Rebels

In Italië is een bejaarde man bekeurd omdat hij met zijn Porsche 257 km/u had gereden. Een smoesje over weinig gevoel in z'n rechterbeen en de man kwam er vanaf met een boete van ruim 300 euro. Als hij een Ferrari/Maserati/Lamborghini had gereden zou hij er waarschijnlijk afgekomen zijn met een berisping.
Maar wat een heimwee krijg ik door zo'n bericht. Heimwee naar de tijd dat je hier nog maar 100 mocht maar je er wel vanaf kwam met een fatsoenlijke boete als je het dubbele reed. Of desnoods naar midden jaren tachtig toen je auto ineens in beslag werd genomen bij meer dan 50 km overschrijding, maar dat je nog niet de indruk had dat elke rit die je maakte, opgenomen werd en live in de huiskamer van Koos Spee werd vertoond zodat deze treiteraar des volks aan zijn eettafel de strafmaat vast kon bepalen.

Vanmiddag zat ik een oud Autovisie Jaarboek door te bladeren en wederom kreeg ik heimwee. Heimwee naar de Mercedes 190E 2.5 16. Naar de Alfa Romeo 164 3.0 24v, naar de BMW M3. De Lancia Delta Integrale, de Ford Sierra Cosworth en nog veel meer supersnelle auto's waarover ik destijds droomde. En ik kwam tot de conclusie dat ik zelf nu een auto bezit die tot dezelfde prestaties in staat is als de genoemde vrij baan te verschaffen automobiele adel. Ik heb mijn jongensdroom waargemaakt! Als iemand mij destijds zou vertellen dat ik later ook zo'n auto zou bezitten, had ik alle depressies genegeerd en geduldig en blij zitten afwachten tot het zover was.

Waar ik al tijden (jaren) mee loop: hoever mag je gaan in het opzoeken van de grens tussen veiligheid enerzijds en leuk anderzijds? Koos Spee maakt het verkeer ongetwijfeld veiliger, maar hij vermindert sterk mijn lol in dit land. Wat hij kan, kan ik beter. Verlaag de maximumsnelheid overal tot 10 km/u met een jaar gevangenisstraf per km overtreding. Gegarandeerd dat het hier een stuk veiliger wordt. En wat is tenslotte belangrijker? Uw haast om op uw werk te komen of de verkeersveiligheid? U bent een beetje hypocriet als u het niet eens zou zijn met deze veiligheidsbevorderende maatregel.

Maar u begrijpt misschien wat ik bedoel. U laat de maximumsnelheid misschien koud, maar u mag niet overal op de Veluwe komen waar u zou willen, of u mag niet de Rijn over zwemmen terwijl u dat toch heel goed kan. U mag niet eens roken van de overheid. U mag uw kinderen geen pets verkopen. Uw hond mag niet loslopen. U mag helemaal niks. Ja, musea bezoeken op zondagmiddag, dat mag dan weer wel ja. Dat moet zelfs van sommige politici.

Maar wat zou het leven nog waard zijn als er nooit een drama gebeurde? Waarover zou u moeten praten? Als ik om een heel uur het nieuws aanzet weet ik dat als er na vijf seconden voorleestijd nog geen dode is gevallen, er dus geen nieuws was. Het is een constant zoeken naar het evenwicht tussen spanning en sensatie enerzijds, en anderzijds laten merken dat je het heel erg vindt wat er gebeurd is.

Ik eindig met een rebels filmpje. Gek, levensgevaarlijk, ze moeten hem opsluiten als ze hem te pakken krijgen, maar hij is wel altijd weer goed voor een enorme discussie, en het debat moet gestimuleerd worden van de overheid. Overheid, bij deze.

Preventief.

De Deltawerken zijn prachtig maar het nadeel ervan is wel dat we nu dus nooit zullen weten of het echt nodig was ze te bouwen. Dat de sluizen regelmatig sluiten heeft drie functies. Eén: het water tegenhouden. Twee: de sluiswachters verleren het niet en drie: als ze nooit dichtgaan en er overstroomt niks krijg je lastige kamervragen. Sluiten dus die hap en de schijn wekken dat Nederland aan een ramp ontsnapt is.

Het doet me een beetje denken aan het arresteren van een massamoordenaar na zijn eerste moord. Of aan Dick Advocaat, die tegenwoordig expres met een foute opstelling begint om nu wel goed te kunnen wisselen.

Mooie dingen voor de mens.

't Is mooi hoor dat digitale tijdperk. Wij, mevrouw Mack en ik, spreken met elkaar nog uitsluitend over mensen waarvan we niet eens zeker weten of ze wel bestaan. Dus bijvoorbeeld: De boekhoudcommando's zijn er weer. Of Yukiko heeft problemen bij haar zwangerschap. Kidtwist is gestopt met roken. Anna Maria leeft weer! Jolie is aan het verhuizen. Bij Kwebbel is een ruit ingegooid. Jan H. is homo geworden! Wat heb je nu voor kattengejank aanstaan? Ssst, da's klassieke muziek van Marina. Ik moest lachen om Bjorn. Wie? Tiepvoud! Oh die!
Nou, zo gaat dat dan hier. En da's mooi. Maar nu schijnt het omgekeerde ook voor te komen.

Kidtwist heeft sinds een paar weken een prachtige nieuwe Fiat Stilo en zoals het een goede Italiaanse wagen betaamt ging er al gauw een waarschuwingslampje branden. Kidtwist maakte de klassieke fout, onervaren als hij is, om daarmee naar de dealer te gaan. Dat moet je nooit doen, de dealer maakt het alleen maar erger. Bij een goede Italiaanse auto horen af en toe lampjes te gaan branden. Zo niet, is het lampje kapot. Ik adviseerde hem dan ook het te negeren, want dat brandende lampje is omdat de auto zichzelf aan het afstellen is, dat gaat vanzelf over.
Zijn vrouw had de auto even geleend maar had niet in de gaten dat de kofferbak niet op slot zat en was tijdens het optrekken de karakteristieke kidtwistlading verloren.
Zegt hij kwaad tegen z'n vrouw: Had je dan niet gezien dat er een lampje brandde dat de kofferbak niet dicht zat?
Jawel, maar Mack had toch gezegd dat dat zo hoorde!

Ja, dat zijn mooie dingen voor de mens.

Van de stoelpoot en de zaag…

Ondanks dat ik een gewone jongen ben geworden ben ik altijd een opschepper gebleven. Ik mag graag opscheppen. Weinigen geloven mij echter, maar als er dan eens eentje is die mijn ingehouden lach niet herkent doe ik er nog een schepje bovenop. Dan volgt meestal de twijfel en als ik dan een ongelofelijke leugen vertel val ik uiteindelijk door de mand. Ziekelijk!

Het voordeel van deze levenswijze is dat ik andere opscheppers gelijk doorheb. Zo is een van mijn collega's een rasechte. Hij heeft het altijd over 'mijn vakgebied', ik weet serieus niet wat hij bedoelt, iets met de hele dag naar een beeldscherm staren is volgens hem de reclamebusiness, de taak van een marketing-manager en ook van een grafisch vormgever. En vorm dan uitgesproken als "voim".
Hij heeft een HBO opleiding, weliswaar één jaar, vroegtijdig gestopt en de overheid erkende de opleiding niet als HBO, maar dat was uiteraard een fout van de overheid. Deze beste man is niet meer te redden en ik durf zijn stoelpoot dan ook niet door te zagen. Bang als ik ben om imagoschade aan te richten.

Je hebt ze ook waarbij je de stoelpoot nog wel durft door te zagen en dat is wel zo plezierig. Eentje tref ik steevast één keer per jaar op een verjaardag en dan hoor ik naast me ineens: "Zo, maandag moet ik mijn cijfers even verdedigen." Planner manager accounting consulent denk ik dat hij is.
Uiteraard reageer ik niet en hoor ik even later op uiterst verveelde toon: "Ja, moet ik volgende maand weer een auto van de zaak uitzoeken."
"Zo? Toch wel een Alfa hè?" reageer ik zogenaamd geïnteresseerd. Nou en dan komt er een verhaal over dat zijn auto laatst kapot was en dat de garagehouder hem -in zijn positie- ook nog een rekening durfde te presenteren van 1.100 euro maar dat hij daar snel klaar mee was en de garagehouder met de staart tussen zijn benen afdroop. Natuurlijk.
Gelukkig kwam de redding van zijn vrouw die alleen opving dat hij vertelde dat de auto kapot was. "Ja, dat heeft ons 1100 euro gekost." zei ze verontwaardigd.

En dan komt mijn zaag. Oh? Ik hoor net dat het gratis was?
Ja, en dat plak je natuurlijk niet zomaar even met wat houtlijm.

De bende van Nijvel

Noortje van Oostveen. Die associeer ik altijd met De Bende Van Nijvel. In mijn herinnering was zij het die altijd het schokkende nieuws bracht als de bende weer had toegeslagen.
De bende zaaide begin jaren tachtig dood, verderf angst en terreur. De bende heeft bij diverse overvallen op meestal warenhuizen tenminste 28 moorden gepleegd en er zijn tientallen gewonden bij gevallen.
De bende schrok er niet voor terug om politiemensen op te wachten en in de val te laten lopen en hen uiterst koelbloedig dood te schieten. Als Noortje het nieuws voorlas werd je in je eigen huiskamer nog bang.

De daders zijn nooit gepakt. Al met al hebben ze een schamele vijf miljoen Belgische Francs buitgemaakt bij de roofovervallen, omgerekend in euro's zijn dat er ruim 100.000. Je hoeft dus geen Horst Tappert te heten om te begrijpen dat er een ander motief achter zat dan geld.
De complottheorieën zijn dan ook talrijk en variëren van gefrustreerde rijkswachters die achter de bende zouden zitten, tot de CIA die wat onrust in Europa kon gebruiken en de Mossad die de aandacht af wilde leiden van bepaalde onfrisse handel van Israël.

Onlangs werd bekendgemaakt dat het onderzoek naar de bende heropend gaat worden. Een expert-burger gaat nieuwe daderprofielen opstellen om zo toch weer op het spoor te komen.
Het laatste wapenfeit van de bende dateert van 9 november 1985 en verjaart op 9 november 2015. Nog acht jaar te gaan.

Heldendaden.

Op de dag van de invoering van de chartale euro (1-jan-2002) reed er een geldtransport over de A28 met ervoor en erachter een motoragent. Ik kwam aan met een lichte snelheidsafwijking naar boven en zag de tatuus rijden. Met een schijnheilige 120 km per uur passeerde ik het zaakje om vervolgens het gas weer ietsje dieper in te trappen. Toen ze vrijwel uit zicht waren reed ik op topsnelheid verder. (Mazda 323, dus het viel wel mee) Een van de agenten had bij het passeren mijn schijnheiligheid herkend, en ineens zag ik in mijn binnenspiegel in de verte de razende racekip dichterbij komen. Ik liet mijn gas los en zonder de rem te gebruiken liet ik mijn snelheid weer teruglopen. Toen mijn meter op 120 stond had de motor mij al ingehaald en bleef naast mij rijden. Een strenge blik en een remmend handgebaar. Ik zwaaide dankbaar dat ik hem begreep en voor het feit dat hij mij attendeerde op mijn gevaarlijk rijgedrag. Ik had geen idee.

Deze week had de politie met wat overtollig machtsvertoon een illegale frietverkoper van zijn plek gehaald. De plek was afgezet met politieplakband en een stoere agent hield de wacht. En met stoer bedoel ik ook stoer, dus zo eentje met een strakke broek, laarzen een cap en een groot geweer op z'n rug. Hij stond precies in een scherpe bocht die ik nu eens mooi met wat overtollig machtsvertoon kon nemen.
Ik nam ik de bocht een tikkeltje overdreven. In mijn spiegel zag ik een kwaad gezicht mijn kant op kijken.

Het zit gewoon in mijn bloed. Dat na-oorlogse verzet.

De helpende hand

Een brandweerwagen met sirene leek vlak bij ons huis te stoppen. Hans attendeerde mij door "tatoe" te zeggen maar verder besteedden wij er geen aandacht aan. Toen ik hem even later naar bed wilde brengen zagen wij vanuit zijn slaapkamer de brandweerwagen ook inderdaad op een afstandje staan. Even flitste door mijn hoofd of ik er met hem naar toe zou lopen want dat vindt-ie zo leuk. Niet voor mezelf hoor, neuh neuh.
Maar op dat moment maakt mijn lichaam gelijk correctievloeistof aan en vertelt mij dat je niet naar andermans ellende gaat staan kijken, tenzij je de helpende hand kunt bieden.

Mijn buurman stond al op de oprit te aarzelen of hij de helpende hand kon bieden. Nog geen halve minuut later rende een andere buurvrouw (haar duster nog dichtknopend) naar de plek des onheils om de helpende hand te bieden. De buurman lachte wat schaapachtig en rende onopvallend de buurvrouw achterna, om haar heel nobel niet alleen de helpende hand te laten bieden. En ik zag buren die ik nog nooit gezien had de helpende hand bieden. Wat woon ik toch in een behulpzame buurt en wat ben ik toch een egoïst eigenlijk.

Ooit, toen jullie nog klein waren en ik net twintig geweest stortte er een vliegtuig neer in de Amsterdamse Bijlmer. Er werd bij ons aangebeld. Een kennis vroeg of ik meeging om te kijken. (80 km rijden)
Ja leuk joh. Wacht ff…pak ik even de koelbox.

Glad ijs

Ik ga mij op glad ijs begeven. Zonder schaatsen. En ik doe dat liever niet. Ik ga net als mijn naamgenoot Mack de Hond een oordeel vellen over een zaak waar ik niet alle feiten in ken. Maar het voelt als mijn plicht.

Een boekhouder (dat maakt het dubbel zo erg) is veroordeeld tot 12 jaar (dus eigenlijk 24) gevangenisstraf vanwege de moord op een rijke weduwe. Ik hoef het verder niet uit te leggen want iedereen weet wel over wie het gaat en wat er aan de hand is.
Eerst dacht ik dat hij onschuldig was. Maar toen zijn DNA werd gevonden op de blouse van het slachtoffer vond ik hem een ongelofelijk goede leugenaar en raakte ik overtuigd van zijn schuld.

En nu, na een anderhalf uur durend programma over deze zaak ben ik weer overtuigd van zijn onschuld.
Met het gebruikte bewijs werd de vloer aangeveegd door een DNA-deskundige en een hoogleraar strafrecht. De man zit al vier jaar onschuldig vast.
Totdat er een deskundige van de tegenpartij komt, want dan verander ik weer van mening. En zo wordt de achteloze burger heen en weer gejojood tussen schuldig en onschuldig. Het is nu zelfs zo ver dat ik door dat programma denk dat ik nu ook een deskundige ben in het vellen van een oordeel.

Het meest overtuigende ontlastende bewijs was voor mij zijn vrouw. Een gewone vrouw (dus niet eentje waarbij een kring van vooroordelen als een aureool boven haar mijn hoofd hangt) die zegt: Ik weet toch zeker zelf wel of mijn man een kille moordenaar is of niet?

Mij zouden ze in Amerika graag als jurylid hebben. Uitermate beïnvloedbaar door een geslepen advocaat. En als iemand hoogleraar is heeft-ie wat mij betreft altijd gelijk, want wat die zeggen is waar.
Totdat een andere hoogleraar hem tegenspreekt natuurlijk, maar dat bevatten mijn hersenen niet.

Spion

Ik hoorde gisteren een radiospot waarin fluisterend werd medegedeeld dat de AIVD personeel zoekt.
En ik heb altijd al spion willen worden, behalve vroeger met Stratego want een spion was wel het minste. Nou ja, oke, een spion kon als enige op een bom trappen zonder gewond te raken, maar voor de rest vond ik het maar een rare snijboon met z'n hoge hoed. Nee, ik wilde Maarschalk zijn, dat was de belangrijkste. Ik vond hem nog veel belangrijker dan de vlag.
Toen ik destijds bij mijn vader meldde dat ik later Maarschalk wilde worden zei hij dat er in Nederland geen Maarschalken waren en dat Generaal het hoogste was. Maar dat was zo'n bromsnor op het plaatje, dus dat vond ik niks. Kolonel, dat was ook nog wel een stoere, veel stoerder dan die Majoor die op een zeerob leek, maar dat vond ik al weer te gewoontjes. Toen ze bij de dienstkeuring vroegen of ik bij de mariniers of de commando's wilde heb ik gezegd ja, als je daar tenminste Maarschalk kunt worden. Nou en toen kreeg ik nog een broodje en mocht ik weg. U hoort nog van ons.
Ja gisteren, eindelijk….spion.

Naamverval

Het Nederlands kende vroeger naamvallen net als het Duits en het Russisch. Waarschijnlijk begrepen we het zelf niet meer en hebben we de naamvallen afgeschaft, dat schreef wel zo makkelijk. Lezen maakt niet uit natuurlijk, dat blijft even makkelijk. Er zijn natuurlijk nog veel meer vereenvoudigingsmogelijkheden voor onze taal, maar dan neigt het wellicht naar het Zuid-Afrikaans.
Zuid-Afrikaans is trouwens om te lachen, tenminste voor mij wel. Want een vliegdekschip noemen ze daar een niksniebangboot. Nou ja, ik kan er wel om lachen maar in feite lopen ze daar gewoon decennia voor op Nederland. Driehonderd jaar geleden zeiden ze daar ook gewoon vliegdekschip en straaljager. Maar door al die versjeijene cultuur in de war heb ze van het Nederlands een potje maak en ze vreemp zijn gaan praat.
Maar geen zorgen, dat gebeurt hier ook nog wel. Ik schat nog een jaartje of dertig en uw kleinkinderen hebben geen idee meer waar u het over heeft. Ik hoor tenminste regelmatig autochtonen van de 54e generatie een accent bezigen dat weer sprekend lijkt op de goed bedoelde pogingen van een derde generatie allochtoon om zich hier onverstaanbaar te maken, weet je.