Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

Florablind.

"Hans is naar de kapper geweest en al z'n krullen zijn eraf." vertelde mevrouw Mack mij door de telefoon.
Nu hou ik van kort haar maar Hans had wel erg mooie krullen vond ik. Toen ik thuiskwam was ik benieuwd naar het resultaat en aanschouwde het mede door mij geproduceerde wereldwonder. Het was anders, maar toch ook wel weer mooi, bovendien komen die krullen wel weer terug. Het gezichtje eronder was gelukkig nog hetzelfde.
"Ja best mooi hoor.", zei ik tegen mevrouw Mack.
Vijf minuten later zat ze me redelijk geërgerd aan te kijken.
"Wat? Mis ik iets?"
"Oh! Je hebt de kerstboom opgezet! Goh! Viel me helemaal niet op!"

De mannen onder ons herkennen (hopelijk) het probleem. Normaal valt het me al niet op wanneer er ineens een bloemetje op tafel staat maar nu miste ik gewoon een anderhalve meter grote kerstboom in de huiskamer. Gelukkig blijft ze niet lang boos en is ze tot op zekere hoogte vergevingsgezind, maar je zal een vrouw hebben die al kwaad wordt als het je niet opvalt dat ze nieuwe oorbellen heeft ofzo… HEL!

Teletubbies.

Hans heeft van een van de Sinterklazen een dvd van de Teletubbies gehad. Hij is er nog blij mee ook!
Stinkiewinkie, Dipsy, Lala en Poo, hoe compleet ziek in je hoofd moet je zijn om dat te verzinnen.
Moet je je eens voorstellen: De voice-over zegt: "Op een dag zijn de teletubbies heel erg blij." De teletubbies springen en dansen in het rond en roepen: "Ik ben blij, ik ben heel erg blij!!" Zo gaat dat de hele aflevering door! En dan kruipt er nog een irritante stofzuiger genaamd Nunu door teletubbieland die alle rommel (wat een rommel!) opzuigt met een onsmakelijk geluid. Compleet ziek is de bedenker van dit zieke programma!
Oh oh!
Met trots kan ik u melden dat Hans na 5 minuten schoon genoeg had van deze vier zieke wezens en ging spelen met z'n eveneens van Sinterklaas gekregen garage.

Ongemakkelijk.

Met vrouw en kind door het dorp lopend riep iemand mij toe: "Hee chef!" Ik herkende hem als een oud klasgenoot van de MEAO naast wie ik vroeger zat en met wie ik indertijd ook nog wel privé omging. Ik meende hem al gezien te hebben tijdens mijn sollicitatie bij m'n nieuwe werkgever. "Jij wordt mijn nieuwe chef." zei hij.
Een kort, stroef gesprekje volgde. Ik voelde me ongemakkelijk. Hij zat destijds bij de geslaagden, ik bij de gezakten. Nu word ik straks zijn chef. Hij was altijd een aardige jongen maar erg vrolijk word ik er niet van.

Wonderbaarlijke genezing.

Hieronder wat reacties van mensen die aanleg hebben om kinderarts te worden. Op de laatste CT-scan was Hans' longafwijking praktisch verdwenen. De arts moest nu goed z'n best doen om nog verschil te zien tussen beide longen. Alles lijkt zich nu te herstellen.

Maar niet teveel zorgen maken, Hans lacht het hardst 😉

Geplaatst door: ria | 26 juli 2005 om 23:29

En als de geleerden het zo moeizaam eens kunnen worden, kunnen ze net zo goed allebei ongelijk hebben en…. mankeert Hans misschien wel helemaal niets. Hoop ik!

Geplaatst door: Jolie | 27 juli 2005 om 12:17

Nog even over de eerste foto. Je ziet zo dat hij daar denkt; Ik heb het toch maar goed voor mekaar. Iedereen maakt zich druk om me en stiekem ben ik kerngezond. Komt door die sportschool waar ik 's nachts heenga. 😉

Geplaatst door: Peng | 27 juli 2005 om 15:08

Hans mankeert niets! Geloof me, helemaal niets!

Geplaatst door: de P. | 27 juli 2005 om 23:14

Wij duimen mee! Komt allemaal goed joh, dat zal je zien.

Geplaatst door: Adriana | 24 mei 2005 om 16:29

Het komt allemaal goed. Ik heb enige tijd met longemfyzeem rondgelopen en het is helemaal goed gekomen en ik heb weer een normaal longvolume. Geweldig dat Hans thuis is! Ik wens jullie rust en vrede toe.

Geplaatst door: mevrouw de P. | 24 mei 2005 om 16:40

Hou vol. Hans lijkt me een coole goser en hij sleept zichzelf en jullie er wel doorheen.
(en het kaarsje dat ik voor jullie brand, helpt ook)

Geplaatst door: marina van dongen | 24 mei 2005 om 11:35

Ik denk dat alles goed komt met Hans.

Geplaatst door: Kiers | 25 mei 2005 om 14:59

Einfach

Ik krijg dingen toch ook snel voor elkaar ook, hè? Ik plaats een oproepje op een Duits weblog en ik ben al dagen volop aan het mailen in het Duits en krijg het gecorrigeerd terug. Het enige dat ik in ruil hoef te doen is het Nederlands van betreffende weblogster te corrigeren en hier en daar wat uitleg te geven.
Het nadeel is, als ik een stukje tekst in het Duits schrijf ben ik een uur bezig. En dat gaat ten koste van het webloggen. Misschien vindt u mij nu een verrader en dien ik kaalgeschoren te worden, maar bekijk het eens van de andere kant, zonder Duitsland zouden de Polen onze oosterburen zijn.
Verder heb ik mijn SPD bedrijfsadministratieboek van zolder gehaald om eens te kijken hoe het ook alweer zat met een fabricageboekhouding. Vannacht om vier uur was ik klaarwakker en dreunde op:

710 Goederen in bewerking
aan 600 verbruik grondstoffen
aan 601 directe lonen
aan 602 toeslag indirecte fabricagekosten.

Een beetje medelijden is wel op z'n plaats…

Pijnlijke conclusie

Afgelopen donderdag moest ik voor mijn werk naar Antwerpen, en dat werd extra interessant doordat ik meereed in een 200 pk Alfa Romeo 166.
De reis ging vlot, de Alfa bracht ons snel en veilig heen en terug. Maar wat was ik blij dat ik weer in mijn Fiat Marea mocht. Wat een knalharde auto. Wat een gestoot en wat deed mijn zitvlak zeer. De Marea is vele malen comfortabeler en dit is de eerste maal dat ik comfort boven sportiviteit verkies.
Mijn jeugd is nu definitief voorbij…

Commandotruien


Sommigen van u kunnen zich misschien nog herinneren dat ik gelogd heb over onze vakantie in de Ardennen, en dat zwager Willy en ik gekleed in commandotruien een overlevingstocht door de Ardennen hebben gemaakt. Niemand op de camping vond ons voor lul lopen. Op de foto ziet u commando Jan en Commando Piet, gekleed in commandotrui, hun beider zonen de grondbeginselen van het commando zijn bijbrengen.

Verdrongen Duits

Duits was altijd een kwestie van uitzingen en laten vallen zodra het kon. Een taal waar je je bek over breekt als je al niet gestruikeld bent over alle naamvallen. In de vierde klas Mavo werd Duits dan ook grundlich uit mijn vakkenpakket verwijderd, om voorgoed de vergetelheid in geschoten te worden.
Maar, zoals met alles wat je probeert te vermijden, het komt weer een keer op je pad. Bij mij dus op 1 februari, als ik bij mijn nieuwe werkgever ga beginnen.
Om niet de minst Duits sprekende dumkopf van het bedrijf te worden, ga ik een autodidactische spoedcursus Duits volgen. Mijn autoradio weigert een Duitse zender te ontvangen, mevrouw Mack weigert een Duitse tv-zender aan te horen dus ik heb maar eens in bijzonder slecht Duits gereageerd op een weblog.de, in de hoop dat ik net die ene bereidwillige Duitse heb gevonden die mein reaktionen auf ein paar punkten mahl korrigieren wölte oder so etwas.
En ik zal die grapjes over de oorlog ook maar eens af moeten gaan leren. Ja, hör mahl einz, dahzu zahlen wir dich kein 8500 oiro pro monat, herr Überbuchhalter!

Uit 35 sollicitaties…

Mijn wat lage logfrequentie van de laatste tijd heeft veel te maken met mijn gemoedstoestand, en die is wat nerveus. Ik heb een maand geleden gesolliciteerd als Hoofd Boekhouding bij een bekend bedrijf in Vaassen en inmiddels ben ik aangenomen. Ik vond mijzelf nogal veilig vastgeroest zitten bij mijn huidige werkgever en dat gaf een dubbel gevoel. Het werk is plezierig, het salaris redelijk, de collega's zijn prettig, ik sta bijna nooit in de file maar ik werk er al bijna 11 jaar en ik heb niet de rust in mijn hoofd om, nu ik nog jong ben, veilig te blijven zitten tot aan mijn pensioen.

Lees verder “Uit 35 sollicitaties…”