is. Dat hij/zij moet lachen als ik een lepeltje eten met een vliegtuigimitatie aan hem/haar geef. Of treintje op de knie speel. Of een racebaan op ga zetten. Een fietsband plakken. Dan kom ik pas in m'n element.

Ik hou me nu stil, en dank onze lieve Heer als alles goed gaat met mevrouw Mack en de kleine. Zij gelooft er wel niet in, maar dat doet er niet toe. En ik vraag stiekem (want dat weet dan verder toch niemand) een beetje kracht voor mezelf tijdens de bevalling.
Maar let op mijn woorden, als alles goed is verlopen en de baby is er gezond en wel, dan heb ik gewoon weer de grote mond die ik altijd had hoor.