Plan A, plan B.

Het begint hier aardig op '40 dagen zonder sex' te lijken. Nog min 8 dagen en ik heb het gehaald. Gisterenavond probeerde ik daar op geniale wijze verandering in te brengen door tijdens het lezen in bed achteloos te informeren of mevrouw Mack de film 'deep throat' kende.
Briljant al zeg ik het zelf. Een win-win situatie. Want óf er kwam een gesprek op gang over de film, óf ze had mijn tactiek door maar dan trad automatisch plan B in werking en zou ik mij verschuilen achter het feit dat de film momenteel weer in opspraak is en plan A zou niet door haar opgemerkt worden.

Haar antwoord: "Deep throat, dat kan maar over één ding gaan."
Plan A trad in werking.
"Was dat niet een of ander schandaal in Amerika met een spion?"

Nu moet u weten dat mevrouw Mack wel vaker op mijn niveau probeert mee te praten, dus soms verzint ze zelf iets wat wel interessant klinkt en geen van de aanwezigen op dat moment kan controleren. Ik deed dat vroeger als kind ook wel eens om indruk te maken op vriendjes.
"Nee, jij haalt nu van alles door de war. Dit was een pornofilm uit de jaren 70 die nu weer in opspraak is. Jij maakt het helemaal spannend."
Geheel volgens verwachting was plan A in geen velden of wegen te bekennen.

"Nou, het was ook iets met een schandaal in Amerika hoor!"
"Tuurlijk, schatje, het was ook iets in Amerika. Nou, weltrusten hè?"
"Zullen we dan afspreken dat als ik wel gelijk heb, jij morgen op je log schrijft dat ik gelijk heb?"
"Ja hoor, dat is prima. Nou lekker slapen hè?"

De koningin wordt 70.

Vanavond was de koningin op tv. En dat is altijd leuk. Want op tv kijken naar de koningin is minder schadelijk voor je imago dan over haar lezen in de Story.
Ik vind onze koningin trouwens een fantastisch mens. Iedereen, zelfs Bush en Poetin, heeft respect voor haar. En ze kan beeldhouwen. Dat is iets soortgelijks als boekhouwen, dus ik voel me verwant. Het enige verschil, boekhouwen doe je met een boek, en beeldhouwen met klei.

Het mooie is, als je als majestueuze beeldhouwster tot de ontdekking komt dat je klei op is, stuur je gewoon een laklei erop uit om nieuwe te halen. Handig. Bij mij gaat dat niet zo. Als mijn boeken op* zijn, moet ik zelf nieuwe halen, maar ergens is dat ook wel logisch, ik ben tenslotte geen koningin.

Tot slot viel het me op dat toen achter elkaar de huwelijksvoltrekkingen van Willem-Alexander, Friso en Constantijn vertoond werden, dat Willem-Alexander véruit het meest enthousiast "JA" riep. Ik neem aan dat dat voorschrift is. De troonopvolger moet altijd enthousiast doen, de tweede doet er vrij gewoontjes over en de derde zegt het ronduit met tegenzin. Zo zal het wel werken in die kringen.

*haha, kan toch helemaal niet bij een boekhouder, dat z'n boeken op zijn!

Eigenwaarde

Stel nou dat je eigen leven totaal mislukt is. Je wilde bijvoorbeeld piloot worden maar bent als boekhouder geëindigd. Of je had in de planning dat je op je 35e kon stoppen met werken maar je bent al 38 en hebt nog steeds maar € 63 op de bank. Of al wilde je maar beroemd worden en je bent niet verder gekomen dan een web-log.

Dan is het aan te raden om vader te worden, het liefst gelijk van een twee-jarig jochie met blonde krullen.
Je fietst met hem naar een viaduct over de A50 en gaat daar een beetje auto's staan kijken. Er wordt gezwaaid, getoeterd alsof je je eigen alter-ego (in mijn geval dus de alom geliefde Mack) himself bent. Ongelofelijk wat ben ik populair bij A-50 rijdend Nederland.
En als je het zat bent (sterallures) en je fietst weer terug dan merkt je zoontje op dat de verkeerslichten in het dorp het weer doen. En die heeft papa gemaakt! Want die kan alles maken.

Echooo hooo hoo oo..oo

Na de vorige zwangerschap die eindigde in een curretage was het nu nog best spannend. De echo was deze keer uitwendig, en leverde een plaatje op van een zeer levendige foetus waaraan je nu al kon zien dat die later hoge ogen gaat gooien bij het turnen tijdens de olympische spelen van Amsterdam 2028. Ronnie Rekstok zal zijn bijnaam zijn.
Het leek net alsof de kleine mack in de gaten had dat wij hem konden zien. Springen, zwaaien, koppeltje duikelen, alles om gezien te worden. Alsof Tom Hanks in de film Cast Away een schip voorbij zag varen.

Mevrouw Mack vond het mooi maar was nog wat bezorgd na de vorige mislukte zwangerschap. "Ziet u een hartje?" vroeg zij aan de gynaecologe?
"Nou mevrouw," zei ze…"meestal als ze zo bewegen klopt het hartje ook wel hoor."

Killersmentaliteit

Ooit kwam ik in een zaalvoetbalwedstrijd alleen voor de keeper en ik miste. Futre deed ook mee en liet zijn meest vernederende lach horen. Volgens hem had ik geen killersmentaliteit.

Vorige week schreef ik een kritiek naar de uitgever van een boekje van Jeremy Clarkson. De schrijver was volgens mij volkomen verkeerd vertaald en ik schreef een ongezouten kritiek met termen als klungelig, vertaalsmurf, sandalen en beweerde ook nog eens dat ik het beter zou hebben gedaan.

Gisteren kwam er een mailtje van de vertaler met verklaringen. (Tijdsdruk waardoor het boekje te duur zou worden, Google kende de term wél, hij had wél verstand van auto's want hij had een Eend gehad en deze zelf zijn beurten gegeven, en hij vond zijn vertaling beter passen bij de typisch Britse humor van de schrijver.) Bovendien gaf hij aan dat hij mijn kritiek als kwetsend ervaren had, omdat ik er in één geval vanuit was gegaan dat de fout bij hem lag terwijl dat niet zo was.

Ik kreeg medelijden en spijt. Omdat ik de werkgever van de man wees op fouten van de vertaler. Verraad! NSB! Misschien heeft hij wel een vrouw, vijf kinderen en één inkomen en ga ik daar een beetje aan lopen zagen. Ik heb hem via de uitgever een verzachtend mailtje teruggeschreven en hem op twee punten gelijk gegeven.
Inderdaad, geen killersmentaliteit.

Dus Futre, je begrijpt, ik kón wel scoren, maar vond het zielig voor de keeper.

My lips are sealed.

Mijn gevoel van in de midlife-crisis zitten wordt nu ook nog eens enorm versterkt door het feit dat we naar België op vakantie gaan. In de regen. Center Parcs. Een weekje. In de bouwvak. Met de station.
Het is gewoon zielig.
Maar het heeft een reden. Alles heeft een reden dacht ik vroeger. Maar dat is niet zo. Het moet zijn: Alles wat je meemaakt mag je ervaring noemen, behalve geheugenverlies.

De reden dat mevrouw Mack deze vakantie graag dicht bij huis blijft kan ik nog niet bekend maken maar ik wil wel een tipje van de sluier oplichten. Aanstaande vrijdag wordt er een echo gemaakt , en dan moet blijken of ik in augustus nog extra vrij heb. En tegen degenen wiens nieuwsgierigheid zo is aangewakkerd dat hij/zij niet kan wachten en mij het geheim vast per e-mail probeert te ontfutselen…doe geen moeite, ik ben bikkelhard, my lips are sealed.

Love is a four letter word

Toen ik in de eindexamenklas Meao zat, zat in een andere klas een meisje, genaamd Barbara. Ik kwam haar tegen tijdens het wisselen van lokalen en ze was het mooiste meisje dat ik ooit had gezien. Ik was vanaf dat moment smoor. Vanaf dat moment stond het eindexamenjaar voor mij alleen nog maar in het teken van Barbara. Ik durfde verder niks, behalve haar aankijken en hopen dat ze terug keek, en kenbaar maken bij mijn eigen klasgenoten dat ik hoteldebotel van haar was. (Ik moest toch op een of andere manier haar aandacht zien te trekken.) Terugkijken deed ze eigenlijk bijna altijd wel. En op die twee seconden teerde ik de hele dag. En als ze me een keer niet zag tijdens het wisselen van lokaal, zat ik de rest van de dag met een gebroken hart in de les. Tijdens een vast tussenuur zong Kim Wilde vaak ‘love is a four-letter word’ om mijn verdriet nog groter te maken.
Er gingen maanden voorbij en ik probeerde wanhopig aan de tijd te trekken omdat de kerstvakantie naderde. Het werd de meest klote-vakantie die ik ooit had want ik zou haar twee weken niet zien.
In het nieuwe jaar ging ik gewoon verder waar ik gebleven was. Kijken en zij keek meestal terug. Het hoogtepunt van deze stille liefde kwam tijdens een les Nederlands. Barbara had een onverwacht tussenuur en stond (voor onze klas zichtbaar) op de gang. Mijn klasgenoten begonnen haar aandacht te trekken en naar haar te joelen. Toen zij dit merkte lachte ze een keer naar mij, om vervolgens snel uit ons zicht te verdwijnen. (Hier teerde ik een week op, denk ik.)

Opeens was het einde van het schooljaar daar, en bijna iedereen was geslaagd, behalve de allerdomsten en ik. Je kunt niet én extreem-verliefd zijn én thuis ook nog gewoon je huiswerk maken.
Er was nog één examenfeest waar ik haar kon zien, en ondanks dat ik niet geslaagd was ben ik er heen gegaan voor een ultieme ‘alles of niets’ poging.
Hoe het precies is gegaan weet ik niet meer helemaal maar ik heb haar (en helaas ook een vriendin) met de auto opgehaald en naar het examenfeest gebracht. En ik weet niet meer of ik haar ook thuis heb gebracht, maar wel dat ik haar drie kussen mocht geven toen ik wegging.

Dat was het laatste wat ik ooit van haar heb gehoord of gezien. Ik deed er drie weken over om mijn liefdesverdriet te overwinnen en ik heb mij toen voorgenomen om nooit meer zo labiel-verliefd te worden als toen. En dat is gelukt.

@Jolie: Dit was nummer 5, hier laat ik het bij, sorry.
@Mevrouw Mack: Dit was allemaal voor jouw tijd, als ik toen had geweten dat ik jou later zou tegenkomen had ik toen niet zo idioot gedaan.

Het allerlaatste wat ik ooit van Barbara vernomen heb is dit. Ik schat een jaar of 12 ouder maar ik ben nog steeds trots op mezelf. Al was het maar omdat ik de Meao een jaar later alsnog heb gehaald.

Te biecht.

Top 20 van muziek die je met anderen zou willen delen. Ik kreeg het stokje toegereikt van Jan Hamelink en heb er eens over nagedacht. In plaats van mijn top-20 van mooiste nummers probeer ik 20 nummers te verzinnen die ooit in mijn leven iets belangrijks betekenden, en ik plaats ze in volgorde van te binnen schieten. Het zijn dus nummers die mij ooit aan iets belangrijks deden denken, of die ik destijds gewoon mooi vond, en ook al vind ik ze nu dramatisch, ik biecht ze gewoon op.

1. You needed me. Anne Murray (gedraaid op de crematie van mijn vader.)
2. Can't help falling in love. Elvis Presley (ik dacht vroeger dat dit het mooiste liedje aller tijden was)
3. Beast of Burden. Rolling Stones (Ik kien deze altijd zo uit dat hij nog speelt als ik aankom op mijn werk, en dat collega's het dan horen en mij stoer vinden.)
4. It never rains in California. Albert Hammond dacht ik. (Ik zette mij af tegen mijn losgeslagen klasgenoten.)
5. Love is a four letter word. Kim Wilde (liefdesverdriet om Barbara)
6. Goodbye my friend. Linda Rondstadt (Ayrton Senna verongelukt)
7. Afternoon Delight. Starlight Vocal band (Stond vroeger op een casettebandje bij mijn vader in de auto.)
8. Don' t stop me now. Queen (Geweldig maar ik had nog geen idee van de sexuele geaardheid van Freddy Mercury)
9. Blinded by the light. Manfred Mann. (Zelfde reden als nummer 3, alleen 15 jaar geleden)
10. What's up. Four non blonds. (ik weet nog steeds zeker dat ik dit zelf gecomponeerd heb, en al zong voordat de Four non blonds het uitbrachten.)
11. Hou me vast. Kadanz. (Klonk zo mooi in de ochtend.)
12. De wedstrijd. Bram Vermeulen. (Papa kijk dan!)
13. Dancing in the moonlight. Toploader (verliefd op Josje)
14. Into the groove. Madonna (verliefd op Constance)
15. Relax. Frankie goes to Hollywood (Hoeeeaaaaaah!!!!)
16. Houten hart. De poema's. (liefdesverdriet om Krista)
17. Lopen tot de zon komt. Acda en de Munnik. (nog meer liefdesverdriet om Krista)
18. The whole of the moon. The waterboys. (gedraaid op de crematie van de vader van Constance, en gewoon briljant.)
19. Aat waere met dich. Gé Reinders. (verliefd op Anneke)
20. Zij gelooft in mij. André Hazes. (Mevrouw Mack staat op film terwijl ze dit keihard meezingt op de bruiloft van mijn zus, in een innige omhelzing met iemand met een Alfa, zonder dat ze wist dat ze gefilmd werd.)

Het stokje mag door naar Cinner.

Midlife-Crisis. Nader verklaard.

Nog even voortbordurend op mijn midlife-crisis. Die heb ik dus echt. Niet officieel door een arts vastgesteld, maar mijn zelfdiagnose is feilloos. En het lullige is, ik ben pas 38, ik word dus 76.

Mijn lot is dat ik op een ochtend wakker word en denk, shit. 76 vandaag. Al 30 jaar achter elkaar in België op vakantie geweest. Hoe diep kun je zinken? Heel diep. Maar mack, als je zo diep gezonken bent kun je alleen nog maar omhoog! Nee hoor, ik kan nog veel dieper. Kijk maar. ZINK. Zie je nou wel? Was ik maar aan de drank om mezelf te verdoven. Of dacht ik maar niet zoveel na.

Mevrouw Mack kijkt het een half uurtje aan. Vervolgens probeert ze me van mijn nut te overtuigen. Na drie tellen is ze daar al mee klaar en vindt dat uiterst grappig. En protesteren helpt niet want dan volgt de beroemde trap onder je reet.

Ja, en dan is het natuurlijk gauw klaar met zielig doen.

Let op, trap er niet in!

Wij zijn best leuke ouders hoor, en op de schaal van ouders scoren wij heus wel een voldoende maar soms, achteraf bekeken zijn wij wat vreemd. Zoals van de week, toen wij Hans voor het eerst op het potje zetten, en mevrouw Mack mij uitlegde dat ze de eerste keer toch nooit iets op het potje doen, maar dat ze dan wel vast kunnen wennen. Vijf minuten later zei ik tegen mevrouw Mack dat het net was of ik poep rook, maar er drong niets tot ons door. (Ter onzer verdediging: DWDD was op t.v.) We hadden Hans nog wel een chocolaatje beloofd als hij wat op het potje zou doen. De arme jongen moest ten einde raad zijn vingers door de derrie halen om zo aan ons te bewijzen dat wij hem een chocolaatje schuldig waren.

De poeplucht verdween die avond niet meer uit mijn neus. De volgende ochtend toen ik de gordijnen opentrok snapte ik waarom. De andere helft lag op het laminaat. Gelukkig was het vrijdag en is dat de dag dat de schoonmaakster komt. Ik heb er ter markering een vlaggetje ingeprikt om haar te waarschuwen zodat ze er niet in zou trappen.