En zo is het gekomen.

Toen ik een jaar of 10 was had ik een keer last van een enorme aambei. Ik denk zeker zo groot als een kokosnoot. Ik weet nog goed dat het spelen helemaal niet leuk meer was doordat ik zo'n ontzettende pijn in m'n hol had. Mijn moeder nam me mee naar de dokter, die een tang tevoorschijn haalde, groot genoeg om een fietsketting doormidden te knippen.
Zijn hele praktijk moet onder het bloed gezeten hebben toen het onding ontplofte, bovendien moest ik bijna overgeven van de pijn. (waar gebeurd.)

In die tijd zat ik op judo en tot mijn onaangename verrassing zat Mustafa, een Turk uit een hogere klas, er ineens ook. In plaats van als een man te vechten kneep Mustafa mij hard in mijn kont en datzelfde weekend kreeg ik een onaangename uitslag die minstens een week aanhield. (waar gebeurd.)

Ook in datzelfde jaar stond ik in de vijfde of zesde klas niet tactisch opgesteld tegen het scharnierpunt van een rechtsdraaiende deur. U kunt zich er misschien niets bij voorstellen maar toen de deur dicht ging zat ik er met mijn hol tussen. Mijn klasgenootjes keken mij verschrikt aan toen ik jodelend en huilend van de pijn door de klas danste. Een klasgenootje was zo grappig dat verhaal 25 jaar later op schoolbank.nl te zetten. (waar gebeurd.)

Dat jaar heb ik gezworen altijd hetero te blijven.

Vol is vol.

Als mijn linklijst een afspiegeling zou zijn van de Nederlandse bevolking, och wat zou het er dan toch stukken op vooruitgaan in ons kouwe kikkerlandje. Allemaal fijne mensen en verschillende culturen die vreedzaam met Nederlanders naast elkaar leefden. Argentijnen, Spanjaarden, Grieken, Italianen, Duitsers (Von), Fransen zelfs, Japanners, Limburgers en Zeeuwen…als jullie maar wel weten dat de Joods-Christelijke cultuur de dominante cultuur is in Nederland!!
Om het helemaal perfect te krijgen zou ik mezelf ook moeten linken. Maar ik sta bekend om mijn bescheidenheid dus ik laat het slechts bij die mededeling.

Weet iemand trouwens waarom wij kikkerland genoemd worden? Of is dat weer typisch Nederlands en heeft geen buitenlander ons ooit zo aangeduid? Net zoals wij denken dat we de grootste haven ter wereld hebben?
Iemand? Eén van de allochtonen misschien?

Bezigheidstherapie onderweg.

Mevrouw Mack heeft een Toyota Starslet 1.3* in een zeer afzichtelijke kleur bruin. Zondag reden wij een stukje en kwamen een zelfde Starslet in dezelfde kleur bruin tegen.
"Hee," hoorde ik naast me, "daar rij ik."

Even later zagen wij een hond van een ras dat we niet konden benoemen. Wij hebben toen maar alle rassen opgenoemd die het volgens ons niet waren, zodat we uiteindelijk de goede zouden overhouden.
Tot nu toe zijn we er nog niet uit. We houden de Friese stabij en de Drentse Patrijs over.

*haalt over de 180 heuvel af op de A50.

Gemeen.

Leroy is een naam die tegenwoordig ook wel eens aan blanke jongetjes wordt gegeven. (Echt hoor!) Mijn zwager Willy (39) heeft een neefje (11) dat zo heet. Willy kan het niet verkroppen dat het ventje Leroy heet en noemt hem daarom altijd Elmo. Leroy vindt het helemaal niet leuk als Willy hem Elmo noemt en doet dan jammerend zijn beklag bij Willy's vrouw.

Willy's vrouw besloot Leroy te helpen en gaf hem het advies om mijn zwager dan maar 'Willem' te noemen, want daar zou hij volgens haar niet tegen kunnen.
Opgetogen liep Leroy naar mijn zwager. "Hee Willem!" zei het ventje triomfantelijk.
"Ja, wat is er Elmo?" antwoordde mijn zwager.

"Whèèèèèè, hij noemt me weer Elmo!"

Na deze rit: Pauze

Mijn stiefschoonvader (het kan raar lopen in het leven) verdient tegenwoordig zijn brood als taxichauffeur. Van de week had hij een mevrouw van middelbare leeftijd in zijn taxi, die liet blijken hem wel een leuke man te vinden.
Op een schermpje in de taxi verscheen de boodschap: Na deze rit: pauze.
De vrouw zag het en attendeerde mijn schoonvader erop. "Ja, mevrouw ik heb het gezien."
De vrouw deed er een schepje bovenop en vertelde mijn schoonvader dat ze vijfentwintig jaar geleden was gescheiden en ook al die tijd geen sex meer had gehad.
Mijn schoonvader antwoordde:"Ik denk niet dat daar vandaag verandering in komt, mevrouw."

Doorbraak in de medische psychologie.

Nog nooit liep hier een poll zo snel vol als de huidige. En deze keer was het niet ééns gewoon flauwekul. Ik wilde gewoon eindelijk eens antwoord op de vraag: Zijn vrouwen nou zoveel flinker dan mannen, zoals wel eens beweerd wordt?
Daarom kwam ik op het briljante idee om aan de barensnood eens gradaties toe te kennen en ook nog eens een omschrijving van de pijn te geven, en wel zodanig dat iedereen snapt hoe hevig de pijn is.
M.a.w. eindelijk is het ook eens voor mannen voorstelbaar hoe het voelt om een kind te baren.

Er hebben 65 mensen gestemd waarvan 27,7% man. Vervolgens hebben er nog eens 21,5% vrouwen/mannen nooit een kind gebaard. 1,5% had een keizersnee, maar die stem was ikzelf toen ik bij mijn schoonzus achter de pc zat, en zag dat de poll nog niet was ingevuld.
Na eliminatie van deze stemmen blijven er dus 32 vrouwen over die er een mening over kúnnen hebben.
13 vinden de pijn ondraaglijk alsof je met je blote kont op een hete kachel zit. Acht vinden de pijn nog een graadje erger. Vier vinden het als een ernstige spierkramp en nog eens vier ervaren de pijn nauwelijks, zoiets als een prikje bij de dokter. Drie vrouwen ervaren de pijn als een beknelde vinger tussen de deur.

Goed. Uiteindelijk ben ik er geen zak mee opgeschoten. Ik weet nog net zoveel als hiervoor. Want hoe kun je nu een pijn doorstaan die gemiddeld voelt alsof je met je blote kont op een hete kachel zit? Dat is je reinste middeleeuwse marteling.

Schoonmoederfelicitatielog

"Gefeliciteerd met je schoonmoeder." zei mevrouw Mack vanochtend bij het opstaan. "Ja, jij ook gefeliciteerd met je schoonmoeder." antwoordde ik. Maar dat was niet helemaal goed.

Mijn schoonmoeder is gisteren (de 17e) jarig. Volgens mij is dat goed Nederlands. Want gisteren is ze jarig, niet dat het gisteren al voorbij was. "Kan hier een speld tussen?" vraag ik mij af.
In elk geval, dit is 'r met Hansiepans wiens voortandjes nu ook echt kunnen bijten.

Voorjaarsdip?

"Punt twee, we moeten positiviteit uitstralen, naar klanten en naar collega's."
Als ik godverdomme positiviteit had willen uitstralen was ik wel stewardess geworden, stomme eikel. Ik ben boekhouder en als ik chagrijnig ben, zoals nu, dan ben ik dat! Ik doe verdomme écht werk, idioot!

Dit is een stukje uit een lang verhaal wat ik net heb getypt i.v.m. het voorgaande logje. Ik besloot het lange logje weer te wissen, want ik wil u er niet mee vermoeien. Maar om u een tipje van de sluier op te lichten, wel dit kleine citaat eruit.

Ik ken ook mijn problemen, en ze stellen misschien niks voor vergeleken bij de uwe, maar soms steken ze de kop op en dan is het even mis met mij. Heeft niks te maken met een voorjaarsdip zoals sommigen suggereerden. Bovendien, het is nog niet eens voorjaar.

Mack op de knieën.

Af en toe zakt alle grond onder mijn voeten weg. Er blijft op dat moment niets meer over van mijn boekhoudcommandostatus. Lachen en slapen gaat niet meer.
Het gevoel van totale misluktheid voert de boventoon. Meestal duurt het een paar dagen. Gisterenmiddag sloeg het toe. Een hoofd vol hete lava, een hart als een koude dieselmotor en een maag met een knoop erin.

Het verschil met vroeger is, dat als ik thuis kom, een kleine Hans me blij aankijkt vanuit z'n box en mevrouw Mack mij in zo'n geval meeneemt uit eten.