Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

Dag tante Annie!!


Deze jas heeft Hans vorig jaar van z'n Italiaanse betovertante Anna Maria gehad. Momenteel de enige jas die Hans nog aan wil. Hans is gek van toto's en zo'n Ferrari jas met Michael Schumacher's handtekening erop is dan natuurlijk kaasie. Tante Anna Maria zit al het hele jaar op een foto van Hans met z'n jas te wachten, de eerste 6 maanden omdat de jas nog niet paste, de tweede 6 maanden omdat wij te lui waren een foto te maken. Hier is-ie dan eindelijk.

Nu we toch foto's aan het maken zijn…mevrouw Mack is een erg goeie vrouw maar ze heeft één belangrijk nadeel. Ik bedoel, ze heeft twee belangrijke nadelen. Ze heeft drie belangrijke na, ze heeft vie, ze heeft vijf belangrijke nadelen.
Vandaag behandelen we er eentje. Ze houdt van T-shirthumor! Dus 'bier heeft dit prachtige lichaam gemaakt' HAHAHAHAAA. Hans wordt daar nu ook het slachtoffer van. Hij heeft al t-shirts met Red Hot Chili pampers, Milk built this body, My daddy is stronger than your's , For sale by parents, en nu dit weer.

Een voorzichtig glimlachje

Twee weken na het begin heb ik eindelijk een wat positievere dag achter de rug op mijn werk. Ik begin langzaam het Duitse computersysteem te begrijpen. Ik begin langzaam te wennen aan die negativiteit die er hangt. Eindelijk liep ik aan het eind van de dag eens naar buiten en kon eens genieten van de aanblik van mijn rode Alfa die trouw op de parkeerplaats stond te wachten. Ik ben ietsje positiever en hoop voorzichtig dat het nu wat beter zal gaan. Dat ik me eindelijk eens nuttig kan gaan maken. Maar wat heb ik vaak het bijltje er bij neer willen gooien. En zonder mevrouw Mack had ik dat vast ook gedaan.
Die was trouwens van het weekend jarig en heeft een afvalemmer van me gehad. Ze wilde eigenlijk een hometrainer maar omdat die uitverkocht waren dacht ik aan een afvalemmer. En geloof het of niet, het werkt echt! Ze is al drie kilo kwijt. Maar dat mag ook wel, zo'n Brabantia is in de aanbieding bijna drie keer zo duur als die hele hometrainer.

Shut Up Fool

The A-team was ooit een superserie en Hannibal, Face, Murdock en B.A. waren helden. Vanavond was het weer op t.v. en het was nog steeds super. Ik bleef zelfs de reclame afwachten om te zien hoe het afliep. Nou ja, ik wist natuurlijk dat de slechterikken klappen zouden krijgen en dat er 8000 kogels afgevuurd zouden worden zonder dat er iemand geraakt werd, en dat the A-team zou zegevieren. En je moet nooit aan B.A. z'n busje komen want dan wordt-ie boos. En dat wil je niet meemaken.
I love it when a plan comes together.

Reclameslogans.

Wat is het allerbelangrijkste voor een bedrijf? Goed presteren dacht ik vroeger maar inmiddels weet ik dat een goede reclameslogan nog veel belangrijker is. En degenen die ze bedenken krijgen daarvoor enorm veel geld.

Dus met onderstaande slogans is veel geld verdiend. Let op!

Apple (computers): "Think Different"
Livera (lingerie): "Live. Life. Love. Livera."
Deutsche Bank (bank): "A passion to perform"
Dell (computers): "Easy as Dell"
DHL (transport- en koerierbedrijf): "We move the world"
Fortis (bank): "Getting you there"
Honda (motoren) : "The power of dreams"
Microsoft "Your potential. Our passion"
Nokia (telefonie): "Connecting people"
Opel (auto's): "Fresh thinkin, Better cars."
Philips (elektronica): "Sense and simplicity"
Seat (auto's): "Auto emoción"
Vodafone (GSM-telefonie): "Make the most of now"
Volvo (auto's): "Volvo for life"

Het zijn allemaal vuile communistische leugens! Allemaal doodsaaie merken met duffe directies die net doen alsof je leven beter wordt door hen. De enigen die er beter van worden zijn reclameburo's die hun eigen schijnwereld in stand houden. Alsof er ook maar iemand gelooft dat ze bij Apple denken. En wat nou als je vette buurvrouw ook Livera draagt? Iets oerdegelijks als de Deutche Bank verpesten met een Engelse slogan? Failliet moeten ze! Dell is Hell, dat moet het zijn! DHL we move the world, Ha, hier hebben we de schuldige van global warming! Fortis hoe weet je in godsnaam waar ik heen wil? The power of dreams? Zet je pet verdomme eens af in je Civic! Microsoft. Uw potentie. Onze passie. Gatverdamme! Connecting people. Nee, daar zit je op te wachten als je ooit een Siamese tweeling was. En Opel, beter dan wat? Beter dan een bananenschil? Philips. 'Works, but not for long' lijkt me veel beter. En zijn ze bij Seat vergeten dat er ook een Seat Marbella bestaat? Vodafone heeft iets verzonnen wat ze zelf niet snappen en bij Volvo gokken ze erop dat u niet oud wordt.

Graag gedaan.

Verwarring alom

Zingen verwarren met kattengejank is natuurlijk niet iets wat serieus kan. Dat gebeurt alleen in strips. Tot vanavond dan, toen ik dacht dat Sophie gewond in de tuin lag te kreunen, maar toen ik het raam opendeed om te kijken bleek het mijn overbuurmeisje te zijn dat luidkeels aan het zingen was.
Laatst maakte ik ook al mee dat iemand dacht dat Hans lag te huilen maar bij nadere inspectie bleek dat Stonesmuziek te zijn. Het is maar goed dat ik geen Stonesfan ben, anders stuurde ik hem iedere avond met een vieze luier naar bed.

Welkom Mack

Welkom Mack! De directeur is er deze week niet, je vaste plaats is nog niet klaar, we hebben nog geen inlognaam voor je, en niemand weet of snapt hier iets. Degene die je heeft aangenomen werkt hier inmiddels niet meer en de aandeelhouder vertrouwt niets en niemand dus doe niets zonder zijn toestemming en vraag vooral nooit waarom.

Dit was de gekorte en gekuiste versie van de eerste twee dagen van mijn nieuwe werk waar alleen de personeelsmanager nog moeite doet de zaken enigszins positief voor te stellen. De gereformeerde interimmanager is een van de minst sympathieke mensen die ik ooit heb meegemaakt (en tevens ook de best gelijkende imitatie van een varken) en ziet mij duidelijk als een bedreiging.
Gezellige binnenkomer! Werk aan de winkel voor een boekhoudcommando.

Kattenlog

Kattenlogjes zijn de meest saaie logjes die er zijn. Katten zijn sowieso al erg saaie beesten, dus erover loggen is een signaal dat je leven in een onveranderlijke koers gaat, wanneer het eindigt weet niemand, maar de richting ligt al wel vast.

Sinds vrijdagavond hebben wij er een bewoner bij. Zijn naam is Bob en hij is een rode jeweetwelkater met een traanoog en een stompje staart. Hij is een jaar of acht en hij kwijlt. Mijn zus dreigde hem naar een asiel te brengen dus er werd hier over de harten gestreken.
Bob had geen katwaardig bestaan meer en mocht niet naar boven, niet op de bank, niet op bed en hij werd nooit geaaid.
Bij ons mag dat allemaal wel en je ziet Bob nu al opbloeien. Zijn oog traant niet meer, hij kwijlt niet, zelfs zijn stompje staart begint weer aan te groeien. Bovendien loopt er hier een lekker wijf rond genaamd Sophie. Nee, die Bob gaat het hier best naar z'n zin krijgen.

Het lampje van de magnetron.

Dat was kapot. Al maanden. En aangezien Hans de magnetron erg leuk vind moest het toch eens gemaakt worden. Gisteren dus. Om half twee. Om vier uur zou er visite komen.
We hebben het hier over een inbouwmagnetron dus de stekker moest losgeschroefd worden zodat ik het snoer door het nauwe gat-waar je met je handen niet bij kon-naar buiten kon trekken. Dat was een fout. Een grote. Zo'n grote fout dat ik voordat het verhaal verder gaat u wil waarschuwen dat u NOOIT een snoer uit een gat moet trekken waar u met uw handen niet meer bij kunt om het terug te stoppen.
Om een lang verhaal kort te maken, voor een ander lampje moest ik naar het volgende dorp en toen ik terugkwam was het half drie. Om vier uur stond de visite voor de deur, in de keuken was het een grote puinhoop en ik liep in uiterste razernij te tieren dat we nu een nieuwe keuken moesten kopen want dat snoer van de magnetron zou nooit, maar dan ook nooit, nooit van z'n lang zal ze leven meer door dat gat terugkunnen. En dan moet er godgloeiendegloeiende niemand tegen mij gaan zeggen dat er wel een oplossing voor is WANT DIE IS ER NIET! Een nieuwe keuken was de enige oplossing en ik was vast begonnen de oude te demonteren! Toen mij genoeg kalmeringsmiddelen waren toegediend kreeg ik hulp van mijn schoonvader. Met een klein beetje moeite kreeg hij het snoer weer door het gat en kon de magnetron weer op z'n plaats zonder eerst een nieuwe keuken aan te schaffen. GRMPFFH.

Apocalypto

Stel je bent een onschuldige Maya en je wordt op een dag gevangen genomen door een andere Maya-stam die je op haar beurt verkoopt aan het zonnevolk om geofferd te worden aan de zon. Je bent ingesmeerd met blauwe verf en terwijl je de trappen van de tempel wordt opgejaagd zie je muurschilderingen van blauwe mannetjes wiens hart eruit wordt gesneden om vervolgens te worden onthoofd.
Nou, dat geeft je toch niet bepaald zin om de top van de tempel te beklimmen lijkt me.

Deze film van Mel Gibson was superspannend en 'de moeite waard' zou een understatement zijn. Moeite doen, moet je om deze film te zien! Tenzij je je teveel inleeft en niet meer kunt bedenken dat er overal cameramensen omheen staan, want hij is toch wel erg bloederig.

De toestand in de wereld, door G.B.J. Mack.

Toen ik 16 was ging ik wel eens uit. Stappen heette het ook wel. Ik deed dat omdat je natuurlijk niet op school kon aankomen met het verhaal dat je nooit ging stappen. Liever zat ik op zaterdagavond op mijn kamer, waar ik mij prima kon vermaken. Maar nee, onzekere ik ging naar een kakkerscafé, (ik zat op een kakkerschool) en deed alsof ik cool was. In werkelijkheid had ik een teringhekel aan keiharde muziek en opgeschoten jongeren. Toen ik wat ouder was en ik een auto had ging ik nog wel eens met een buurmeisje. Het hoogtepunt van het stappen was als ik haar weer terug kon rijden want alleen in de auto zitten met je buurmeisje is veruit te verkiezen boven jaloers te moeten aanzien hoe ze aandacht kreeg van allerlei jongens (die nu een totaal mislukt leven hebben en erg lelijk zijn geworden) en zich dat nog liet welgevallen ook. Het was het lot van een laatbloeier als ik.

Gisteravond kwamen mevrouw Mack en ik om twaalf uur uit de bioscoop en ik keek eens over het Caterplein in Apeldoorn. Het stond nog steeds vol met onzekere, zich cool proberend te gedragen en dicht bij elkaar blijvende jongeren enerzijds, en anderzijds de raddraaiers die meerdere keren per week de stad onveilig maken en anderen intimideren met hun luidruchtig gelal. Een raddraaier liep op een politieagent, die ons vijf seconden daarvoor nog een vriendelijk goedenavond toewenste, af en begon op hem te wijzen en riep: Einz, zwei, Polizei. De agent knuppelde hem tot mijn lichte verbijstering niet eens neer maar deed alsof hij het niet hoorde.
Nu heb ik bedacht dat alle politieke partijen die niet in hun partijprogramma opnemen dat ouders, leraren en politieagenten gewoon weer ouderwets hardhandig mogen optreden als het nodig is, met onmiddellijke ingang door de rechter verboden moeten worden. Helden die iemand die aangevallen wordt, te hulp schieten en daarbij de dader verwonden, moeten alle schade aan persoonlijke bezittingen opgelopen door bloedvlekken van die dader alsmede de kosten van alle andere schade opgelopen bij de reddingspoging van het slachtoffer, vergoed krijgen door de dader.
Een klein beetje dat Chinese regime erin hier, dat de familie van de ter dood veroordeelde de kogel moet vergoeden aan de regering, dat kan helemaal geen kwaad.