Overdenkingen op 18 augustus

Vandaag zou mijn vader jarig zijn. 69 zou hij worden, een leeftijd die ik niet goed kan bevatten, tenminste niet voor hem. Ik weet nog toen hij ziek was en er nog sprake was van enige optimisme, dat hij tegen mijn moeder in zijn naïeve hoop zei: “Als ze het tot 70 konden verlengen zou ik ervoor tekenen.” Maar dat konden ze helaas niet. Bijna 30 jaar is hij al niet meer op deze wereld. 30 jaar is onvoorstelbaar lang.

18 augustus is voor mij een machtige datum. De verjaardag van mijn vader, de machtige leeuw. Ik weet geen mooiere datum dan 18 augustus. In één oogopslag vertelt de datumcombinatie mij dat het een belangrijke dag is. Een hete, droge, zomerse dag met een koele, heldere nacht. De leeuw ligt te rusten op een rots. Zo spiegelt deze datum mij zich voor. Als hij niet zo vroeg was gestorven zou ik waarschijnlijk niet zo’n overdreven lyrisch beeld van hem hebben gehad. Want de eerste gedachten zijn altijd aan een knappe man met een blik die zich niet goed laat omschrijven. Stoer is niet het goede woord, minzaam ook niet, ik weet het niet. Misschien is trots nog wel het beste woord. Het is een blik van ingehouden geluk. Het straalde er niet vanaf, maar er was iets mee. Een blik die een rotsvast vertrouwen uitstraalde, maar waar je, als je beter keek, ook onzekerheid in kon zien.

Onder die trotse blik ging onzekerheid schuil, onzekerheid die hij op zijn 40e nog niet helemaal had overwonnen. Daarvoor moet je ouder worden, net als ik zelf ervaar dat mijn onzekerheden minder zijn geworden, hoewel ze nooit zullen weggaan. Maar op de leeftijd van 69, als je gepensioneerd bent en je je niet meer beter voor hoeft te doen dan je bent, zullen de meeste van je onzekerheden wel weggeëbd zijn. Of ze hebben plaatsgemaakt voor nieuwe, dat is misschien realistischer.

Nee, ik heb werkelijk geen idee hoe het nu zou zijn tussen mijn vader en mij. Toen hij ging was ik te jong om me al tegen hem afgezet te hebben, en te jong om zijn gedragingen te doorzien waardoor ik nu altijd opgescheept zit met dat beeld van die machtige leeuw die jarig was op 18 augustus. Anders zou hij nu “pa” zijn, in plaats van “papa” zoals ik hem nog altijd noem.

Auteur: Mack

Veertiger die lang geleden begon met bloggen en tot nu toe volhardt. Kwam zelfs met de blogwet 2011 om tegenwicht te bieden aan de vele overlopers van weblog naar hypes zoals FB, Twitter en andere vluchtige en oppervlakkige zelfbevlekking. Ik schrijf dwangmatig. Maar ook omdat ik het leuk vind. Soms ben ik te moe, of staat de tv te hard om me te kunnen concentreren. Maar meestal schrijf ik. Soms een paar dagen niet. Maar ik kom altijd terug naar hier. Want dit is m'n tweede huis.

2 gedachten over “Overdenkingen op 18 augustus”

  1. Je idealiseert je vader. Hij kan het nooit meer fout doen. Jong gestorvenen blijven altijd jong. Ik ben blij dat mijn vader oud is geworden, 86, want wij kregen pas aan het eind van zijn leven een band. Voordien stond altijd mijn moeder, onbewust neem ik aan, tussen ons.

Zegt u het maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s