Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

The Stig ontmaskerd.

Stiggie is niet meer geheim. De geheimzinnige man in het witte pak is op kinderlijk eenvoudige manier ontmaskerd. Een bouwvakker die bezig was in het huis van de Britse autocoureur Ben Collins, zag op een kamer de helm, de handschoenen en het witte pak van The Stig liggen. Ben Collins werd al een tijdje genoemd als de man achter the Stig, maar dat bleven speculaties.
De vorige Stig (met het zwarte pak), Perry McCarthy, maakte zijn identiteit bekend in zijn biografie en heeft dat moeten bekopen met ontslag. Misschien dat er nu ook gezocht gaat worden naar een nieuwe Stig. En welke kleur pak gaat die dan dragen? Dat lijkt me toch een vraag van hetzelfde belang als "welke hoed draagt de koningin met prinsjesdag" en "hoe heet de volgende baby van PWA en Maxima."

Overigens, ik huur geen bouwvakkers in om onze nieuwe keuken af te werken. Precies om deze reden. Ik heb namelijk ook een alter ego en laat mijn pak vaak slingeren. Ik kan helaas niet prijsgeven wie ik ben als er een noodkreet klinkt, want mijn vijanden zouden mij onmiddellijk vernietigen op een onbewaakt ogenblik zonder de bescherming van mijn pak, en vijanden liggen overal op de loer.
<img

In the line of fire

President Obama kan zulke verschrikkelijk mooie toespraken houden dat elke keer als ik hem iets hoor zeggen, de gedachte door mijn hoofd gaat: "Dit wordt een beroemde passage als hij straks vermoord is."
Hij heeft een te hoog : "ich bin ein Berliner" en "I have a dream"-gehalte.

Natuurlijk hoop ik niet dat het gebeurt en behoudens één goed voorspelde zwangerschap laatst heb ik nooit voorspellende dromen, maar ik hoop wel dat de beveiligers van Obama niet de hele dag zitten te webloggen en te msn-en tijdens hun werk, want een geliefde president heeft vele vijanden. Bovendien, met Joe Biden ben je ook terug bij af. Dus, ik hoop op die ene heldhaftige beveiliger met confectiepak en oortje die zichzelf voor een aankomende kogel werpt.

Nou…dat slaat eigenlijk ook weer nergens op. Sinds wanneer is het ene mensenleven meer waard dan het andere?

250 km/u

De 250km/u grens* heb ik nog niet gehaald. Voortdurend loer ik op kansen om de grens te doorbreken maar steeds lukt het niet. Gisteren moest ik in Duitsland zijn. Het was donker een regenachtig en ik reed de grensovergang bij Beek over. De rechtervoet ging naar beneden om bij 160 weer omhoog te gaan. Te gevaarlijk. Weinig zicht, de weg een klein beetje nattig en er waren nog net een paar auto's teveel op de weg. Ik ben nog niet levensmoe. Twee maanden geleden was het een keertje 220, overdag op een leeg stukje snelweg, maar auto's inhalen met die snelheid doe ik niet. Dus toen moest ik van het gas.
Maar het zal me een keer lukken! Maar wel verantwoord, voor zoveel mogelijk dan.
Gek eigenlijk. Status ontleen ik er allang niet meer aan, integendeel, velen van u zullen het juist belachelijk vinden, maar het is een duiveltje op mijn schouder…

*op de snelheidsmeter, geijkt haalt mijn auto het niet.

Echt gebeurd.

Ooit heb ik wraak genomen op mijn directe chef, die vond het mijn probleem dat als ik ziek was, ik op mijn eerste ziektedag een verklaring naar de arbodienst op de post moest doen. Regel van de arbodienst. Man, als ik ziek ben lig ik in bed, dan kan ik niet naar de brievenbus lopen hoor. (Ik was nog alleen toen.) Mijn probleem volgens hem.

Toen ik een keer ziek was, en ik lag op bed, hoorde ik de telefoon gaan. Die stond in de huiskamer. Ik spoedde mij er iets te snel naar toe en zei: Met Mack? Ja, met Han. Hoe is het? Wacht even Han, ik moet even kotsen….BWEEUUGGHHHHH. Zo recht in z'n oor. (tuf tuf tuf)

Accountantscontrole

Vandaag kreeg ik accountantscontrole, een echte, inclusief goedkeurende verklaring, tenminste, daar ga ik vanuit, en bereidde me voor op een saaie dag vol saaie accountants met domme vragen. Om half 10 ging de bel en ik liep verveeld naar de deur. Toen ik opendeed stond ze voor me, de mooiste accountant die ik ooit had gezien. Ze was lang, blond, slank en intelligent. (dat concludeerde ik alvast) En ze sleurde een PWC reiskoffer achter zich aan. "Ben jij Mack?" vroeg ze, en ik antwoordde bevestigend. "Hai. Ik ben Pieternel."

Kijk, ik heb haar even op haar gemak gesteld en een beetje geholpen met de werkzaamheden. Ik kan zo'n meisje toch niet alles zelf laten uitzoeken? Tevens heb alles voor haar gekopieerd wat ze moest hebben en tussen de middag heb ik twee broodjes voor haar gehaald want het arme kind had niks bij zich. 's Middags heb ik een waterkoker bij haar neergezet en een doos met smaakjesthee, en ik heb wat aansluitingen voor haar gemaakt tussen het grootboek en de subadministratie. Al haar vragen heb ik zo goed mogelijk beantwoord en alle stukken die ze moest hebben heb ik overal opgevraagd. Originelen. Met handtekening. Dat ze niet van haar baas op haar kop krijgt omdat er geen handtekening op staat. En als ze iets niet begreep, nam ik uitgebreid de tijd om het haar uit te leggen. En natuurlijk kan zo iemand niet alles in één keer snappen. Da's helemaal niet erg.

Aan het eind van de dag was ze veel harder opgeschoten dan ze had verwacht en ze was helemaal blij. Ik heb haar tas nog even naar haar auto gebracht en ik heb haar uitgezwaaid tot ze met haar auto de hoek om was. Kijk, zo kan dat ook. We hoeven niet altijd expres vervelend te doen als er accountantscontrole komt. Die mensen doen ook maar hun werk.

Herkend

Om één of andere reden word ik nooit aangesproken op het feit dat ik een aantal columns schrijf voor OVN, en mevrouw Mack wel. Zoals van de week.

"Mag ik je iets vragen? Schrijft jouw man in de OVN?"
"Ja."
"Ja, dat dacht ik al. Eerst las ik Hans, dat hoor je al niet zo vaak meer, toen Tammar erbij, en toen zag ik je man lopen en keek nog eens naar de foto, en dacht: dat moeten ze toch haast wel zijn!"

Ja, op de Veluwe blijft geen misdrijf lang onopgelost…

Altijd maar die maar.

Joris Luijendijk is gelukt wat ik eigenlijk niet meer voor mogelijk hield, en dat is dat ik weer een beetje blij gevoel krijg om Nederlander te zijn. Ik was eigenlijk al jaren dwars, en ergerde me aan politiek en al helemaal aan mensen die riepen: je moet stemmen, dat is je democratische plicht. Want dat maakte ik zelf wel uit en waarom zou ik een politicus die toch nooit doet wat hij zegt, het gevoel moeten geven dat-ie goed bezig is, door hem een stem te geven? Ik vond het een schitterende redenatie van mijzelf. Achterliggende gedachte was natuurlijk dat een lage opkomst bij verkiezingen automatisch zou leiden tot boetedoening van politici.

Nee, daar kwam Joris met zijn boek "het zijn net mensen" over hoe het ook kan. Een land als Egypte bijvoorbeeld, ik heb nooit geweten dat dat een dictatuur is. Waar mensen in gevangenissen zitten onder dezelfde omstandigheden als häftlingen in Duitse concentratiekampen. Waar je zomaar van het straatbeeld kunt verdwijnen en niemand die je ooit meer vindt. Waar showprocessen en corruptie aan de orde van de dag zijn en waar de bevolking nooit openhartig kan zijn tegen vreemden omdat je zomaar eens tegen een geheim agent aan het praten zou kunnen zijn. En waar geweld een cultuur is geworden die respect afdwingt. Ik hoef die piramides dus niet meer te zien, dat is de andere kant van wat Joris bereikt heeft.

En dan valt Egypte nog mee vergeken bij Saoudi Arabië, Syrië of Irak. Nee, dan kun je beter hier eens met elkaar van mening verschillen over iets onbelangrijks. Joris is trouwens toch bezig met zijn boek om mijn kijk op zaken eens flink door elkaar te schudden, en dat is op zich iets wat mij flink zorgen baart. Is het wel verstandig om iemand te geloven op basis van wat hij schrijft, of kan ik er beter eerst heen gaan om te controleren of het allemaal wel waar is? Waarom geloof je de ene schrijver wel, en doe je de andere af als fantast? Wat zit ik hier eigenlijk mezelf eigenlijk weer ongeloofelijk moeilijke vragen te stellen? Waar ik de meeste moeite mee heb is dat er eigenlijk geen ja en nee bestaat, maar altijd maar die maar.

Bonsoir allemaal.

Je suis une camping aan het uitzoeken. Pour les vacances grandes. Mais ca ne tombe pas mee. Je ne sais pas que on-y-va en France ou au une autre land. C'est verdomde-lastique. Que je vois tous les plaatjes au l'internet, dan ils se ressemblent tous op elkaar. Toute camping a une pisquine et un glijbaan, et une aparte pisquine pour les petites enfants avec une peu beetje l'eau. Et toute camping a afhaalmaaltijden qui toch pas te manger sont, et tous le monde a une animatitionteam qui fait leuke dingen pour les enfants. Ca viens ici op neer: Tous les campings sont exactement hetzelfde au l' internet. (et que j'ai aan pijl et boogue skietén? Pas du tout rien, pense je zo.)

Mais je vais het liefste en France. Parce-que je vais la toutes annees. Et parce-que het zo'n beau pays est. Avec montagnes (pas Giel) et villages pittoresques et il fait bijna toujours beau et il ne pleut pas je tent uit. Mais vooral parce-que je connais la langue comme mon sac du broek, hein?

Alors, je cherche encore even verder…
Bon-soirree.

Boven Jan.

Sóóóó. Twee maanden geleden was ik nog bij de huisarts voor een bloedend wondje dat dichtgebrand moest worden. De dokter wilde mij als straf (omdat ik de spoedlijn had gebeld) tevens een griepprik geven. Hij had teveel griep ingekocht en probeerde nu bij elke patiënt een griepprik te slijten. Volgens zijn computer had ik ook een oproep gehad daarvoor, maar ik ontkende en hij betwijfelde mijn ontkenning. In elk geval, ik bedankte voor de eer. Toen ik weer thuiskwam bleek dat ik tóch een oproep voor een griepprik had gekregen, maar dat is allemaal van die overbodige huisartsenspam, dat onthoud ik allemaal niet.
Op de website van de praktijk heb ik toen maar even gemeld dat ik toch de oproep had gehad en dat het dus geheel mijn fout was, en dat als ik griep zou krijgen, het mijn eigen schuld zou zijn.

Nou, dat heb ik geweten. Ik heb nog nooit zo'n levensgevaarlijke ziekte gehad! Op het hoogtepunt (woensdag) zag ik mijn leven als een film aan me voorbij schieten, ik zag een tunnel met wit licht, ik zag mezelf liggen in bed terwijl ik ergens boven aan het plafond zwoof, de laatste sacramenten zijn mij toegediend door een geestelijke, en op het grasveld voor ons huis stond al die tijd een afschrikwekkende gedaante in een donkere pij met een zeis in zijn hand. Ik hoorde hem zelfs al met holle stem roepen: "Scróóóóóóóóge". Nou ja, die was dan gelukkig verkeerd, maar toch…

En omdat ik zo levensbedreigend ziek was heb ik van Linda een Elvis-dekbedovertrek gekregen! Well you can shake an apple of an apple tree, a shake a shake a sugar but you'll never shake me, uhhuuhuuuh…

mack komt overal te laat achter (8)

Ik heb vandaag maar eens onestat geïnstalleerd. Ik ben aan het lezen in een boek over dictaturen, dat mensen in die landen elk moment van de dag in de gaten worden gehouden, of zelfs in de val worden gelokt door de geheime dienst, dus ik dacht: dat moet ik ook hebben met mijn ambities.

Maar, dan moet ik nog wel even uitgelegd krijgen hoe ik de volgende getallen moet zien. (sinds 4 uur vanmiddag geldt er hier censuur)

Sind 16:00 uur vanmiddag tot 22:00 vanavond:

totaal bezoeken: 83
unieke bezoeken per dag: 71
unieke bezoekers per uur: 83
eerste bezoekers: 69

Dus, in een uur komen er hier meer bezoekers dan in een dag, en van die unieke 71 unieke bezoekers komen er hier 69 voor het eerst? Wie zijn dan die 2 die hier al een keer eerder dan de eerste keer waren?

Nee, dit gaat wel opschieten.