Stof tot bloggen

Als iemand je stof tot bloggen geeft, dan moet je bloggen. Het zou een uitspraak van mij kunnen zijn, en dat is het ook. Het was Karin van Raam Open, die me vroeg of zij ook één van de aanstellerige dames was, en waarom ik moeite heb met het volgen van andere bloggers. Het zijn twee vragen waar ik even op in zal gaan.

Om met de eerste te beginnen: Karin moet gezien hebben dat ik bij vriendin Yukiko reageerde door te zeggen dat ik een lijstje bijhield van aanstellerige vrouwen en dat zij daar niet op voor kwam. Ik ken Yukiko inmiddels vrij goed, en ik vind haar een bijzondere vrouw die dingen kan waar ik veel bewondering voor heb. Eén van de dingen die ik bewonder is haar vermogen om haar mening niet op te dringen aan anderen in deze opdringerige tijden. Ze heeft absoluut meer dingen die ik bewonder, maar we geven elkaar slechts één keer per jaar een compliment, dus ik laat het hierbij.
Dat lijstje hou ik uiteraard niet echt bij, maar zou ik het doen, dan heb ik geen reden om je erop te zetten, Karin. Voor wat het waard is. Overigens, in blogland zitten veel minder aanstellers dan op FB/Twitter en wat er allemaal aan meuk is. En aansteller is slechts door mijn ogen gezien, het zegt verder niets.

Het andere punt, ik schreef bij Karin in de reacties op een blogpost, dat ik moeite heb met het volgen van een ander. En dat riep niet alleen bij haar vragen op, maar ook bij mij. Het zit zo: niet alles wat een ander schrijft interesseert me en al snel verslapt dan mijn aandacht en heb ik geen idee wat ik zojuist gelezen heb. Vaak zit dat in de lengte van een blogje, maar het hoeft niet. Terwijl ik mijn eigen bloghistorie wél moeiteloos lees. Egocentrisch misschien wel. Maar ik snap meestal nog waar het over ging en de hoofdpersoon ben ik meestal zelf. Kennelijk vind ik mezelf interessant. Aan de andere kant kon ik bij wijze van spreken ook het telefoonboek lezen. Ik las de meest saaie wetteksten in bed. Contracten in het Engels, ik kan ze lezen. Ik heb ook vaak radio 1 aan in de auto, maar soms denk ik: waar zit ik nu in godsnaam naar te luisteren? Een muizenplaag in Friesland? Geluidsoverlast op Texel? Dalende aandelenkoersen in Brazilië? Het is zelden spectaculair.

Ik vind het lastig om leuke blogs te vinden. Maar komt dat nu werkelijk omdat de blog van een ander niet over mij gaat? Ben ik dan echt zo’n egotripper? Of is het iets volkomen normaals dat je een ander niet altijd leest? Ik voel me er ook wel eens schuldig over en soms dwing ik mezelf om in elk geval even bij de mensen die ik gelinkt heb te lezen. Soms moet ik weer opnieuw beginnen om het verhaal te snappen. En als ik het dan snap, dan reageer ik ook wel. Maar blogs waarin je gelijk iets van jezelf herkent zijn het mooist, maar ook het zeldzaamst. Ik heb ook gemerkt dat het met doorzetten te maken kan hebben. Als ik iemand maar vaak genoeg lees, wordt het vanzelf vertrouwd en herkenbaar. Als ik met een blogger ook buiten het bloggen om contact heb, dan wordt de herkenning ook makkelijker. En sommigen schrijven eenmaal erg goed of weten veel waardoor het interessant wordt. Meestal link ik ze dan, en niet voor de eerste keer houden ze er dan na een week mee op. Normaal vermoed je dan geen verband, maar als het vaker gebeurt, dan roept dat toch vragen op.

Ik probeer mijn eigen blogs kort te houden, meestal korter dan deze omdat ik weet dat kort het prettigst leest. Behalve in een boek natuurlijk, maar dat is weer een heel andere kunst. Vroeger had ik het trouwens steevast over logjes en niet over blogs. Geen idee waarom dat veranderd is. Goed. Dan weet u dit ook weer, als u tot hier bent gekomen.

Auteur: Mack

Mack is nu vijftig en begon in 2004 met bloggen en volhardt tot nu toe. Kwam zelfs met de blogwet 2011 om tegenwicht te bieden aan de vele overlopers van weblog naar hypes zoals FB, Twitter en andere vluchtige en oppervlakkige zelfbevlekking. Of hij in al die jaren wijzer is geworden, is de vraag. Hij denkt zelf van wel. Het valt me op dat het steeds lastiger wordt om het met elkaar oneens te zijn. Zeker op facebook. Dan plaatst iemand iets en zet eronder: en zo is het! En soms is het juist helemaal niet zo! Maar als je dat zegt, dan kan je dat komen te staan op een afwaardering van het beeld dat iemand van je heeft. En dat moeten we bestrijden. Dus bent u het oneens met mij, zegt dat gerust, daar leer ik van!

12 gedachten over “Stof tot bloggen”

  1. De ene blogger heeft het raam open staan.
    De andere blogger gooit de deur dicht.

    Zo is de blogwereld net als het normale leven.

    Ik lees her en der.
    Soms met reacties soms alleen lurkend.

    Ik ga voor mij zelf eens bekijken welke bloggers ik leuk vind.

    Tot nu toe las ik blogposts vooral uit nieuwsgierigheid.
    Hier lees ik in Ieder geval altijd met veel plezier.

    Vrolijke groet,

    Like

    1. Jij maakte eerst onderdeel van dit verhaal uit, maar ik heb het weer uitgewist. Maar het ging erover dat ik je overal zie reageren en dus kennelijk veel leest. En ik schreef er achter: “vragende groet”.

      Like

      1. Ik lees veel.
        Reageren hoort daar soms bij.
        Naar een tv-scherm kijk ik niet meer.
        I.p.v. naar een tv-scherm kijk ik nu naar een blogscherm.

        Nu mijn gehoor mij parten speelt ga ik ook minder en minder naar een kroeg.

        Misschien is het bloggen een soort kroegkletsen geworden?

        Ik ga er over nadenken.
        Mooi hoe jouw blog bij mij allemaal vragen oproept.

        Nieuwsgierige groet,

        Like

  2. Dank je wel.
    Jij zet mij ook weer aan het denken over hoe mannen (algemeen en individueel) denken. Wat weer samenvalt met een logje waar ik momenteel op broed.
    O ja, mocht je eens vinden dat ik mijn mening opdring, dan kan je mij daar gewoon op wijzen. Want soms het ik dat gewoon niet door.

    Like

  3. Ook ik lees veel en net als Rob, soms reagerend, vaak lurkend. En amuseer me er prima mee. Zeker nu ik niet meer werk en zo toch op de hoogte blijf van werkende (of thuiszittende) mensen.
    Wel lees ik elke dag jouw blog, Ria uit Zeeland, Sjoerd uit Limburg, en Rob uit Amsterdam. En onze paardenvriendin in België.
    Ria voor de gezelligheid, jullie omdat jullie altijd wel wat te melden hebben.
    Een eigen blog heb ik niet. Totaal geen behoefte aan. Vroeger niet, omdat ik het te druk had met een volle werkweek en gezin. Daarna, omdat ik geen verplichtingen meer wilde hebben.
    I.t.t. jou interesseert me de blogs wel. Het hoeft niet over een te komen met mijn mening. En het fijne is dat ik geen weerwoord meer hoef te hebben zoals vroeger bij het koffieapparaat, of bezorgd te zijn als er iets gebeurd is. Ik lees, klap mijn laptop dicht en ga over tot de orde van de dag.

    Like

      1. Weer erbij gezet. Al is het om te kijken of het lukt om een relatie te vinden. En die flauwekul van, eerst moet mijn jongste 9 jaar worden, geloof ik niet in. Trouwens dat is al over 7 maanden.

        Like

Laat een reactie achter op Rob Alberts Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s