Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

Toepasselijk

Als twee lieve bruine ogen vragen,
Help me, Ik voel me niet fijn.
Mag je dan omdat je voelt,
Dit is het einde,
Egoïstisch zijn?
Als je van de dierenarts hoort,
Dit komt niet meer goed.
Hij krijgt steeds meer pijn.
Mag je dan omdat je hem niet wilt missen,
Egoïstisch zijn?
Als twee trouwe bruine ogen zich gaan sluiten, Voorgoed.
En je zonder hem naar huis toe moet.
Met zijn halsband in je hand,
En je hart vol Pijn.
Probeer je dan te overtuigen,
Ik mocht niet Egoïstisch zijn.
Al die tijd samen,
Elke dag was een feest,
En in al die tijd,
Is hij zelf……
……..Geen een keer Egoïstisch geweest

De laatste keer…

Vijf jaar geleden, toen ik mevrouw Mack leerde kennen, had zij Mack (de echte) al. Omdat ik gek ben met honden nam zij hem vaak mee als ze bij mij op m'n flatje op bezoek kwam.
Mack en ik konden het gelijk goed vinden. Toen wij drie jaar geleden introkken in ons huidige huis, heeft Mack ingevoerd dat er iedere avond na het eten een kwartiertje buiten met hem gespeeld werd. Hij is helemaal gek van ballen en piepende speeltjes, zo gek dat hij tijdens het spelen ineens niet meer mank loopt, zelfs als hij dat de hele dag wel deed.
Naarmate hij ouder (hij is nu 9,5) werd kreeg hij langzaam wat kwaaltjes, kapotte voetzolen, trekken met z'n achterpoot, last van z'n oog, regelmatig diarree, het deerde hem niks wanneer er maar met hem gespeeld werd of meegenomen werd naar het bos.
Al bijna twee jaar blaft hij ons met de regelmaat van de klok 's nachts wakker omdat hij eruit moet.
De laatste maanden steeds vaker, meestal als je hem net 's nachts uitgelaten hebt en je ligt net weer in je bed, begint hij weer. Ook 's avonds wordt hij steeds onrustiger. Snel ademhalen, opstaan, vier passen, neerploffen, snel ademhalen enz. Dinsdagochtend had hij in de huiskamer gepiest, en vanochtend in z'n mand terwijl hij er gewoon in lag.
Toen ik thuis kwam had mevrouw Mack de dierenarts gebeld en die zag niet dat hier nog verbetering in zou komen, en dat er eigenlijk maar één oplossing is, hem in laten slapen. Wij waren er al een beetje bang voor. Vanavond heb ik hem voor de laatste keer geroepen voor het spelen, en vrolijk (hij dan, ik huilend) liep hij achter me aan om voor de laatste keer te gaan spelen.
Morgen als ik thuis kom is hij er niet meer. Mevrouw Mack doet het vuile werk, zij is een stuk dapperder dan ik, zij heeft Mack al vanaf pup en vindt het zo mogelijk nog erger dan ik.
Sinds anderhalf jaar staat hij op de veteranenlijst van oudste bulldoggen van Nederland, maar de eerste plaats zal hij niet meer halen.

Humor op de werkvloer.

Bij ons in het bedrijf circuleert een pen. Elke maand wordt er een stukje geschreven door een medewerker die dan de pen weer doorgeeft aan de volgende.
Deze maand was er een medewerker (47) aan de beurt die in competitieverband biljart.
Zijn laatste zin: "Trainen doe ik thuis en dan vooral de trek-en doorstootballen, maar dan met een iets korter keutje."

Nou, dan kunnen ze mij wegdragen hoor.

Nacht und Nebel

Nu ik het boek "Nacht und Nebel" van Floris B. Bakels bijna uit heb, nog een bladzijde of 5, wil ik toch eens wat kwijt over het meest indrukwekkende boek dat ik ooit las.
Het gaat over een Nederlandse verzetstrijder die al door de Duitsers opgepakt werd nog voordat hij zijn eerste verzetsdaad had gepleegd. Hij brengt drie jaar door als häftling in verschillende concentratiekampen voordat hij in Dachau, nog slechts 47 kg wegend, door de Amerikanen wordt bevrijd.

Als ik zo'n boek lees, sta ik er mee op en ga ik er mee naar bed. Erger lijden is denk ik niet mogelijk. Soms maar 2 korstjes brood per dag, 1 natte deken bij min 15 graden, jarenlang diarree, die bij gebrek aan wc's in de barakken als vloerbedekking dient, kinderen die gekruisigd werden om hun vaders aan het praten te krijgen, de schrijver zegt daarover: Je kunt het niet verzinnen of het is gebeurd.
Ik wilde het boek op een gegeven moment aan de kant leggen omdat het me teveel aangreep. Gelukkig heb ik het niet gedaan. Het zou een beetje laf zijn geweest, ik die het boek aan de kant leg, hij die het jarenlang moest doormaken.

Anti-Duitse gevoelens worden ook aangewakkerd. De schrijver noemt het een verdoemd en dom volk. Ze zouden in staat zijn weer een oorlog te beginnen.
Tja, zo mogen wij natuurlijk niet denken over onze oosterburen. Maar ja, dat zeg ik ook maar omdat mij dat zo geleerd is op school, hij vormde zijn mening op basis van ervaringen.
"Ich habe es nicht gewusst" was volgens hem een slap excuus van de Duitse bevolking om zichzelf schoon te praten, een heel dorp kon zien (als een groep häftlinge de dagelijkse tocht van het kamp naar de werkkampen maakte) dat ze uitgemergeld waren en beestachtig werden behandeld. Jaren later heeft hij nog eens een Duitser de deur gewezen omdat deze (serieus) vond dat hij tijdens zijn gevangenschap na de oorlog slechter door de Nederlanders was behandeld dan de schrijver door de Duitsers.

Dautmergen was volgens de schrijver het ergste kamp waar hij heeft gezeten. Ik googelde erop en kwam op deze site en inderdaad: Een foto van een mooi stadje met in het Duits hoe mooi het daar wel niet is, geen woord over de verschrikkingen die zich daar hebben afgespeeld. Zouden ze dat nou echt niet hebben geweten?

Een lesje psychologie.

AC Milan-PSV. AC Milan de gedoodverfde favoriet, PSV bij voorbaat kansloos.
De wedstrijd begint en PSV is niet bij machte iets tegen de overmacht te doen. De druk is enorm en het wachten is op het bezwijken van PSV. Het ene na het andere schot wordt op keeper Gomes afgevuurd maar deze heeft zijn dag en bezwijkt niet. Sterker, Gomes raakt steeds beter in z'n spel.
De Italianen blijven er vol voor gaan, maar komen er niet door. De dijk houdt.
Dan na 70 minuten breekt onverwacht de moraal van AC Milan. Ze begrijpen dat ze niet door deze muur heen gaan komen, en raken gefrustreerd. Balverlies wordt onderdeel van AC's spel. Iets wat in de eerste helft ondenkbaar was.
PSV krijgt het nu zelfs voor elkaar om de bal rond te spelen, tot grote ergenis van de aanstellerige Italianen. 0-0 is winst voor de uit spelende ploeg. De thuisclub weet dit, maar is leeggespeeld en niet meer bij machte er iets aan te veranderen, Maldini's haardracht ten spijt.
Na 90+4 minuten is het nog steeds 0-0 en heeft het psychologische voordeel van de underdog wederom zijn verwoestende werk gedaan.
Cruijff is tevreden over zijn opstelling.

18 oktober

Mevrouw Mack en ik hebben geen idee wanneer we verkering kregen en ook niet wanneer we elkaar voor het eerst hebben ontmoet. Ergens eind 2000 is de meest nauwkeurige omschrijving.
Om dit gebrek aan een tastbare datum te compenseren hebben we destijds zelf een dag verzonnen om uit eten te kunnen gaan. 18 oktober. Oke, we hebben tegenwoordig ook een trouwdag maar 18 oktober houden we er ook in. We vieren dan de verjaardag van mijn ex-vriendin en die van mevrouw Mack's ex-vriend. Want laten die toevallig beide vandaag jarig zijn.
Van harte gefeliciteerd hoor.
Het is een Grieks restaurant geworden dit jaar.

Vernederend

De dame op de foto is Sabine Schmitz. Zij is een van de snelste coureurs ter wereld en heeft de Nürburgring (Nordschleife, bijna 21km) in haar leven al zo'n 15.000 keer gereden.
Vanavond in Top Gear deed ze dat in een standaard Ford Transit. Een busje met dieselmotor. De weddenschap was dat ze dat binnen de 10 minuten moest doen. Ze haalde het niet op 8 seconden na. Dat was jammer. Maar wat wel mooi was dat ze tijdens die recordpoging mannen op snelle motoren en mannen met Porsches inhaalde.
Rij je met je dure Porsche over 's werelds één na mooiste circuit, wordt je ingehaald door een meisje in een busje. Dat moet toch onherstelbare psychologische schade aanrichten?

Bericht uit het verleden.

Eergisteren kreeg ik wederom een berichtje van een meisje dat bij mij op de lagere school in de klas zat. Ik zal haar Claudia noemen, omdat ze ook zo heet.
Claudia en ik zijn één dag met elkaar gegaan. Claudia wilde al langer, ik niet.
Na lang aandringen en bemiddeling van klasgenootjes dan toch gezwicht, elkaar een handje geven en we gingen met elkaar.
Aan het eind van de dag maakte ik het alweer uit.

Tot zover kon ik het mij allemaal herinneren. Claudia herinnerde zich echter ook nog de reden die ik opgaf. Ze schrijft dat ik zei: "Ik vind je wel leuk, maar ik vind je lelijk." En daar had ze nu nog een trauma van schreef ze met een helehoop haha's erachter.

Geweldig, die reden. Later heb ik me nog wel eens in allerlei bochten moeten wringen als ik een reden stond te liegen waarom ik niet met iemand mee uit wilde. Dan was dát de waarheid geweest.
Maar niet bij Claudia. Die was namelijk helemaal niet lelijk. Sterker nog, ik vond er destijds eigenlijk maar twee leuker en als ik nu op de klassenfoto kijk twijfel ik daar zelfs ernstig aan.

Ik heb Claudia nog maar even excuses gemaakt en gezegd dat ik me diep moest schamen voor die opmerking en dat ik haar helemaal niet lelijk vond. Pffff. Heftig hè?

(Ik, uiterst links met uiterst strakke spijkerbroek en Claudia op de voorgrond tweede van rechts.)