Deel 1: Rechtsongelijkheid, deel 2: Piramidische verhaalmethode

Ik las in de krant dat de NS een conducteur ontslagen heeft na herhaaldelijk agressief gedrag tegen rezigers. Zet die man dan in tijdens Ajax-Feijenoord denk ik dan. Een goed schaker zet zijn stukken daar waar hij ze het beste kan gebruiken. Maar nee, ontslagen.
De man kreeg een aanzienlijk (substantieel, zou Hare Majesteit zeggen) bedrag mee. De rechter had rekening gehouden met zijn grote aantal dienstjaren en met het feit dat hij waarschijnlijk lastig een andere baan zou vinden. En over dat laatste wil ik graag wat zinnig commentaar in de reacties.
Want wat is er gebeurd met de wet gelijke behandeling? Waar slaat dit op? Waarom krijg ik dan dezelfde boete voor te hard rijden als John de Mol? Hij moet een veel hoger bedrag krijgen voor dezelfde overtreding!

Trouwens, nu we het er toch over rechtsongelijkheid hebben, ik heb weer eens een briljant plan.
Stel, er wordt iets van je gestolen. Bijvoorbeeld een stekkerverbinding met een zeven-polig uiteinde en een dertien-polig uiteinde. Dan vind ik dat je het recht moet hebben om er (na toestemming van de politie) ergens een terug te jatten terwijl de verantwoordelijkheid voor deze diefstal bij de oorspronkelijke (nog onbekende) dief blijft. De dief heeft tenslotte de diefstal gepleegd bij een willekeurig persoon, en dat had net zo goed degene kunnen zijn bij wie de diefstal in tweede instantie gepleegd wordt. Die tweede mag dan ook weer ergens zo'n ding jatten met het recht op terugschuiving van de verantwoordelijkheid naar de bron. Op deze manier wordt er geen schade geleden door de gedupeerden, en uiteindelijk zal iemand het voorwerp weer terugjatten van de oorspronkelijke dief, die én zijn buit kwijt is, én recht heeft op terugschuiving van verantwoordelijkheid naar de bron. (hier loopt-ie in de val want de bron is-ie zelf.)
Dit is zo'n geweldig plan dat diefstal zal verdwijnen omdat het een zinloze activiteit is geworden.
Nu ga ik iets bedenken tegen verkrachting.

Wiedergutmachungsblog.

Nah, dat wordt voortaan zelf koken, als ik mevrouw Mack's reactie net eens peilde. Diep beledigd omdat ik een logje schreef over die ene keer dat het eten gedeeltelijk mislukt was en niet over alle andere keren dat zij het niveau van Cas Spijkers overtreft. (Even weer in de gunst komen)
Haar specialiteit is roedjak met hete eieren. Toen wij elkaar net kenden (2000) en ik zielig alleen op een flatje woonde en elke dag het eten gedeeltelijk liet mislukken kwam zij op oudejaarsavond bij mij met twee pannetjes. In de ene de Roedjak, in de andere de hete eieren. (Rijst had zelfs ik nog wel in huis.) Het smaakte voortreffelijk, zeker omdat ik elke dag chili concarne at in die tijd, maar haar kookkunst was niet de reden dat het 'aan' raakte tussen ons. Nee, ik val op verlegen vrouwen en daarom sprong de vonk over.
Ja, ze doet wel stoer maar ze had die avond mooi gezorgd dat ze om middernacht ergens anders had afgesproken, bang als ze was dat ze mij moest kussen om twaalf uur.

Kip met tegendruk.

Mevrouw Mack had een van haar (gelukkig zeldzame) mindere kookdagen vandaag. We aten kippenpoten met tegendruk. (Ook in kookboeken te vinden als 'weerstandskip' of 'trampolinekip'.)
Dat zijn kippenpoten die niet goed gaar zijn en elke keer als je er op kauwt vliegen je kaken vanzelf weer open. En ze waren rood van binnen. Verder waren er gekookte aardappels bij en witte bonen in tomatensaus. Een combinatie van niks.
Jammer, want kippenpoten kluiven mag ik graag doen. En vellen eten. En botjes kraken.
Dit alles tot afgrijzen van mevrouw Mack die alleen het witte vlees opeet en dus de eigenlijke kip verloren laat gaan.

Als je ze maar onder druk zet.

Vandaag hebben mijn mede-commando en zwager (geen paniek) en ik eens even verhaal gehaald bij de firma Seats and Sofas, alwaar mijn zwager pas een bank heeft gekocht die na drie keer zitten doorzakte. Omdat mijn zwager en ik het altijd over elk onderwerp roerend eens zijn kwamen wij ook nu tot de conclusie dat er op een cruciaal steunpunt een poot miste.
Ha! Daar gaan wij eens even heen. En als hij niet onmiddelijk het probleem oplost op zijn kosten slaan we hem in elkaar. En de kosten van de benzine vergoedt hij ook nog, anders heet ik geen Mack meer.

GP en M: Ja, onze bank is doorgezakt, we hebben een extra poot nodig.
(en een beetje snel jochie.)

S&S: Natuurlijk, u heeft een jaar garantie dus dat moet opgelost worden. Ons servicebedrijf komt een keer in de maand hier om alle mankementen te repareren. Ik zal u het adres geven dan kunt u een briefje sturen en dan nemen zij contact met u op om een afspraak te maken. Als u dan zorgt dat de bank hier is dan wordt het gelijk gemaakt en als dat niet kan dan krijgt u een nieuwe.

GP en M: Begriipen wij nou goed dat wij zelf een briefje moeten sturen en dan ook nog de bank zelf hierheen moeten vervoeren op het moment dat het servicebedrijf hier langskomt?

S&S: Ja, dat is ons concept.

GP en M: Nou, dat vinden wij een beetje vreemde gang van zaken. (Hier begonnen wij druk uit te oefenen op de meneer met de Amerikaanse vlag stropdas) Kan dat servicebedrijf niet gewoon bij ons langs komen?

S&S: Nee, dit is de manier waarop wij werken. Daarom zijn wij ook zo goedkoop. Ik kan u wel even een tijdelijk klosje meegeven. Dat hoeft u alleen maar even op maat te zagen.

GP en M: Ehm, oke dan. Wat kost dit advies?

S&S: Vijftig euro.

GP en M: Kan ik pinnen?

Eenmaal terug in de auto…

GP: Die scheet echt wel bagger!
M: Als je dat maar weet. Die flikt ons dat geen tweede keer!

Bavaria City Race

En vandaag begaf ik mij samen met een half miljoen anderen in die mooie grote stad Monaco aan de Maas om de Bavaria City Race te bekijken. We zijn getrakteerd op lekkere donuts door de heren Albers, Sutil, Kovalainen en Piquet. Iets minder lekkere donuts werden getrakteerd door de heer Doornbos en de heer Bleekemolen, en helemaal geen donuts trakteerden de heren Coronel en Balkenende. Coronel omdat hij dat niet kan met zijn voorwielaangedreven Seat, en Balkenende omdat hij niet zelf mocht rijden. Het hoogtepunt voor veel mensen was toch toen er een Audi cabriolet voorbij kwam met drie non blondes die de kwalificatie 'stuk' ruimschoots verdienden. Bavaria-meisjes noemde de luidspreker ze. Als Bavaria dat met vrouwen doet snap ik niet dat er nog ander bier verkocht mag worden, maar dat is een ander verhaal.
Voor andere mensen was het hoogtepunt een tegen zijn toerenbegrenzer aan stuiterende formule-1 auto die donuts draaide voor hun neuzen om even later als een raket uit de rook te voorschijn te komen en evenzo hard weer uit het zicht te verdwijnen. Mijn persoonlijke hoogtepunt was de rode Alfa 75 van Nicola Larini die er naar beste Alfa traditie ook na een half snel rondje mee op hield. Nah, eigenlijk ook de Renault Formule 1 auto van Kovalainen, maar anders kon ik dat van die Alfa niet kwijt.

De eerste

Nieuws. Waarom is er eigenlijk nieuws? Waarom het journaal, waarom de krant? En waarom nu.nl of teletekst? Nou ja, de krant snap ik nog, je wilt tenslotte weten welke dag het is. Het nieuws snapte ik ook nog wel toen Loretta Schrijver het nog presenteerde, maar nu.nl en teletekst? Da's toch alleen maar voor Aagjes? Die er de hele dag op zitten te kijken om zich niet in nieuws te hoeven verdiepen maar om wél de eerste te kunnen zijn die het nieuws te weten is gekomen. Vervolgens pakken ze snel de telefoon en bellen bekenden om het laatste grote nieuws als eerste over te brengen. Hebben ze ook een keertje aanzien.
Lees ik net op nu.nl dat Jos Brink morgen overlijdt.

16-08-1977 memorial blog

Voor mijn tiende verjaardag (1979) kreeg ik van mijn opa en oma een pick-up. Zo eentje in koffervorm met handvat, en als je hem opendeed had je op het horizontale gedeelte de pick-up en in het verticale gedeelte een luidspreker.
Hij had een handbediende naald en kon 33, 45 en 78 toerenplaatjes draaien. Er zat een adapter bij om singeltjes met groot gat te draaien en een kwastje om de naald schoon te maken. En, heel belangrijk, een stofnaald.

Het eerste singeltje dat ik kreeg was 'Wooden Heart' van Elvis met op de B-kant "Tonight's allright for love". Bij Albert Heijn kocht ik voor f 9,95 mijn eerste LP, "Elvis sings hits from his movies" met daarop de grote hit "Old McDonald" en de hardrockklassieker "Long legged girl (with the short dress on)".
Ik noemde dat hardrock omdat het met een "ruige" elektrische gitaar begon en daarmee kon ik me verdedigen tegen de AC/DC, Kiss en Status Quo fans uit mijn klas. Tot ergenis van mijn vader maakte ik mijn haar nat en kamde het strak achterover. (Ik was me een rebel) De pick-up stond aan het voeteneinde van mijn bed en zo kon ik 's avonds talloze keren achter elkaar de singeltje "Can't help falling in love" draaien. Tot ik natuurlijk in slaap viel en de volgende morgen de naald het uitloopgedeelte van het plaatje speelde. Bzzz..tik…bzzz…tik.

Nu, bijna 28 jaar verder doe ik natuurlijk niet meer van die rare dingen. Ik leg wekelijks bloemen in de Elvis-kapel in onze tuin en op 16 augustus bid ik vijf keer met mijn hoofd richting Memphis, maar dat hele fanatieke, dat is er wel af.

Italiaan.

Gisteren zag ik bij mijn broer in de straat een jongeman lopen. Een dertiger. Kop kaal geschoren, een modieuze spijkerbroek en een strak gesneden overhemd. En het ergste: teenslippers. Hij liep door de straat op een manier die de aandacht van vrouwen zou moeten trekken.
Ik zei licht geïrriteerd tegen mijn broer: "Moet je kijken, wat een aandachtorgel. Die boer probeert een Italiaan na te doen. Als een Hollander patserig wil doen moet hij gewoon een Mercedes kopen en een gouden ketting dragen, en voor de rest moet je het gewoon aan Italianen overlaten, anders slaat het nergens op! Zeker vergeten dat-ie gewoon uit Putten ofzo komt. Afkomstverloochenaar!"
"Ehm, dat is een Italiaan hoor." zei mijn broer.
"Oh oké, nee dan is het goed." zei ik opgelucht.

Italiaan.

Gisteren zag ik bij mijn broer in de straat een jongeman lopen. Een dertiger. Kop kaal geschoren, een modieuze spijkerbroek en een strak gesneden overhemd. En het ergste: teenslippers. Hij liep door de straat op een manier die de aandacht van vrouwen zou moeten trekken.
Ik zei licht geïrriteerd tegen mijn broer: "Moet je kijken, wat een aandachtorgel. Die boer probeert een Italiaan na te doen. Als een Hollander patserig wil doen moet hij gewoon een Mercedes kopen en een gouden ketting dragen, en voor de rest moet je het gewoon aan Italianen overlaten, anders slaat het nergens op! Zeker vergeten dat-ie gewoon uit Putten ofzo komt. Afkomstverloochenaar!"
"Ehm, dat is een Italiaan hoor." zei mijn broer.
"Oh oké, nee dan is het goed." zei ik opgelucht.