Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

AI, artificial intelligence.

Het is niet dat ik niet overtuigd ben van AI, het is juist dat ik zeker weet dat AI de mensheid niets dan ellende gaat brengen. Dat weet ik zeker omdat ik al drie toepassingen van AI ken die crimineel of frauduleus zijn, en nog niet één die iets zou toevoegen. Daarbij gebruikt volgens Wikipedia alleen al chatGPT per dag de energie van 5000 huishoudens per jaar, en dat doet zij om aartsluie leerlingen die zelf geen boek willen lezen te ontzien en een boekverslag voor hen te printen.

Verder wordt het gebruikt om Elvis Presley nummers te laten zingen die hij nooit gezongen heeft, of om ouders op te lichten door de stem van hun kind aan de telefoon na te doen. Nee, dit helpt ons vooruit. De vraag is of voorwaarts wel de richting is waarin we moeten. Of zelfs kunnen. Zie het als het proberen te doorbreken van de lichtsnelheid. Het is onmogelijk. Je kunt in theorie heel dicht bij de lichtsnelheid komen, maar om er doorheen te breken heb je een oneindige hoeveelheid energie nodig. Of, als dat te lastig is, als tractor pulling. De tractor kan nog zoveel vermogen hebben, maar door het naar voren schuivende gewicht wordt de aanhanger steeds zwaarder. Hoe verder de tractor komt, hoe zwaarder de volgende decimeter wordt.

Voor de mensheid ging het ook zo, de uitvindingen volgden elkaar in record tempo op, tot er op zeker moment een ideale situatie ontstond. Die ideale situatie ligt achter ons, of we zitten in de laatste fase. De vooruitgang stagneert als in een overvolle trechter. Alles wat er nog bij komt zorgt voor meer stagnatie aan de onderkant en voor overstromingen aan de bovenkant. Terwijl ooit de trechter lekker doorliep, toen hij nog niet overvol zat.

Dus hoe krijgen we de trechter weer leger? Door het laten opdrogen van de overstroming (niet inenten), en door de trechter een tijdje door te laten lopen zodat er weer ruimte komt. (roeien met de riemen die je hebt) Tot zover de theorie.

In de praktijk zal het rigoreuze gevolgen hebben, als mijn theorie in de praktijk gebracht moet worden voordat de lichtsnelheid bereikt is of de tractor is vastgelopen. Dan komen we toch weer bij dictaturen, oorlogen, en genocide uit. Laten we het op z’n beloop komen we bij rampen en pandemieën uit. Uiteindelijk belanden we in the Matrix, waarbij AI heerst over de mens.

Lori, geboren 7 juni 2023.

Wegens slecht weer zijn we een paar dagen eerder huiswaarts gekeerd en hebben we onze nieuwe huisgenoot, Lori, gisteren opgehaald. Tegen alle raad in, ben ik vannacht op de bank bij haar gaan slapen, ik snap niet waar het vandaan komt dat je zo’n pup gewoon in de bench moet laten janken. Wat een traumatische ervaring om bij je moeder, broertjes en zusjes weggehaald te worden en in een vreemde omgeving te worden geplaatst! En dan ook nog ‘s nachts alleen opgesloten te worden.

Onze eerste hond Radja, wij hadden geen idee, sliep de eerste nacht in de garage en heeft de hele buurt wakker gehuild. De volgende nacht ben ik bij haar in de huiskamer gaan slapen en daarna was het al snel goed. Maar die was zes maanden toen we haar kregen. Mack, de echte, was de hond van Linda en was al een jaar of vier toen ik hem voor het eerst zag, en van Randi herinner ik het me niet meer, die eerste nacht.

Nu ook, als je op de bank ligt, de hond op de vloer voor je, is er niks aan de hand. Je slaapt zelf wat ongelukkig en zodra je opstaat volgt ze je en als je niet snel bent plast ze in de huiskamer, maar ze krijgt eerst even de tijd om te wennen aan haar nieuwe omgeving voordat ze alleen in de bench gaat slapen.

Leuk hoor puppy’s, maar van mij mag ze snel groot worden. Haar moeder heb ik gisteren gezien, een lieve hond die graag staat te touwtrekken met je. Een andere puppy had mijn broekspijp te pakken en deed haar moeder na, en nog een andere deed hetzelfde met mijn hand. Die heeft nu mijn bloed geproefd. Ze zeggen daar wel eens iets over, maar ik ga ervan uit dat dat niet geldt voor speelse puppy’s.

Dit ras wordt ook gebruikt om boeven te vangen, en schijnt graag te willen werken. Ik zag filmpjes voorbij komen waarin zo’n hond onverschrokken op een pakwerker af vliegt. Maar die van ons blijft gewoon hond. In huis, op straat en in het bos. Ik moet er niet aan denken, altijd trainen met je hond.

Wandelschoenen

Mijn nieuwe wandelschoenen bevallen uitstekend. Ik werd in de winkel geholpen door een Française die vond dat ik maat 44 moest nemen in plaats van 43. En omdat ik in zulke situaties geen eigen wil heb, zwichtte ik. Ik liep tien kilometer, moest door een weiland, onder prikkeldraad door, en over een sloot, want ik had een bord gemist waar hoogstwaarschijnlijk opstond dat het pad doodlopend was.

Ik had iets verderop een auto zien rijden dus ik wist dat er een weg moest zijn. Enigszins opgelucht dat ik weer op de weg liep, vervolgde ik mijn weg door het onbekende. Ik geloof niet dat er ooit voor mij mensen waren geweest. Nou ja, die auto dan, die was nog vijf minuten eerder. Wat een land, als het lichtbewolkt en zonnig is! Zoveel plekken waar geen mens komt, en waar koeien je staan aan te gapen.

Ik kwam op een pad dat lichtjes naar beneden liep, naar een snelstromend beekje met een gammel bruggetje erover, aan de andere kant stonden koeien met bellen om hun nek. Aan het begin stond een kruisbeeld. Zo stelde ik me de hemel ook voor, alles klopte aan deze plek.

In Nederland zal ik mijn wandelschoenen ook weer nodig hebben, want er komt binnenkort een pup. Daar mag je in het begin nog niet ver mee lopen, maar als ze een jaar is eist dit ras flinke wandelingen. Ze is een Hollandse herder en ze gaat mijn wandelschoenen snel verslijten.

Stuurloos.

Jane Birkin overleed recent en dat was groot nieuws in Frankrijk. Een paar jaar geleden overleden Johnny Halliday, France Gall en Aznavour. Jean Paul Belmondo is er niet meer en Louis de Funès is al lang dood. Ze behoorden tot de allergrootsten die Frankrijk voortbracht. Er zijn er nog een paar over. Alain Delon, Brigitte Bardot en Julien Clerc.

Ik ben niet volledig, maar ik heb het gevoel dat dit land zijn ziel aan het kwijtraken is. Ik ben ook niet zo bekend met de nieuwe generatie sterren hier, maar ik geloof niet dat die het roer net zo makkelijk overnemen als dat bij ons gaat. Wim Sonneveld is vervangen door Wolter Kroes en Toon Hermans door Gerard Joling. De Nederlandse ziel leeft in tegenstelling tot de Franse, gewoon door. Hoe moet het straks verder met dit land, als alle grootheden zijn overleden?

Hetzelfde idee bekroop me toen ik hoorde dat Mick Jagger tachtig werd. Wat als Mick en Paul McCartney er straks niet meer zijn? Of John Cleese? Wie gaat hen vervangen? Er worden hele hoofdstukken afgesloten en ik zie niet zo goed hoe de artistieke wereld verder kan. Het gaat één grote leegte worden in de wereld. Nieuwe sterren verrijzen maar staan lichtjaren verwijderd van de grootheden en de pioneers. Kijk naar wat er met Amerika gebeurd is sinds Elvis’ dood. Stuurloos! Wat dat betreft ben ik wel blij dat ik Nederlander ben en straks niet met die grote leegtes te maken krijg. Hoewel, Gerard Joling heeft ook niet het eeuwige leven…

Regen

Het regent op de camping. Ik zit alleen op de veranda, de rest heeft binnen of bij de receptie een onderkomen gezocht. Het is weekend, dus er komen en gaan vandaag vele campinggasten. Die zullen veelal in 1500 km file staan, veroorzaakt door zwarte zaterdag en een bijkomend formule 1 weekend in Spa-Francorchamps wat zonder dat ik het wist een paar weken eerder is dan normaal. Ik volg het niet meer zo intensief, sinds Max toch alles wint. Belgen vinden het leuk om de Nederlanders op Facebook op te naaien door te zeggen dat Max Belg is omdat hij in België is geboren. En ik vind dat ook wel grappig, dat dat ze nog lukt ook.

Ik dacht dat het 1997 was toen ik de F1 van Spa bezocht. Max’ vader, Jos, van wie ik een groot fan was, reed toen nog. Hij knalde er keihard af en werd door een helikopter naar het ziekenhuis in Luik gebracht. Schumacher won zoals zo vaak.

Wij overnachtten in een camper in Theux, hadden geen toilet en moesten in een kuil poepen. We gingen op de fiets naar het circuit, over een lange weg die veelal bergop voerde, zodat we onze lichaamsbeweging voor de rest van de week al gehad hadden. Vooral ik, omdat ik geen mountainbike had maar een fiets met terugtraprem zonder versnellingen. Als extra handicap trapte hij door en moest ik de band om de vijfhonderd meter oppompen. Naar beneden was een hachelijk avontuur omdat het veel te steil was voor de zwakke achterrem. Maar het werd een van mijn mooiste weekenden ooit, ondanks de ontberingen en de vele regen.

Nu moet de regen hier snel stoppen want ik zit slechts onder de veranda te lezen. Mijn nieuwe wandelschoenen moeten nodig worden getest.

Natuur

Ben ik onderdeel van de natuur of aanschouw en verstoor ik haar slechts? Die vraag kwam bij me op na het lezen van een logje bij Sylvia Schalken die van mening was dat we onderdeel zijn van.

Er zat een wesp in mijn glas. Toen hij eruit vloog gaf ik hem een backhand met de vliegenmepper waardoor hij op het gras terecht kwam. Onmiddellijk stoof een hagedis op hem af, aangetrokken door het bewegende insect. Maar na een kleine aarzeling snelde het weer weg, en of dat nu kwam door mijn aanwezigheid of dat het wist dat het niet verstandig was een levende wesp te verslinden weet ik niet.

Wat ik wel te weten ben gekomen na vijftig jaar is dat ik me minder moet verbazen over dingen die in de natuur gebeuren. Zonnebloemen die meedraaien met de zon, koolmezen die snappen waar jongen vandaan komen, eekhoorns die weten dat het binnenste van een walnoot eetbaar is, of een hagedis die weet dat hij geen wesp moet pakken.

Vroeger schoof ik dat allemaal af onder de noemer “instinct”. Beesten werden door hun instinct gedreven en wisten verder niet wat ze aan het doen waren. Ik weet nu, door observatie, dat dat hoogstwaarschijnlijk fout is en dat beesten gewoon denken, net als wij. Soms als je in gedachten verzonken bent, denk je geen woorden maar weet je precies waar je mee bezig bent. Het is als 20.000 jaar geleden, toen er nog geen taal bestond maar al wel mensen. Die dachten, leerden en droegen kennis over, net als wij doen. En hadden een overlevingsinstinct dat gevaar onderkende, zelfs als er nooit een dergelijke eerdere gevaarlijke situatie was ervaren.

Dus, als beesten dingen weten en zelfs kunnen denken, moeten wij ook een onderdeel van de natuur zijn. We hebben de neiging te denken dat de natuur het prima doet zonder mens, maar dat doet ze ook zonder dodo. Of wellicht is de conclusie dat vanaf het moment dat de dodo uitstierf, de mens begon met zijn vernietigende effect op andere soorten?

Jura deel 2.

De laatste jaren miste ik steeds de steile heuvel bij Tilff, vlak voorbij Luik. Voor mij sinds 1993 onvergetelijk. Ik ben er nu achter waarom ik die miste, je moet niet het bord Luxemburg volgen, je moet dwars door de stad Luik. Sowieso leuker. Die heuvel is een test voor de auto. Komt-ie er tegenop in de hoogste versnelling of moet je terug? Mijn vorige auto wist volgepakt in de zesde versnelling nog te versnellen, maar in 1993 viel mijn Mazda 323 1.3 gewoon stil. Deze auto maakte zelf de keuze terug te schakelen, dus die lol was ook gauw over.

Verder werd de route naar Luxemburg afgeraden door Belgische verkeersdienst dus pakten we een afslag eerder, richting Longwy. Tot mij stomme verbazing was ik ineens veel eerder in Frankrijk dan anders! Logisch als je Luxemburg overslaat en ik vroeg mij af hoe ik daar al die jaren in had kunnen trappen.

Vandaag was het droog, en zoals Ria al opmerkte, eigenlijk veel fijner dan die bloedhitte. Die hitte is alleen goed om bruin te worden en als je aan het water ligt, maar het kan ook irriteren. Bij het ontbijt bijvoorbeeld, of bij het avondeten wil je niet die koperen ploert in je gezicht. Ik herinner me van vorig jaar dat het om elf uur ‘s avonds nog 30 graden was en je nog steeds in je blote bast zat te zweten. Nu sterf je het af van de kou ‘s avonds op de veranda, tenminste, als je in je blote bast blijft zitten.

Hans vermaakt zich wat minder dan normaal, want er zijn hier geen leeftijdsgenoten volgens hem. Tammar, die vorig jaar de caravan niet heeft verlaten, is nu elke avond weg en heeft vanmiddag gezwommen. De wonderen zijn de wereld nog niet uit. Ik heb met Hans een ronde van drie uur rond het meer gelopen, over bergpaden en gladde afdalingen. Na afloop ben ik naar intersport gereden en heb nieuwe schoenen gekocht, aangezien de stenen door de zolen van de andere kwamen en ik nog steeds moeilijk loop van de pijn. Hans op zijn legerkisten had nergens last van. Waarmee ik maar gezegd wil hebben dat die soldaten het maar makkelijk hebben vergeleken bij mij.

Jura

Het is hier koud en nat. Vorig jaar was het warm en droog. Zo warm dat het van mij wel iets minder mocht. Hier in de Jura was het vorig jaar een stukje koeler, dus dacht ik slim te zijn en hier te boeken. Nu zitten we binnen met soms de verwarming aan. Tot nu toe vind ik het niet erg. Hoef ik niet te zwemmen en kan ik een boek lezen. En harde regen op je dak als je zelf droog zit zorgt voor één van de mooiste geluiden ter wereld.

Maar ietsje beter mag wel. Ik geloof niet dat ik bruin terugkom. 25 graden wordt geloof ik de maximumtemperatuur deze vakantie. Ik heb ook nog geen krekel gehoord. Maar wel twee hagedissen gezien. En verder is het gewoon Frankrijk. De boulangerie, de hyperU, E.Leclerc, de gendarmerie, en iedereen zegt bonjour. Tenzij het avond is, dan niet.

Voitura

Wij zijn afgedaald richting zuiden in zitten nu in de Jura. Dat ging niet geheel vlekkeloos omdat mijn dakdragers voor veel windgeruis zorgden, daar waar ik juist een comfortabele auto had uitgezocht. Verder ging er een oranje lampje branden, wat mijn vakantiepret volledig kan bederven, juist omdat ik altijd zorg voor een tiptop staat van onderhoud. Voor mij is dit een heet hangijzer. Deze auto had het eerste halfjaar veel mankementen en ik moest vaak terug. Toen het laatste mankement eindelijk was verholpen, hield een dag later mijn dashboardverlichting ermee op en toen wist ik dat Voitura, godin van de auto’s, tegen mij was. Maar een paar minuten later bleek dat mijn verlichting uit stond en dat dat de oorzaak was.

Vier dagen voor ik op vakantie ging, kon een deur ineens niet meer open, en aangezien met de auto op vakantie gaan voor mij een belangrijke zaak is, dacht ik weer aan Voitura. Het bleek een kleinigheid, maar toen bleken mijn nieuwe achterbanden in 10.000 km vrijwel glad te zijn. Ook dat werd een dag voor vertrek nog in orde gemaakt.

Dus dan denk je in alle rust naar het vakantieadres te rijden, verpesten de dakdragers je limousine gevoel weer. Ik was overigens de enige die er last van had, maar ik ben hypersensitief. En toen we de camping opreden ging het genoemde lampje branden en wist ik nu zeker dat de bitch Voitura tegen mij was. Ik appte met de garagehouder die mij zei het te negeren. Een oranje lampje is slechts een waarschuwing, en nadat ik olie en koelvloeistof had gecontroleerd besloot ik zijn advies op te volgen en de vakantie er niet door te laten verzieken. Voitura begreep dat ze geen grip meer op me had en liet het lampje vandaag na een paar kilometer uitgaan.

Toen konden we (ik) ons weer concentreren op de vergeten tandenborstel en zwembroek, zaken waar je over het algemeen toch het eerst aan denkt. De dakdragers had ik verwijderd dus vandaag reed ik zoals het hoort, hard, over de b-wegen naar de hypermarché, als een Fransman in een Franse auto.

De pimpelmees

Ik zag beelden van een pimpelmees die een nest bouwde, eieren uitbroedde, de piepende jongen voerde tot ze uitvlogen en waarschijnlijk ook nog daarna, maar dat was niet meer opgenomen door de camera in het vogelhuisje.

Als ik het goed zag, was deze moeder geen enkele keer aan het klagen en bleef ze maar uitvliegen om eten te halen voor zeven opengesperde snaveltjes. Dag in dag uit, net zolang als nodig was. Zelfs op zondag werd er gewerkt door mama en ook papa pimpelmees.

Zelf ervaar ik het ouderschap niet veel anders, het enige verschil is dat ik wel klaag, moe word en op de bank ga liggen bijkomen. Maar ook ik ben uren in de weer -op m’n vrije dag – om ons huis bewoonbaar te houden en het de kinderen naar hun zin te maken. Mijn opa en oma hadden helemaal geen privéleven, mijn ouders hadden vier weken vakantie, ik kan even wat anders gaan doen als ik even geen zin heb, en mijn kinderen werken straks maximaal drie dagen per week.

De pimpelmezen blijven alles doen zoals zij dat altijd al deden en redden het daarmee prima. Wij mensen gaan het steeds anders doen, en ik vraag me af hoe lang dat nog goed gaat.

Wij automatiseren steeds meer totdat we op een dag een robot naar ons werk sturen die onze last verlicht. Deze robot verdient dan geld voor ons. Maar mijn robot verdient dan minder dan de CEO robot, dat zou niet eerlijk zijn. Dan wil ik ook een CEO robot hebben. Of beter, een Elon Musk robot, zodat ik per maand miljoenen verdien. Beter nog, we krijgen allemaal de Elon Musk robot, en verdienen allemaal miljoenen per maand! Zodat we de hele dag op een terrasje kunnen gaan zitten en de serveersterrobot ons komt bedienen. Die er trouwens niet is, omdat ook zij een Elon Musk robot heeft. Iets zegt mij dat het systeem van de pimpelmees toekomstbestendiger is.