Moet ik nou vereerd zijn…

Vandaag liep ik samen met m'n schoonvader Beffie en Boffie uit te laten in het park. Beffie en Boffie (heten in het echt anders) zijn de Malthezer leeuwtjes van m'n schoonmoeder. Je staat als volwassen vent echt voor lul met zulke hondjes, vandaar dat mijn schoonvader een Honda CBR heeft aangeschaft om z'n zwaargehavende imago weer enigszins op te waarderen.
Trippeltrippel, springspring, kefkef, allemaal van die irritante dingetjes die kleine hondjes doen. Het enige wat ze wel als een fatsoenlijke hond doen is bolussen draaien, maar die heb je dan weer liever klein. Maar goed. Op een gegeven moment komen er twee Macks aan. Van die caramelkleurige mooie, lelijke, knorrende Engelse Bulldoggen die volgens de reclame kleine hondjes eten. Ik wil nooit meer zo'n hond maar heb er nog wel een zwak voor. Ik bukte me om er een te aaien en de vriendelijke knorrende lobbes kwam (nadat hij struikelde) vrolijk naar me toe en kwijlde m'n hele hand vol. En je hand meurt daarna ook nog eens naar huidplooien die nooit licht zien. Zo'n Bulldog heeft alleen maar nadelen. Zijn enige voordelen zijn zijn lachwekkende uiterlijk en zijn sulligheid, gecombineerd met een ongelofelijk klunzig gedrag maar wel lief voor kinderen. En daar valt mevrouw Mack dus als een blok voor…

Ondergronds.

Mijn handige broer had vandaag een klusje waar hij heel verstandig mij, boekhoudcommando, bij inschakelde. In de vol met spinrag gewoven kruipruimte van zijn nieuwe huis moest een kabel worden getrokken en er moest een rioolbuis uitgegraven worden wegens verstopping. De loodgieter had met een camera gezien dat de buis vol met puin (geen bruin) zat en dat daar de overstroming in de meterkast vandaan kwam. Volgens de loodgieter moest de gietijzeren rioolbuis eruit worden geslagen en vervangen worden door een pvc-exemplaar. Tuurlijk. Laat mij maar even. Ik kan u natuurlijk niet het geheim vertellen hoe ik het heb gedaan maar de loodgieter kan afgezegd worden. Het infarct in de buis is door mij zo grondig aangepakt dat toen mijn broer het bad leeg liet lopen alle putdeksels in de wijk omhoog kwamen en hij nu nog een zuigvlek van het afvoerputje op z'n reet heeft staan. Tevens heb ik een ondergrondse gang gegraven die uitkomt ergens achter in de struiken in z'n tuin. Zo'n ontsnappingsgat zou iedereen moeten hebben. Ideaal bij brand, deurwaarders en voor als je je sleutel bent vergeten.

Niet van nieuw te onderscheiden wrak.

De auto is total loss zoals ik al vermoedde. En daar zit nog wel een juridisch aardigheidje aan. Op het moment dat er een total-loss verklaring is keert de verzekeringsmaatschappij de dagwaarde uit en gaat de eigendom van de auto over op de verzekeringsmaatschappij. Pardon? Ja, zo werkt dat. Je mag hem dan eventueel wel voor een luttel bedrag terugkopen van de maatschappij.

In ons voorbeeld: De auto had een dagwaarde van 2100 euro en de schade bedroeg 2500 euro. Je mag dan kiezen. Of je krijgt de dagwaarde of je krijgt de dagwaarde -/- de geschatte opbrengst van het 'wrak' + het wrak. Stel, de verzekeraar krijgt nog 1200 euro voor het 'wrak' dan kost het hen dus hooguit 900 euro. Daar gaat nog het eigen risico vanaf plus dat de no-claim korting verlaagd wordt waardoor de schade voor de verzekeraar is teruggebracht naar 500 euro. En dat bedrag voor hen weer gedekt als je daarvoor twee jaar schadevrij hebt gereden. Bovendien betaal je dezelfde premie als iemand die een nieuwe auto rijdt.
De conclusie: Auto's van tien jaar oud kun je beter niet casco verzekeren anders ben je een gewillig slachtoffer van de oplichtingspraktijken van verzekeraars. En dat nog nooit is aangepakt komt simpelweg omdat juristen onbekend zijn met dit verhaaltje. Logisch, want juristen rijden uitsluitend in zulke dure auto's, die zijn nog niet total-loss als er een flatgebouw op valt.

Wij laten de auto toch repareren want een Fiat van 10 jaar oud waar alles (en dan bedoel ik ook alles) nog aan functioneert is uniek. Die gaat geld opbrengen.

Volgende keer behandel ik de oplichtingspraktijken van banken.

Kanaleneiland

De burgemeesteres van Utrecht heeft de oorlog verklaard aan mijn geboortegrond, Kanaleneiland. Er schijnen daar wat problemen te zijn met wat Marokkaanse jongeren met een criminele inslag. (Pleonasme! Begrijpen ze toch niet..sstt)
In elk geval, het schijnt daar behoorlijk uit de hand te lopen en als ik de krant mag geloven spant het er momenteel om wie er de baas is, de jongeren of het gezag. (Dit riekt alweer naar pleonasme.)
Als ik de politie mag geloven zijn zij de baas. Oke, er zijn wat probleempjes met mensen die daar wat moeite mee hebben maar dat mag eigenlijk geen naam hebben. Dat zijn er maar 400. Dat loopt wel los. Inderdaad ja! Dat is juist het probleem!

Dit eindigt in een dwangbuis…

Heel mijn leven lijd ik al aan paranoia. In mijn jeugd dacht ik dat ik de enige echte mens was en de anderen waren stiekem robotten die mij lieten denken dat ik een leven leed, maar in werkelijkheid was ik een experiment van de bewoners van de planeet Zgroksi 8873, die de aarde hadden geschapen en mij daar hadden neergezet om mij te bestuderen. En te pesten natuurlijk. Dus als ik dan eindelijk na lang zwoegen het tot minister-president had geschopt, zouden ze mij vertellen dat dat allemaal vooropgezet was en dat ik dus helemaal niks bereikt had. En dan zouden ze lachen. Zo van "Wipi-wipi-wipi" (zo lachen ze daar.)

Na jaren therapie is er toch wel wat vooruitgang geboekt. Bovendien heb ik bij de keizersnee van mevrouw Mack gezien dat ze van binnen echt was, nergens zekeringen en relais te zien. Nu denk ik nog alleen dat mijn reageerders een bewoner van Zgroksi 8873 is, die alle reacties voor zijn rekening neemt en mij laat denken dat ik op internet zit terwijl ik in werkelijkheid gewoon een stand-alone verbinding met 650 lichtjaar verderop heb. Mijn psychiater (die ook gewoon in het complot zit) is tevreden. Ik doe net of ik niks door heb en hij seint nu verkeerde informatie door naar z'n thuisbasis.

WIPI WIPI WIPI! Wie lacht er nu het hardst hè!!?

(En dit wist ik dus al ver voordat The Matrix uitkwam.)

Botsen is blazen.

Het mag loggelijk bekend zijn dat ik een groot voorstander ben van snelheidscontroles. Te hard rijden is levensgevaarlijk en moet hard worden aangepakt.
Vanochtend ging mijn mobiele telefoon en zeer tegen de regels in nam ik al rijdend in de auto op.
"Ik heb een jongen aangereden" zei mevrouw Mack niet eens heel erg paniekerig. Ik was bezig Hans weg te brengen en met nog een minuut te gaan naar mijn moeder waar ik Hans altijd op dinsdag breng, nam ik zeer tegen de regels in een eenrichtingsweg van de verkeerde kant. Ik gaf Hans snel af en spoedde mij naar de plaats van het ongeval. "Mamatoto au" zei Hans telepatisch maar het zou ook kunnen dat hij dit opmaakte uit de korte woordenwisseling met mijn moeder. Op dat moment hoorde ik de sirene al.

In onze auto zat een jongetje van een jaar of tien met een bebloed gezicht. Het ambulancepersoneel was bezig hem te onderzoeken. In de verbrijzelde voorruit zat een deuk met gat ter grootte van een hoofd. In de motorkap zaten deuken en de voorspoiler was gebroken. Aan de zijkant zaten krassen en de nummerplaat was ook nog eens verbogen. De jongen was plotseling naar het midden van de weg uitgeweken en was op dat moment niet meer te ontwijken. Al bellend met 112 stapte mevrouw Mack de auto uit en tot haar grote opluchting en verbazing ging de jongen zitten. Even later ging hij staan. It's a miracle!

Hij moest ter controle mee naar het ziekenhuis maar op wat schaafwonden en kneuzingen na had hij geen letsel. Zijn fiets was schroot en zijn kleding waren flarden.
Toen de ambulance en het jongetje met zijn moeder al lang en breed waren vertrokken arriveerde de politie. Botsen is blazen dus het blaasapparaat kwam tevoorschijn om kwart voor acht 's ochtends. Wij drinken onze eerste altijd pas om negen uur dus dat was een gelukje. Met de snelheid zat het echter verkeerd. Ze reed 40 waar ze 50 mocht en dat is dus tien kilometer te langzaam. Had ze harder gereden was ze op dat moment al verder geweest en zou er dus niks aan de hand zijn geweest.
Toen de politie klaar was mocht mevrouw Mack zeer tegen de regels in met een versplinterde voorruit naar de garage rijden.

Vanavond zijn we even bij het jongetje langs geweest (dat al veertien bleek te zijn, over een harde kop beschikte en vorige week ook al onder een auto had gelegen) en hebben hem een klein kadootje voor de schrik gegeven. Hij had een gehavend gezicht maar was erg flink. Hij wist niet meer wat er nou mis was gegaan, maar toen het gebeurde zei hij dat z'n stuur los zat. De politie heeft dit nog gecontroleerd maar volgens hen was dat niet zo.

Volgens de wet ben je als automobilist aansprakelijk als je een fietser aanrijdt, tenzij uitz. 1a lid 2 ofzoiets. Dus ook als je aan alle regels hebt gehouden. Waarschijnlijk is mevrouw mack dus aansprakelijk, maar het jochie mankeerde weinig en dat is het enige wat boeit. (zo denken we er nu over maar dat wordt na de total-loss verklaring, het eigen risico en het no-claimverlies wel anders! Vraag het me volgende week nog maar eens.)
De moeder van het jochie herkende ik als mijn kapster, met wie ik aanstaande zaterdag een afspraak heb. Ik hoop niet dat ze wraakgevoelens heeft.

Koos Spee neemt ons niet langer serieus.

Vanochtend stond de vijand weer eens met een onopvallende Ford Mondeo met veel te grote verstralers langs de kant van de weg. Op 300 meter afstand kon je de fotoapparatuur in de auto zien hangen. Daarbij stond de wagen ook nog eens zo opvallend langs de weg dat hij je haast niet kon ontgaan. En het verachtelijkste van alles: onbemand! Zo van: Eind van de dag eens kijken hoeveel sukkels er nu weer ingetrapt zijn. Vergelijkbaar met een stroper die een klem uitzet. Met van die grote tanden die dichtslaan en diep in de poot van de vos doordringen. Alleen was dit een val voor hooggeschoolde vossen met een waarschuwingsbord "Pas op, Val!" erbij. Gelukkig is stropen verboden in Nederland. Hier moet je het niet in je hoofd halen om een dergelijke val uit te zetten. Wij zijn China niet!

Aan de andere kant, het is natuurlijk ook heel nobel zo'n flitskassa langs de weg. De BV Nederland vaart er wel bij en als er genoeg wordt binnengeschraapt kan het laagste belastingtarief flink omlaag, wat natuurlijk een flinke koopkrachtverbetering betekent voor de laagste inkomens.
Je haalt die inhalige VVD'ers er ook zo uit. Die remmen allemaal vlak voor de flitser.

Liefdadigheid

Vroeger, toen Formule 1 nog een gevaarlijke sport was, woonde ik op een flatje met een omgerekende huur van 250 euro per maand. Geldzorgen kende ik niet en als ik een andere auto wilde dan spaarde ik een paar maandjes en dan kocht ik een geldverslindende hot-hatch. Als ik mee kon op wintersport hoefde ik alleen even niet over te boeken naar mijn spaarrekening en hoppakee, geregeld. Als ik iets wilde hebben kon ik het meestal wel kopen. Echt veel sparen deed ik niet, want ik wilde wel het juiste vrijgezellen-imago. Dus niet zo eentje die 80.000 euro op de bank had staan. Van ellende moest ik geld gaan weggeven.

Tegenwoordig is het heel anders. Ik heb nu een geldverslindend brullend monster en mevrouw Mack is ook niet goedkoop. En de kinderbijslag is ook bij lange na niet genoeg om een van beiden van te onderhouden. Eigenlijk leven we tegenwoordig van de liefdadigheid. Als er hier iets kapot gaat staan er gelijk familie en vrienden klaar om het overleden apparaat te vervangen. En praktisch iedereen in mijn linklijst doet soms een financiele bijdrage om ons door de roodste dalen heen te helpen, waarvoor nog hartelijk dank. Misschien een beetje lullig voor die ene die zich nu in negatieve zin aangesproken voelt maar ik begrijp best dat je daar misschien helemaal niet aan gedacht hebt. Geeft niks. Stuur maar een mailtje, dan regelen we het alsnog.