The Stig’s frustratie


Lewis Hamilton, die het bijna lukte om als eerste coureur ooit* in zijn debuutjaar in de Formule 1 wereldkampioen te worden, en daarmee zijn visitekaartje afgaf aan de wereld, was vanavond te gast bij Topgear om mee te doen in het onderdeel "a star in a reasonably priced car"

De redelijk geprijsde auto is voor de formule 1 rijders nog steeds de oude Suzuki Liana sedan met 103 pk en de wedstrijd gaat over één snel rondje over het topgear circuit.
De voorlopig snelste tijd werd gereden door mijzelf de geheimzinnige Stig (de witte op de foto van wie niemand de identiteit kent), 1 minuut 44,4 seconden, gevolgd door Nigel Mansell met 1,44,6. Deze heren reden hun tijden op een droge baan. Lewis Hamilton deed het op een natte baan in 1,44,7. Op droog zou het normaal gesproken drie seconden sneller kunnen dan op nat.

Nu volg ik formule 1 lang genoeg om te weten dat er kleine verschillen zitten tussen coureurs en grote in de auto's maar met gelijkwaardig materiaal schelen ze allemaal niet zoveel met elkaar.
Dus hoe kan dit? Ik De geheimzinnige Stig wil gerustgesteld worden dus graag zou ik horen wat hier aan de hand was.

*Giuseppe Farina tel ik even niet mee, die is het wel gelukt om in zijn debuutjaar wereldkampioen te worden, maar dat was meer omdat 1950 het algehele debuutjaar van de F1 was.

Ziek, stress, homofiel

Mevrouw Mack was ziek want de emmer die ik naast haar bed had gezet was vanochtend voller dan gisterenavond. In allerijl moet er dan iets geregeld worden voor Hans. Na twee keer bellen kon ik hem in Duiven kwijt, bij mijn jarige schoonzus. Dus honderd kilometer extra omrijden om je zoontje ergens onder te brengen. Alsof je een emmer leeg gooit.

Dus nog gestresster dan normaal reed ik met Hans richting oppas en het lampje van de benzinemeter gaf aan dat ik het niet zou halen. Normaal negeer je waarschuwingslampjes in een Alfa, maar als je zoontje achterin zit kun je geen risico nemen. Dus tanken bij Tango, tot de conclusie komen dat er geen saldo meer op mijn pinpasje stond (mevrouw Mack doet sinds kort de privéboekhouding) dus weer terug naar huis. De voicemail van mijn baas ingesproken dat ik wat later zou zijn en opnieuw richting Duiven.

Op de terugweg miste ik voor de zoveelste keer de afslag Apeldoorn dus Wolfheze heb ik ook nog gezien vanochtend. Uiteindelijk kwam ik na tienen aankakken.
Het commentaar van mijn baas: "Mack, als iemand iets verkeerd doet in het verkeer is het nog niet gelijk een homofiel hoor."
Kwestie van je telefoon goed uitzetten nadat je de voicemail hebt ingesproken.

Bijna weekend.

Probeert u ook wel eens de werkweek te ontkennen? Ik had daar vroeger, toen hufter nog een scheldwoord was, last van. Dat werkte ongeveer zo: Het was donderdagavond, je was met iets leuks bezig dus je dacht: "Ach wat, morgen is het vrijdag, bijna weekend, ik kan best nog even opblijven." Natuurlijk werd je in deze gedachte gesterkt omdat op vrijdag ineens alle managers "casual" gekleed kwamen, (Kijk mij eens!) en de indruk langzaam ontstond dat je op vrijdag toch al minder betaald werd dan doordeweeks.

Een geoefend ontkenner heeft al snel niet meer genoeg aan slechts één gesmokkelde dag dus ik trok het weekend nog een dag naar voren. Op een gegeven moment was het bij mij op dinsdagavond al bijna weekend.
Nou, dan komt er een vrouw in je leven en wordt je weer de weg, de waarheid, en het leven getoond en besef je dat het weekend gewoon op vrijdagavond begint.

Toch sluipt het er op een andere manier langzaam weer in. Het is nu dinsdagavond en ik heb net een hele zak nibbit zitten weg schransen. Het leek wel een vreetbui. En dan zeggen ze dat roken verslavend is. Eigenlijk zou ik als straf morgen wakker moeten worden met een gigantische witte puist op m'n kin.

Schoonmaakster

Onze schoonmaakster terroriseert ons. Altijd als ze is geweest ben ik iets kwijt. Meestal mijn pantoffels, maar soms ook de nieuwste Autovisie. Afgelopen vrijdag heeft ze pas echt huisgehouden. (briljante woordspeling van mezelf) De schade: Een kapot getrokken tv-antenne, een scartkabel was uit de dvd speler en de vriezer stond uit.

Vorige week: Kapot lampje van de magnetron, het snoer van de stofzuiger rolt niet meer op, een gat in de vaatdoek.

Die week daarvoor: Twee stoelen uit m'n model-Fiat Uno, de vaatwasser zat verstopt, de pc liep steeds vast, de kat had nog maar een halve staart.

Vorige maand: Auto total loss, een gammel tuinhek en een gebroken poortsleutel.

Nog eerder: Brand in het Lukasziekenhuis, Twin towers ingestort, Aardbeving in Iran.

We verdenken haar nog van: De moord op Franz Ferdinand, de aanval op Pearl Harbour, de verloren WK finale van 1974…

Mm ba ba de Um bum ba de Um bu bu bum da de Pressure pushing down on me

Ik realiseer mij belangrijke dingen niet. Ik werd verzocht een gastlogje te schrijven, kleine moeite groot plezier, omdat ik de 93.939e bezoeker op een site was. Ik zal het heus wel niet goed begrepen hebben want 93.939 is geen rond getal. Het zal er dus wel om zijn gegaan dat ik de 93.940e bezoeker was. Want dat is veel logischer.
In elk geval, hoe weet diegene dat ik de 93.340e was? Wat blijkt? Door een teller waarop je kunt zien wie, waar en hoe laat iemand je weblog bezoekt. En dat benauwt mij. Ik heb een dergelijke teller niet. Zijn er nog meer mensen die mijn doen en laten op web-log kunnen volgen en vastleggen? Want dan weet ik dat, en dan kijk ik voortaan uit beleefdheid wat vaker op uw log. Ja, weet ik veel, ik dacht dat hebben ze toch niet in de gaten als ik een weekje hun logjes niet lees. Wat een extra druk op mijn schouders ineens! People on streets – ee da de da de da de da

Donorschap

Van web-log kreeg ik een mailtje met het verzoek iets te schrijven over orgaan-donatie, welk verhaal ik vervolgens kan taggen, zodat ik meer bezoekers op mijn web-log zou krijgen. En dat vind ik een hele goede reden, en daarom voldoe ik graag aan dat verzoek.

Eerst maak ik even een klein tijdsprongetje naar de dag dat web-log begon met de welbekende reclamebalk boven in beeld. Deze balk heb ik afgekocht voor het luttele bedrag van 1 euro 50 per maand. Bij mij dus meestal geen balk al vergist de web-log computer zich heel soms en zie ik soms toch die balk.

Vervolgens moet ik aan de niet-streepjesloggers even uitleggen dat nu tijdens het typen van dit bericht rechts in beeld (een verticale strook van ongeveer 10 cm) een enorm agressieve reclamecampagne van het donorregister loopt. Hierbij verschijnen om en om drie koppen in beeld met een frequentie van ongeveer een seconde. En dat komt de innerlijke rust niet ten goede zal ik maar zeggen. Bovendien zijn koppen helemaal niet transplantabel al zou dat in sommige gevallen best wenselijk zijn. Maar mocht er vraag naar zijn, mijn kop sta ik niet af. Tenminste niet vrijwillig.

Ik ben niet de minste als het gaat om het hacken van reclamecampagnes en ik zal met u delen hoe ik die koppen heb laten verdwijnen. Je neemt een A4tje en vouwt dat in de lengterichting dubbel. Bovenaan plak je een plakbandje en het geheel plak je vast aan de rechterzijde van het scherm. Weg irritante donorreclame.
Echt, je hebt daar niet veel programmeursopleiding voor nodig, al is dat natuurlijk wel een pré.

Het web-log team zal me nu wel dubbel dankbaar zijn.

Dialoog met je kringspier.

Mijn collega en ik hebben soms last van zijn winderigheid. In het begin dacht ik nog dat het z'n stoel was, iets later maakte ik mezelf wijs dat het zijn stoel was, nog wat later zette ik demonstratief het raam open en laatst vertelde hij me dat hij er niks aan kon doen. (om mij onbekende redenen.)

Aan de ene kant ben ik er niet van overtuigd dat hij er niks aan kan doen. Want het gebeurt nooit 's ochtends als een vrouwelijke collega ook aanwezig is. Aan de andere kant denk ik echt dat hij er niks aan kan doen. Dit vanwege de vermanende manier waarop hij zijn kringspier toespreekt als deze zich met donderend geraas opent.

Als hij achterover geleund op z'n stoel zit en de eerste ontsnapping van de dag is een feit, buigt hij zich voorover, kijkt tussen z'n benen en zegt geïrriteerd: "NAH!"
Bij een volgende knetter draait hij z'n bovenlichaam, kijkt richting kont en zegt kwaad: "Doe nou 's normaal!"

Als je erbij zit is het geen pretje, maar als je dit aan mevrouw Mack vertelt lopen de tranen over haar wangen en hapt ze van het lachen een half uur naar adem.

De top 2000

Tien redenen om dit jaar niet te stemmen voor de top-2000

1: Een aantal nummers waarop ik wil stemmen is niet beschikbaar.
2: Als Boudewijn de Groot op 1 komt, wat zegt die lijst me dan nog?
3: Bob Dylan zingt elk jaar weer vals.
4: Ik haat democratie.
5: Ik wil ook nummers weg kunnen stemmen.
6: Als ik bij de A begin heb ik met Abba de top 10 al vol.
7: Als Elvis niet op 1 staat, wat zegt die lijst me dan nog?
8: Soms is nummer 2000 beter dan nummer 1.
9: Ik hoor toch maar 20 procent van de lijst.
10: Bohemian Rhapsody is echt niet het mooiste nummer ooit, stelletje schapen.

Maar da’s logisch..

Alsof de duvel ermee speelt, na mijn vorige logje werd ik gisteren gelijk geflitst. Ik weet het eigenlijk niet zeker want door mijn reddende remactie midden op de snelweg passeerde ik de fotoapparatuur met 130 en zag ik niks gebeuren. Maar het kan zijn dat ik dat net gemist heb doordat ik tegelijkertijd het verkeer voor me, achter me, de flitser en de snelheidsmeter in de gaten moest houden.

Mevrouw Mack werd erg boos want die zag niks aankomen en werd ineens richting de voorruit gelanceerd, de gordel ving haar op en Hans maakte achter haar een zelfde beweging, maar die vatte het stukken sportiever op. Ik vond het dan ook totaal niet terecht dat ze haar boosheid op mij afreageerde en niet op de politie. Want we kunnen er lang en kort over discussieren, als die camera er niet had gestaan was het allemaal niet gebeurd en hadden wij rustig en zonder het overige verkeer in gevaar te brengen, onze reis kunnen vervolgen. Omdat zij een vrouw is en dus niet in staat de meest logische redenering te volgen, vond zij dat als ik langzamer had gereden, het ook niet was gebeurd.

De wereld op z'n kop als je het mij vraagt. Pim Fortuyn had ook nog geleefd als-ie niet zo hard had geschreeuwd, dus Volkert moet vrijuit. Kun je dan ook wel zeggen.

"Je moet de schuld daar neerleggen, waar-ie hoort." Hendrik Johannes Cruijff.