Auteur: Mack

Vandaag wilde ik het even met u hebben over de natuur. Of eigenlijk over een onderdeel van de natuur, de merel. Over de merel is veel bekend maar verbaas u over de rijke geschiedenis van deze mooie vogel.
De voorvader van de merel werd voor het eerst waargenomen in Japan, ergens in de jaren twintig van de vorige eeuw. Deze vogel, in Japan 'Ninja' genaamd, viel op bij de gelijknamige vechtkunstenaars uit het land van de rijzende zon, de Ninja's. De Ninja's (letterlijk: zwarte vogels) waren gefascineerd door zijn koolzwarte verendek en zijn behendigheid. De eerste Ninja's waren dan ook standaard uitgerust met dodelijke wapens als de werpmerel, de vechtmerel, de harakirimerel en de witte-rook-met-knalmerel. Na een aantal onoverwinnelijke jaren werd de merel bij de Ninja's minder populair, voornamelijk doordat de vijand inmiddels op de hoogte was van die standaardwapenuitrusting en zich ertegen wapende met de huiskat.
Tijdens de tweede wereldoorlog was Japan aan de verliezende hand, en men ging naarstig op zoek naar een nieuw wapen. Er werd een beter model van de merel ontwikkeld, de merel die wij tegenwoordig in Europa kennen. Deze verbeterde merel was met zijn spectaculaire duikvlucht een inspiratie voor Japanse kamikazepiloten. Er doen verhalen de ronde dat een kamikazepiloot voor elk schip dat hij tot zinken bracht, een merel op zijn kist liet schilderen. De Amerikanen waren als de dood voor de Japanse Mitsubishi Zero's met geschilderde merels op hun neus en de verliezen aan Amerikaanse zijde waren dan ook groot. Kamikazepiloten werden in hun thuisland vereerd als helden, en hadden giga-salarissen in die tijd, met een jaarbonus in december afhankelijk van het aantal vijandelijke schepen dat ze tot zinken hadden gebracht. Het verhaal eindigt zoals bekend met de atoombommen op Hiroshima en Nagasaki, en Japan werd op de knieën gedwongen. Veel kamikazepiloten pleegden alsnog harakiri omdat ze met deze schande niet konden leven. En de merel? Uit eerbetoon voor zijn ooit zo belangrijke rol vliegt hij zich nog regelmatig te pletter tegen uw nummerbord. Dan weet u ook weer waarom ze dat doen.

Hans was vandaag zielig. Eerst viel hij een snee in z'n neus door een val op een rand van het bed, twee minuten later viel hij weer met z'n neus op een auto, en gadverdamme wat voel je je als vader die erbij stond toch ellendig dat het je gebeurde. Weer twee minuten later was het leed alweer geleden en was hij weer aan het raggen op bed. (ik denk nog steeds dat z'n neusje gebroken is zo hard ging het.)
Maar dat was nog niks vergeleken bij het gezicht dat hij trok toen hij diezelfde auto later niet mocht hebben omdat z'n neefje er even mee aan het spelen was. Ik snelde naar hem toe en drukte hem stevig tegen me aan. (ook een boekhoudcommando heeft soms gevoelens) "Kijk Hans, papa heeft een bal." "Totoo", zegt hij dan heel zielig en wijst naar de speelgoedauto.

Mevrouw Mack was dit hele weekend zielig. Een enorme bult onder haar oksel moest (zaterdagavond 23:00 uur) opgesneden worden omdat de pijn niet meer vol te houden was. En ze liep er al vanaf woensdag mee, zaterdagavond had ze de angst voor de dokter eindelijk overwonnen. Door de verkeerde houding waarin ze liep ging ze ook nog door haar rug en werd het haar teveel. Ze huilde en maakte haar excuses dat ik met zo'n wrak getrouwd ben. In voor- en tegenspoed begrijpt ze kennelijk nog steeds niet.

Ach, dat wrak valt wel mee. Ze is ondanks die dubbele handicap nog steeds sneller bij de telefoon dan ik.