Afgekeurde column

De 6 columns die ik zou schrijven voor Ouders van Nu zijn allemaal ingestuurd, alleen de laatste moet nog geplaatst worden. Ik moet zeggen: het viel niet mee. Het probleem is dat het onderwerp (Tammar) niet vrij is, en dan wordt het nog knap lastig om dusdanig te schrijven dat het net lijkt alsof het ouderschap geen sleur is. In het begin gaat het nog wel, introductie, geboorte, dan eentje over slaapgebrek, maar dan heb je er pas drie. En maanden gaan dan toch ineens supersnel voorbij, elke keer weer die deadline. Als ik een onderwerp heb, komen de woorden vanzelf, dat is het probleem niet, maar het onderwerp verzinnen is het moeilijkst. Zelfs met een weblog valt dat niet altijd mee, en daar kun je nog schrijven wat je wilt. En als je dan eindelijk klaar bent, moet je weer dingen veranderen omdat jonge ouders kennelijk de snelst gekwetste Nederlanders (en Belgen, ik zag mijzelf een keer in een schap van een Belgische supermarkt liggen) zijn, en u kent mij inmiddels een beetje, ik val best wel mee.

Eén column is afgekeurd. (niet samenhangend genoeg) Die kon u dus nooit lezen. Daarom zet ik hem nu maar hier. Want ik hou niet van zinloos.

Zwangerschap.

In januari van dit jaar wisten wij dat Linda zwanger was. Na de vorige zwangerschap die eindigde in een miskraam word je iets voorzichtiger met het vertellen aan familie en vrienden. Eerst maar eens een echo afwachten en horen of het er goed uit ziet. Ikzelf ben helemaal niet zo van het snel vertellen van het nieuws van de zwangerschap. Wat mij betreft vertellen we het helemaal niet, er komen vanzelf vragen uit de omgeving. Veel leuker lijkt me dat. Dat je iedereen steeds naar die buik ziet kijken en dat ze dan een week later pas de moed hebben verzameld om de vraag te stellen die hen zo bezig hield.

Er was een tijd dat ik traditioneel was. Dus toen zou ik waarschijnlijk gezegd hebben dat ik niet zou willen weten welk geslacht de baby heeft. Bij Hans wisten we niet dat hij een jongetje zou zijn. Deze keer weten we het wel. Het is een meisje. En nu je het weet vind ik het eigenlijk maar onhandig als mensen het een verrassing tot het laatst willen laten blijven. Want die verrassing heb je nu ook, alleen een aantal maanden eerder. En het scheelt zo veel werk! Je hoeft geen jongensnaam meer te verzinnen, je kunt vast meisjeskleertjes kopen, je kunt vast de eerstkomende 18 jaar elke twee maanden een afspraak bij de kapper gaan maken, allemaal handig!

Ik heb deze zwangerschap trouwens lange tijd ontkend. Dat had niets te maken met ongewenstheid maar meer met het nog willen vasthouden van het vertrouwde en de angst voor het onbekende. Dus zo lang mogelijk blijven doen alsof er niks aan de hand is. Dan kom je wel op een kwaaie dag een keer in botsing met je vrouw. Want die wil alles tot in de puntjes regelen en zorgen dat alles klaar is als de baby er is. En dan is Leiden in last! Plotseling word je ruw uit je ontkenningsfase getrokken en moet je aan de bak wil je tenminste binnen afzienbare tijd nog eens een vriendelijk woord van je vrouw horen. Babykamer in orde maken, bedje in elkaar zetten, interne verhuizingen, de benodigde spulletjes kopen, meisjesnaam verzinnen, als dat gelukt is geboortekaartjes regelen en natuurlijk interesse tonen. En cool blijven. De indruk geven dat je alles onder controle hebt.

Nu, ongeveer twee weken voor de uitgerekende datum, realiseer ik me ineens dat de baby elk moment geboren kan worden. Toen ik vandaag terugkwam van mijn werk zag ik dat de benzinemeter op bijna leeg stond. Dat mag vanaf nu niet meer. En er moet iets op de autostoel gelegd worden voor het geval de vliezen breken. En op ons bed. Ik heb verhalen gehoord, ik weet niet of ze kloppen, waarin de vergelijking met de Niagarawatervallen werd getrokken. Dat je je autostoel en je bed weg kunt doen mochten de vliezen besluiten daar te breken. Volgens mij zwaar overtrokken want bij de geboorte van Hans in het ziekenhuis kan ik me niks herinneren over zoveel vruchtwater. En mocht het wel zo zijn dan moet het toch wel raar lopen wil je én je autostoel én je matras allebei weg moeten doen. Positief blijven!

Linda doet deze laatste fase nog snel even aan nesteldrang. Iets met de natuur is dat. Welke functie het precies heeft is mij nog niet duidelijk. Laatst stond ze de badspeeltjes van Hans schoon te maken, maar als er iets is wat elke dag in bad gaat, dan zijn het de badspeeltjes van Hans wel.
Ikzelf ben er wel klaar voor. Klaarder dan dat ik nu ben word ik toch niet. Wat mij betreft mag ze komen. Nou goed, vanaf morgen dan. Eerst nog even tanken.

Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log, dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

18 gedachten over “Afgekeurde column”

  1. Ja, heel onsamenhangend allemaal; het gaat over de zwangerschap, de komende baby, de voorbereidingen voor de komende baby… Die onderwerpen hebben niks met elkaar te maken. Zelfs de volgorde; vertellen, ontkennen, babykamer in orde maken, komende bevalling…erg onlogisch allemaal 😉

    Like

  2. Gelukkig heb ik maar twee kinderen en snap ik dus ook de ballen van bovenstaand verhaal. Misschien als er iets in had gestaan over telefoonnummers die altijd en overal klaar lagen, twee extra telefoons die continu op de lader liggen aangesloten, een zo goed als ingepakte weekend tas met de rest wat er nog in moet altijd paraat. Dan was er bij mij misschien een lichtje gaan branden.
    Maar het kan ook zijn dat ze de meest briljante collumn hebben laten schieten natuurlijk.

    Like

  3. Nog steeds ben ik reuze benieuwd wat het schuift. Ik meen dat. Niet dat ik het echt wil weten. Maar het zal toch niet zo zijn dat dit commerciele periodiek voor een dubbeltje bij jou op de eerste rij wil he. En dan ook nog een werkelijk prima column durven afkeuren (eens met Mellody). Alsof je het al niet druk genoeg hebt. Laat je talent niet onderschatten door een stelletje middelmatige reedaktriezes aub Mack.

    Like

  4. Ik heb wat bazen gehad die hun vak heel serieus namen. Ze moesten en zouden een of meer fouten in mijn afgeleverde (ontwerp-, programmeer- en teken-)werk vinden. Natuurlijk lukte dit niet, dus verzonnen ze maar dat iets goeds fout moest zijn. Vervolgens zeiden ze een week later dat dat foute weer naar goed verandert moest worden. Dus stopte ik maar wat foutjes in m’n werk, dan hadden ze wat te doen. Zal met die OvN’ers ook wel zo zijn. Prima samenhang. Gewoon 14,4 dag later ongewijzigd opnieuw insturen en dan vinden ze het opeens wel goed.

    Like

  5. Sinds de plaatsing van je eerste column probeer ik ze altijd zonder voorkennis maar vooral zonder humor te lezen en ook deze wordt daar werkelijk hilarisch van :-)Ik “zie” die wijven gewoon kwaad worden….ge-wel-dig!
    Jij weet zelf ook dat de reden van afkeuring niet klopt en wil dat door ons bevestigt zien, maar het ligt er werkelijk zo dik bovenop dat die bevestiging net zo’n onzin is als de motivatie die ze je gaven voor afkeuring.
    Vreemd, en ook heel erg jammer dat er geen ruimte kan of mag zijn voor jouw manier van schrijven. Dus; Of het verdiend fantastisch of het is voorbij? 😉

    Like

  6. En nu? Houdt het na 6 maanden op? Het opgroeien gaat toch gewoon door, daar kun je toch ook over schrijven? Persoonlijk vind ik je nogal braaf in je columns, hier ben je leuker!

    Like

  7. @Margo: als hij zou schrijven zoals hij hier schrijft, zou hij terug gefloten worden. Doen ze af en toe al. Maar dat is natuurlijk als je voor een ander schrijft. En blijkbaar zijn moeders van jonge kinderen nogal snel op hun teentjes getrapt…
    Ja, ik herken het ook niet, maar zij zullen er wel verstand van hebben

    Like

  8. @Frankie: nee hoor, ik heb niet het gevoel van een dubbeltje op de eerste rij. Ik vond het ook wel eens leuk om in een landelijk blad te schrijven, en goed, dat zij hier en daar wat eisen aan de vorm stellen begrijp ik best.
    @Pauline: Je zal het niet geloven maar het was niet mijn opzet om hem hier alsnog goed te laten keuren. Anders had ik dat een half jaar geleden al wel gedaan. Ik kwam hem gewoon gisterenavond tegen en dacht: ik plaats hem hier.
    @Emma: Het is leuk geweest zo, dus gelukkig.
    @Kwebbel: lijkt me nog knap lastig, elke maand weer iets origineels en nieuws verzinnen.

    Like

  9. Het is maar goed dat ik geen redactie ben, want ik vind het wel meevallen met de onsamenhangendheid (wilde ik hier nog eventjes opmerken ;-)) Het gaat allemaal over 1 onderwerp: aanstaande baby, -desnoods schrap je een paar zijpaadjes en hop, het is 1 verhaal.
    Maar ik ergerde me ook zodra de OvN op de mat viel (toen ik ‘m nog las. OvN was hier al die tijd dat jij erin schreef Uitverkocht ;-))))) Het was vaak weer een teleurstelling in ongebreidelde oppervlakkigheid. WijJongeOuders, dat vond ik dan een veel beter blad, veel inhoudelijker, realistischer.
    Maargoed, tot zover mijn kritische mosterd na de maaltijd 😉

    Like

Zegt u het maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: