Doodstraf

Het in bezit hebben van kinderporno was al langer strafbaar, het bekijken ervan nog niet. Maar ook daar gaat gelukkig wat aan gebeuren. De overheid weet haar prioriteiten goed te stellen want aan kijkers naar files op de andere rijbaan heeft de politie al jaren een hekel, nu wordt het dan ook wel eens tijd dat we ons over kinderporno druk gaan maken.

En ik ben principieel tegen de doodstraf maar voor die ene groep maak ik een uitzondering. Spammers. Degene die mij elke dag 80 mailtjes stuurt met Viagra aanbiedingen, nota bene met mijn eigen e-mail adres zodat als ik hem wil blokkeren er in beeld verschijnt: "mackje-at-hetnet is met succes geblokkeerd", diegene moeten ze vastbinden op een karrenwiel en met een grote hamer al z'n botten aan gruzelementen slaan. Want dat maakt me pas witheet!

Zo gaan die dingen…

Als ik 's ochtends naar mijn werk rij kom ik langs een bedrijf dat vlak langs de weg zit, en waar je vanaf de weg goed naar binnen kunt kijken. Als ik mijn best doe kan ik lezen wat er die dag op de vergadering staat. In een van de kantoren zit meestal een goed uitziende veertiger, modern haar, een prachtig wit overhemd met stropdas, in bespreking met wat andere mannen. Hij moet haast wel belangrijk zijn. Dat denk ik dan tenminste. Een manager die het al een end heeft geschopt, een goed salaris en op de parkeerplaats staat zijn mooie nieuwe lease-auto. Hij is begaan met het bedrijf, werkt wekelijks meer uren dan zijn leeftijd, zijn baas is tevreden. Golf en zakenlunches, schat ik zo in. Als ik om een uur of zes terug rij, zit hij er nog steeds, nog even fris uitziend als die ochtend, en nog steeds in vergadering met de andere mannen. Als hij 's avonds mobiel bellend naar zijn auto loopt, is hij tevreden. Met zijn krijtstreep en 3-serie is hij een knappe verschijning. Het succes hangt om hem heen. Als hij ziek wordt en vroeg dood gaat is iedereen hem na een maand vergeten.

Barbaar

Ondanks verwoede pogingen van mijn leraar handenarbeid, maar dat heette anders op de Havo, kan ik even niet meer opkomen, is het niet gelukt mij voor kunst te interesseren. Ook op culinair gebied ben ik een barbaar. Als je honger hebt gaat er niets boven friet met of babi pangang. Ik haat musicals! Opera! En het ergste, ik lach het hardst om winden. (Geen scheten, die zijn ordinaaiirrr.) Maar wel afhankelijk van hoe de wind gelaten wordt.
Ik vind, als je een wind laat moet je het expres doen en er goed de aandacht op vestigen, je moet er keihard om gaan lachen of je moet je flink staan gaan schamen, dan kun je me wegdragen. Mensen die hun winden niet inhouden of een duidelijk hoorbare laten en vervolgens gewoon doorgaan met waar ze mee bezig zijn vind ik verachtelijk. Humorloze smeerzakken vind ik het, maar ik dwaal af van het onderwerp.

Goed, je bent een barbaar, wat is het probleem? Nou, het probleem is dat maatschappij en overheid niet gediend zijn met lieden als ik. Ik had ook liever ganzeleverpastei op een bedje van meelwormen gelust. Simon Vestdijk in plaats van Spiderman. Charlie Parker in plaats van Elvis. Ik zou ook graag dat kunstwerk op de oprit bij Kootwijk (moet je echt eens gaan bekijken) mooi vinden. Want als je er langs komt moet je er wel naar kijken, of je wilt of niet. En ik wil niet! Mijn hersenen weigeren om me niet in de lach te laten schieten. Maar misschien ben ik nog niet verloren. Ik heb tenslotte ook koffie leren drinken. (Wel met suiker en melk, dat is dan wel weer jammer.)

De trukendoos gaat open.

Ik riep altijd dat als wij -Mevr. Mack en ik- geen kinderen zouden kunnen krijgen dat dat dan geen ramp zou zijn. We zouden in elk geval niet allerlei ultieme pogingen gaan wagen om te bewerkstelligen dat er toch een zwangerschap zou volgen. Een Chinees spreekwoord zegt dat een wijs man wel eens van mening verandert en een dwaas nooit. En omdat ik graag naar de Chinees ga en omdat we Hans nu hebben wil ik mijn mening toch een beetje bijstellen. De natuur regelt denk ik dat niet ieder stel kinderen kan krijgen. Maar de natuur regelt ook dat sommige mensen ziek worden en die willen ook graag beter worden. Bovendien is het mooi lullig als de natuur precies jou heeft uitverkoren om zichzelf te handhaven.

De afgelopen weken is Hans 's nachts vaak aan het spoken. Dat lijkt heel vervelend maar dat is het niet want ik mag dan naar hem toe. Als ik zijn kamer binnenkom staat hij met uitgestoken handjes te wachten en als ik hem optil en tegen me aan hou, stopt het huilen en legt hij zijn hoofdje op m'n schouder. En als ik hem vraag of hij wat wil drinken zegt hij met z'n zieligste stemmetje 'jaoah' En als ik hem vraag of hij 'bah' heeft voel ik zijn hoofdje nee schudden. En na een minuutje of twee gaan zijn armpjes hangen en is hij weer rustig. Als ik hem dan vraag of hij weer gaat slapen zegt hij heel zacht 'jah'.
En dan leg ik hem terug en ik zie hem mij vredig nakijken als ik de deur weer dicht trek. Ik kan mij na al dit moois dus ineens veel beter voorstellen dat mensen de trukendoos opentrekken om zwanger te raken. (Beetje ongelukkige woordkeuze zie ik nu*.)

In elk geval, de NCRV heeft een ongelofelijk genant programma waar heel veel stellen aan mee doen die proberen zwanger te worden. De zwaartekracht trok hard aan mijn onderkaak. En het mooie is, (maar dat kan aan mij liggen) ik hoor helemaal geen commentaar. En het is misschien nog wel genanter dan De Gouden Kooi en Temptation Island bij elkaar.
Heb ik gewoon de kritieken gemist of ligt het gewoon aan het feit dat de baggertelevisie nu door de publieke omroep wordt uitgezonden? Of is het juist geen baggertelevisie maar televisie van een dusdanig hoog niveau dat ik het niet aan kan?

* de titel verzin ik altijd pas als het logje klaar is.

Hou je mening voor je!

Soms, maar steeds vaker vraag ik mijzelf af waar het heen moet met mij en dit land. Toen ik een klein Mackje was vond ik alles veel overzichtelijker. Ik snapte volgens mij ook alles wat ik moest snappen. De leraar vertelde de waarheid, behalve als je vader iets anders beweerde. En je mocht wel licht kritische vragen stellen maar de leraar bleef de baas. Je werd als jochie nederig gehouden en dat moest ook want je moest de militaire dienst nog in.

Toen de dienstplicht werd afgeschaft was die nederigheid niet meer nodig en moesten we mondiger worden. Bovendien verdwenen de bazen en verschenen er managers op het strijdtoneel. Je moest ook kunnen vergaderen en belangrijk, je moest overal een mening over hebben. En ook over zaken die je ten eerste geen hol aangaan, ten tweede waar je zelf niet bij betrokken bent en ten derde, waar je de ballen verstand van hebt. (en ten overvloede, waar toch niemand wat mee doet.) Pogingen van enkele leraren die probeerden: "hou je mening voor je!" werden iets te letterlijk genomen en iedereen ging achter een spandoek lopen.

Ergens in de tweede alinea is het volgens mij fout gegaan. Volgens de Lonely Planet reisgids is Ierland het vriendelijkste land ter wereld en komt Nederland niet meer op de lijst voor.
Ieren zijn inderdaad het vriendelijkste volk wat ik ken, nog vriendelijker zelfs dan een Parijzenaar in het spitsuur, en als je iemand wat vraagt krijg je beleefd antwoord. En als je wat langer met een Ier praat, krijg je te horen dat ze het geweldig vinden dat een Nederlander hun land komt bezoeken en dat Nederlanders allemaal zo intelligent zijn. Ja dat klopt, loog ik nederig.

Gelukkig kunnen we tegenwoordig weer trots zijn op Nederland. En al even gelukkig hebben we weer iets wat we kunnen afzeiken nog voor het begonnen is. Ik ben blij, want ook ik heb me de afzeikmentaliteit meester gemaakt. Mijn goede onbekende Kidtwist, liet me vanuit Suriname weten dat hij trots was op Nederland. Hij kon merken dat we goed zijn geweest in slavenhandel.

Hela!

Ik maak me zorgen. Ik heb weer zo'n boek dat me aan het denken zet. "A short history of nearly everything"
Uiteraard gaat het weer over het heelal. Want daar wil ik over weten. Niet hoe het ontstaan is want dat weet ik allang, maar hoe het eruit ziet en wat er buiten het heelal is. Nou, volgens dat boek zijn er buiten het heelal nog veel meer hela en die dijen allemaal uit, net zolang tot de zwaartekracht overwint en ze weer inkrimpen. En dat proces duurt eeuwig. Maar eeuwig is in heelal begrippen maar een klein poosje. Je kunt beter zeggen: Oneindig. Maar ook dat is niet echt lang, heelal gesproken.
Want stel je nou eens voor, ons heelal is ongeveer 13 miljard jaar geleden ontstaan, het dijt nu uit, tot het over laten we zeggen, 7 miljard jaar begint in te krimpen, en dan krimpt het 20 miljard jaar lang in tot we weer bij dat kleine niets zijn, en dan knalt de boel weer uit elkaar en begint het hele verhaal weer van voor af aan. En dat gaat maar door.
En ons heelal doet dat niet in z'n eentje. Nee, ontelbare hela doen gezellig mee.
En denk niet dat je er dan bent, neeneeneenee, ook op microscopisch kleine schaal zijn er nog tienduizendtriljoenduizendhonderachtenveertig hela. Want iedere molecuul is voor ons maar klein, maar voor een molecuulbewoner is dat weer een heelal op zich. En daaruit volgt dus ook dat ons heelal ook een molecuul is die weer een onderdeel vormt van bijvoorbeeld een gigaterramegamens die nu gezellig een logje zit te schrijven op een toetsenbord met een massa van eeh, veel.

Nou, da's ongeveer wel wat je er van moet weten.

Trouwen

Een modebewuste, sjaaltjesdragende, opschepperige collega met een laffe (lees: noodgedwongen) kale kop, een grote bek en tweeduizend vriendinnen in de stad, maar aan wie ik niet eens echt een hekel heb, blaat altijd tegen mij dat hij nooit gaat trouwen. Hij woont al jaren samen met zijn vriendin en zij weet ook dat hij niet gaat trouwen. Hij zegt ook gewoon tegen haar dat hij niet gaat trouwen. En zij kan hém wel vragen maar dan zegt hij toch nee, maar dat weet ze ook. Hij zegt het gewoon tegen haar hoor, dus ze weet het en ze hoeft zich dus niks in haar hoofd te halen mocht ze ooit last van nesteldrang krijgen.
Nou die collega, die gaat dus trouwen.

Uit welke film hij het heeft weet ik niet maar hij pakt het groots aan. Zijn vriendin is pas afgestudeerd (zo noemt hij dat) als kleuterleidster en volgende week vraagt zij als elke dag aan de kinderen wat ze die dag gaan doen en dan houden ze allemaal bordjes omhoog met de tekst: Wil je met me trouwen? En dan komt hij binnen met de ring (eerlijk is eerlijk, het is een mooie ring.) En Robert ten Brink is er niet eens bij, dus een echt aandachtsorgel is hij nou ook weer niet.

Het doet mij denken aan mijn eigen aanzoek aan mevrouw Mack waarvan twee versies circuleren, en er slechts eentje waar is, maar welke, daar laat ik me nooit over uit.

Versie 1: Ik zit op m'n werk, de telefoon gaat, het is mevrouw Mack en ze zegt: Volgende week donderdagochtend om negen uur trouwen we. Oh, oké!

Versie 2: Ik zat bij de commando's en mevrouw Mack werkte in een fabriek. Ik had mijn gala-uniform aangetrokken en ben op mijn Harley-Davidson de fabriek binnen gereden, zo naar haar afdeling. Iedereen legde zijn werk stil en kwam kijken. Toen ik bij haar kwam en ze me zag deed ik haar het aanzoek, ze vloog om m'n nek en ze kuste me wel een minuut lang. Daarna is ze achterop de motor gesprongen en onder luid applaus van al haar collega's zijn we de fabriek uitgereden.

Nieuwe volkssport nummer 1.

Ondertussen ben ik al jaren moe van voetbal. Kwalificatiewedstrijden voor een EK of WK boeien al lang niet meer en het enige wat ik nog doe is in de krant lezen van wie PSV nu weer heeft gewonnen. Af en toe een Championsleaguewedstrijd die er toe doet of interlands in een eindtoernooi vind ik nog wel leuk.
Het probleem is volgens mij dat ik Cruijff en Maradona nog heb gezien en beter dan dat wordt het toch nooit meer dus waarom nog al die moeite?

Afgelopen weekend zapte ik naar een rugby-wedstrijd, Engeland-Frankrijk. Wat geweldig! Ik begrijp de spelregels niet zo goed maar het lijkt me geweldig om met zo'n bal naar voren te rennen en ondertussen alle tackles te ontwijken. Of nog mooier, een doorgebroken speler van de tegenpartij vol om z'n benen grijpen zodat hij geen kant meer op kan en met bal en al tegen de grond gaat.

Maar wat een kleerkasten. Daar als ongetrainde mack tussen te gaan staan lijkt me uiterst ongezond. Bovendien ben ik behoorlijk zuinig op m'n voorkomen. Misschien is het wel wat als we voetbal inruilen voor rubgy. Dan zijn we gelijk af van verachtelijke types als Arjen Robben, die bij iedere aanraking kermend ter aarde storten en, nog belangrijker, van nichterige types als Raphaël van der Vaart. (Die trouwens nog steeds ontkent dat hij jongens eigenlijk leuker vindt dan Silvie.) En ook van jongens met van dat haar dat tussen mode en lang in zit want die irriteren me nog het meest van allemaal.

Technisch Duplo

Blinddammers kunnen volstaan met de tekst, anderen moeten goed naar de foto kijken.

Duplo is het begin van al het technisch en wiskundig inzicht dat een man in z'n verdere leven zal opdoen. Ik heb het in mijn leven geschopt tot Technisch Lego en voer daarom de titel TL voor mijn naam. De Duplo treinrails van Hans kun je in twee basisvormen uitleggen, als je tenminste de kruising erbij gebruikt. Je kunt een achtje maken of je kunt een kleine cirkel met daaromheen een grotere lus maken. Toen we vanochtend tegen ons zoveelste "achtje" aan zaten te kijken besloot ik mijn -in achtendertig jaar- opgedane technische vaardigheden aan te roepen. Ik stelde Hans voor om er een brug in te bouwen en wel zodanig dat de trein er overheen en er onderdoor kon. Dat vond hij een goed idee. Ik begon dus met de rails over zichzelf heen te laten lopen en hem daarna gedeeltelijk de lucht in te brengen met behulp van heel veel Duplostenen. Toen dat na een half uur bouwen (de uiteinden van de rails moeten wel weer bij elkaar uitkomen) eindelijk was gelukt zette ik de trein aan en wachtte met spanning of de trein onder de brug door zou passen. Dat deed hij! Opgetogen wachtten Hans en ik af of hij ook de helling zou trekken. Wel, dat weten we nog niet!

Omatoto

Hans (2 jaar vijf maanden) herkent feilloos vijf verschillende automerken. Seat, Alfa, BMW, Fiat en Tatoe's. Dat werkt als volgt: Oma heeft een Seat (Ibiza), dus bij elke Seat zegt hij "Omatoto". Alfa's zijn papatoto's, Fiats zijn mamatoto's, BMW's zijn een vergissing uit z'n babytijd en dus ook papatoto's, en tatoe's zijn de auto's die papatoto altijd op hoge snelheid achtervolgen.
Het maakt ook niet uit welk type auto voorbij komt, in het geval van omatoto mag het een Inca, een Alhambra, een Leon of een Toledo zijn, hij ziet aan het embleem dat het een Seat is. Dus groot was ook onze verbazing toen er laatst een Toledo zonder embleem achterop geparkeerd stond en wij uit het stoeltje achter ons hoorden: "omatoto!" Wij vroegen ons af: "Hoe kan dat nou? Da's een compleet ander model!"

Het antwoord is natuurlijk al even simpel als verrassend. Door ons af te vragen hoe dat kan onderschatten wij onze kleine blonde krullenbol vol mack-genen toch schromelijk. Hij doet het natuurlijk gewoon net als een volwassene, uit z'n geheugen dat al gewoon veel beter werkt dan wij denken. Er is dus niks knaps aan, je bent op zo'n moment zelf gewoon dom en dan lijkt de peuter knap. Zo werkt dat volgens mij.

Als hij op z'n driewielige elektromotor aangedreven motor zit vind ik hem al grote uiterlijke gelijkenissen vertonen met Ayrton Senna. Ik denk zelfs dat ik hier met zijn reïncarnatie van doen heb. Hans gebaart ook regelmatig naar me dat hij naar links stuurt maar dat de auto naar rechts gaat. En dan mompelt hij iets onverstaanbaars. Iets van: 'Amboe'ello.