Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

De kluit belazerd.

Nu, nu ik zelf een kind heb, weet ik dat mannen honderden jaren lang de kluit belazerd hebben.

Hans klampt zich het meest vast aan mama dus mama is degene die nu in het ziekenhuis is en bij hem blijft slapen. Ik zit achter de pc en ga morgen naar mijn werk. Mama blijft bij hem en troost hem ook al wordt ze soms gek van z'n gehuil. Ze tilt hem op ook al wordt hij na een poosje veel te zwaar. Ze geeft hem eten ook al doet-ie twee minuten over een hap. Ze praat tegen hem ook al huilt-ie alleen maar. Als hij slaapt wacht ze een paar uur in het ziekenhuis tot hij weer wakker wordt, ook al zou ze liever iets leukers doen. Ze houdt het vol zolang als nodig is.
Vroeger waren er mannen die niet in huis meehielpen omdat ze te hard gewerkt hadden. Sommigen zaten ook nog op kantoor de hele dag niks te doen. Als ze thuis kwamen kregen ze eten en lazen daarna de krant en keken televisie. Mama's maakten ze wijs dat ze een zware dag hadden gehad. Maar hun arbeidstijd bedroeg slechts acht uur. Die van hele belangrijke mannen soms wel tien uur. Maar die van moeder was altijd 14 uur. En de overige tien had ze oproepdienst.

Het kleine mannetje is zielig.


Gekweld door verlatingsangst klamp je je vast aan papa en mama. Dokters probeer je weg te jagen door hard te huilen, zusters negeer je door je gezichtje in onze schouders te drukken. Je vingertjes -normaal een sabbeltroost- zijn verborgen door de dokter dus zelfs die kunnen je geen verlichting bieden. Dan begint dat stomme infuusapparaat ook nog te piepen en moeten er weer zusters bij komen om het opnieuw te verbinden zodat het gekrijs weer van voor af aan begint. En wat moet je daar de hele dag doen? De hele dag opgesloten in een traliebed en vast aan een slangetje. Zo kruipen de dagen ook voorbij. Als papa en mama even weggaan omdat je moet slapen raak je in paniek, je draait je op je buik en je krijst ons wanhopig na. Wij begrijpen dat het nu even niet anders kan maar jij snapt helemaal niks van wat je wordt aangedaan.
En dan dreigt de arts ook nog met sondevoeding als je niet begint met eten want je hebt al vier dagen niet gegeten.
Gelukkig zijn de zusters wel lief voor je, al heb je ze liever niet op je kamer, ze hebben je hele kamer versierd en je hebt zelfs een kadootje van ze gekregen. Een pizzahut om mee te spelen. Maar jij hebt liever iets wat rolt. Gelukkig kwam oma met mooie ballen en andere opa en oma met een Ernie en Bert motorfiets met geluid zodat papa daarmee kon spelen. En dat vond je zo interessant dat je vergat je mondje af te wenden als mama je een hapje worteltjes gaf. Papa moest er verplicht mee doorgaan van mama ondanks dat de zusters hem uitlachten maar hé, je hebt wel tien happen gegeten en ben je hopelijk gered van de sondevoeding. En je koorts was vandaag ook weg, dus voor iemand met longontsteking gaat het best goed met je.

De kluit belazerd.

Nu, nu ik zelf een kind heb, weet ik dat mannen honderden jaren lang de kluit belazerd hebben.

Hans klampt zich het meest vast aan mama dus mama is degene die nu in het ziekenhuis is en bij hem blijft slapen. Ik zit achter de pc en ga morgen naar mijn werk. Mama blijft bij hem en troost hem ook al wordt ze soms gek van z'n gehuil. Ze tilt hem op ook al wordt hij na een poosje veel te zwaar. Ze geeft hem eten ook al doet-ie twee minuten over een hap. Ze praat tegen hem ook al huilt-ie alleen maar. Als hij slaapt wacht ze een paar uur in het ziekenhuis tot hij weer wakker wordt, ook al zou ze liever iets leukers doen. Ze houdt het vol zolang als nodig is.
Vroeger waren er mannen die niet in huis meehielpen omdat ze te hard gewerkt hadden. Sommigen zaten ook nog op kantoor de hele dag niks te doen. Als ze thuis kwamen kregen ze eten en lazen daarna de krant en keken televisie. Mama's maakten ze wijs dat ze een zware dag hadden gehad. Maar hun arbeidstijd bedroeg slechts acht uur. Die van hele belangrijke mannen soms wel tien uur. Maar die van moeder was altijd 14 uur. En de overige tien had ze oproepdienst.

Gesodemieter.

Zijn eerste verjaardag gaat Hans doorbrengen in het ziekenhuis. Longontsteking. Het is begonnen als een virusinfectie maar nu stelden ze duidelijk een bacteriële infectie vast. Hij had niet bepaald de avond van z'n leven met twee longfoto's, een infuus waarbij twee keer geprikt moest worden en een aantal keren een kapje met stoom moeten inademen. (Ik kan er niet meer opkomen hoe dat heet.)
Mevrouw Mack slaapt vannacht in het ziekenhuis, haar stoppen-met-roken-poging is nu officieel mislukt. Een dag of vier zal hij naar verwachting wel moeten blijven. Daarna hoop ik hem hier weer gezond terug te zien en voorlopig eens uit dat ziekenhuis weg te blijven. Maar daar heb je als eenvoudige sterveling helaas niks over te vertellen.

Ik mis je.

Vorig jaar werd mij door de huisarts afgeraden om onnodig leed met me mee te dragen. Hans was net geboren en tussen de ziekenhuisbezoeken door zocht ik op internet naar 'meconium'. Net toen ik een dramatisch afgelopen verhaal aan het lezen was, ging de bel. De huisarts. Ze kwam kijken hoe het met Hans was, maar wist niet dat die nog in het ziekenhuis lag. Omdat ik niet kan liegen moest ik mijn rode ogen verklaren uit het feit dat ik net een verhaal aan het lezen was over een baby die haar geboorte niet had overleefd. "Daar moet je ook helemaal niet naar kijken." adviseerde ze opbeurend. "Daar word je niet sterker van."

Net lag ik in bed, ik voelde mij wat rillerig na 40 kilomet minuten harlopen, mevrouw mack zette één van haar favoriete programma's aan. "Ik mis je" van de E.O. Jongetje, leukemie, ik wist genoeg. Uit eerdere ervaringen is gebleken dat bepaalde indrukken die ik op televisie opdoe, een veel te grote impact op mij kunnen hebben, met angst, diazepam, seroxat en weet ik wat voor troep allemaal nog wel niet meer, tot gevolg.
Mevrouw Mack bood mij aan om beneden te gaan kijken. "Nee hoor, schatje, ik ga ondanks mijn zieke en rillerige lijf wel even achter de computer zitten."
Ja, ik doe dat niet graag, maar een relatie betekent soms opofferingen.

The stig (12)

De jongens van Topgear hebben een nieuwe 'reasonably priced car', dus van de oude Suzuki Liana werd afscheid genomen. Maar niet voordat The Stig zelf een snel rondje op het Topgear-circuit neerzette.

Stig kwam uit op 1.44.4, wat tweetiende sneller is dan de nummer twee, ex-formule 1 coureur Nigel Mansell. Een schier onmogelijke prestatie van de in het wit geklede geheimzinnige coureur.
Tweetiende is niet veel, maar wel als je ze op Nigel Mansell pakt. Eigenlijk is er maar één man die daartoe in staat geacht moet worden. Ayrton Senna. Ik moet hieruit nu wel een ongelofelijke conclusie trekken. Ayrton Senna heeft, net als Elvis, zijn dood in scène gezet.
Elvis woont op Hawai en Senna beunt bij als "the Stig".

Fijne eerste moederdag

Moederdag… Toch wel iets bijzonders, vooral de eerste keer. Maar zoals zoveel dingen dit jaar liep deze dag ook niet zoals de bedoeling was.
Ik ben net herstellende van een keelontsteking. Niet zo erg, maar dit was de achtste keer dat ik ziek ben sinds mijn hartinfarct, en die tel ik dan niet mee. Maar gelukkig begon ik me vrijdagavond beter te voelen dus het geplande weekend kon doorgaan.
Zaterdag eind van de middag halen we Hans uit bed en hij voelde aan alsof hij in de fik stond. 39.9 koorts. Kan. Zal nog wel vaker gebeuren. Ik heb hem een zetpil gegeven en hem naar bed gedaan. 's Avonds om 23.30 hem er nog even uitgehaald en getemperatuurd: 40.4 was de oogst. Ik heb de huisartsenpost gebeld, wetende dat ze er niks aan doen. Ik wilde bevestiging en die kreeg ik ook.
Vanmorgen was de oogst 40.0, maar nu spuugde hij het vocht ook uit. Resultaat: Naar de huisartsenpost. De huisarts keek hem na en ik citeer: "Hij is erg ziek". Nou, daar wordt je als ouders niet vrolijk van. Omdat de huisarts bang was voor een longontsteking werd de kinderarts van huis gehaald. Helemaal omdat Hans zijn longetje niet goed is. Ik had al helemaal het gevoel dat ik met Hans in het ziekenhuis kon blijven.
De kinderarts heeft hem nagekeken en vond het wel meevallen, met zijn longetjes wel te verstaan. Zijn keel is vuurrood en daar "zal het mannetje veel pijn aan hebben". Maar we mochten weer naar huis.
Nu is zijn koorts gezakt en slaapt hij. Wij hebben natuurlijk de mama's/oma's afgebeld en zijn de rest van de dag al thuis.
Deze mama is weer sigaretten gaan kopen, zwak maar waar.
Ik hoop dat mijn mannetje zich snel weer iets beter voelt want hij is zelfs zo lief geweest om de nieuwe cd van pearl Jam en de DVD van Anouk te kopen voor me.
Ik wacht op de dag dat ik kan zeggen dat niemand in dit huishouden ziek is geweest deze week…. Dat is ergens vorig jaar voor het laatst geweest.

Forza Italia!

Italië wordt wereldkampioen. Dat zou tenminste het beste zijn voor de Europese economie. Ik denk dus ook dat alle doelpunten van andere landen afgekeurd zullen worden om zo de economie een handje te helpen.
Daarop vooruitlopend hebben wij voor Hans al een voetbalpakje van het Italiaans elftal gekocht. Als jullie nu heel hard roepen, jongens en meisjes, komt er misschien wel een foto van…

Hier is-ie dan!

Ze proberen ons gek te maken.

Mevrouw Mack heeft een nieuwe fiets. Een knaloranje moederfiets met kinderzitje en boodschappentassen. Toen ik het gevaarte vanavond in de veel te kleine schuur wilde parkeren klonk er ineens een luide "PING". Maar hoe ik ook zocht, er was niets te zien wat leek op een bel. Duidelijk een nieuwe ontwikkeling in de fietstechniek.
Toen ik de fiets aan een nader onderzoek onderwierp vielen mij nog meer noviteiten op. Licht zonder dynamo, een dubbele standaard als bij een motor, schijfremmen, airbags, versnellingen, luchtbanden…wat een wonder der techniek.
Mijn laatste fiets werd gestolen in 1990 en sindsdien heb ik nooit meer een andere gekocht. Het was nog zo'n zelfde als mijn opa had in de oorlog van 14-18, met houten banden en met een dynamo die meer energie opwekte dan het totale windmolenpark van de Flevopolder.

Terwijl ik de fiets van mijn vrouw naar de schuur reed bedacht ik mij dat mijn generatie in een moeilijke tijd leeft. Bijna een eeuw lang reden we rond op hetzelfde soort fiets, maar net nu er van ons topprestaties worden verwacht, verandert alles elk half jaar onder je kont vandaan. En ik hóu helemaal niet van veranderingen. Moet je eens nagaan wat er tientallen of zelfs honderden jaren perfect heeft gefunctioneerd en wat er precies in onze tijd zo nodig moest veranderen om het veranderen. Ik noem: de gulden, superbenzine, dagboeken, doorschrijfgrootboeken, wegenkaarten, WAO, carburateurs, de lagere school, belastingschijven, bruin en witbrood, en weet ik wat allemaal nog wel niet meer. Net als je het snapte was het weg. Bovendien wordt van ons verwacht dat we perfect met een computer kunnen omgaan zonder dat we het ooit op school geleerd hebben. En wat wij wel kunnen, behoorlijk Nederlands, is ineens volkomen onbelangrijk. Bovendien wil ik wedden om zeven euro vierendertig dat tegen de tijd dat wij met pensioen gaan, er niets meer verandert omdat dan ineens alles al uitgevonden is. Never Change A Winning Team is mijn motto.

Een harde les.

Al vroeg leerde ik een harde les. Ik dacht namelijk altijd dat het mogelijk was om een positieve bijdrage te kunnen leveren aan de wereld, maar kwam er na een paar lessen natuurkunde achter dat dat dus helemaal niet kan. Er is namelijk een natuurkundige wet, die beweert dat de aarde een constante massa heeft. Dus hoe groot de wereldbevolking ook is, het totaalgewicht van de aarde blijft altijd hetzelfde (tenzij André Kuipers gelanceerd wordt natuurlijk). Ik was altijd in de veronderstelling dat als ik 5 kilo aankom, dat de aarde dan ook vijf kilo meer zou gaan wegen. En dat de aarde dus door mij alleen al ruim 90 kilo meer weegt. (Reken ik mijn kleren niet eens mee.)
Allemaal onzin dus dat idealisme, wat je ook doet, de massa blijft altijd hetzelfde.