Slechte clou.

Ik heb vanavond een film gezien, ongelofelijk, zo slecht. Hij begon slecht, hij was tussendoor slecht en hij eindigde ook slecht. En alleen maar omdat in de gids stond dat je moest blijven kijken totdat de aftiteling weg was anders zou je nog de clou missen. En ja, dat klopte.

Maar wat een ongelofelijk slechte clou-schrijver! Een waardeloos en veel te ingewikkeld complot. Zo kan ik dus ook mensen op het verkeerde been zetten. Bah! Mensen die dood zijn, zijn ineens weer levend, goede agenten blijken ineens corrupt, hetero's worden ineens lesbisch, sinterklaas bleek de kerstman, ik hou niet van die grappen. En dat de uiteindelijke clou dan zo ónwaarschijnlijk onwaarschijnlijk in elkaar blijkt te zitten dat de lotto voorspellen nog makkelijker is.
Nee dan Derrick. Of The Sixth Sense. The Usual Suspects. Als je daar de clou niet zag aankomen dan bleef je in opperste verwondering achter en sprak je nog dagen na over de genialiteit ervan. Hierbij niet, gauw een logje over schrijven en weer snel vergeten.
Of u moet van slechte clous houden, dan moet u nog even verder lezen.

Lees verder “Slechte clou.”

Mooi man!

Ik heb het helemaal gehad met de klimaatverandering. Geen idee wie er de schuld van is, Al Gore, de Chinezen, Amerika, de dieselrijders, DSM of ikzelf, ik wil weer winter! En een goeie ook. Niet van dat benauwde dat je je ruitenwissers gewoon nog los kunt trekken van de ruit, nee, ik wil dat je eerst een kwartier moet graven naar je ruitenwissers. En dat het weer min 20 wordt. Minimaal! Nee Maximaal! Of moet het toch minimaal zijn? Nou ja, koud in elk geval Zodat de ANWB zich weer eens bezig kan gaan houden met haar core-bussines in plaats van uit te rukken omdat er weer een of andere janhannes benzine heeft getankt in plaats van diesel.

Sneeuw. Gewoon Scandinavisch veel sneeuw. En ijs! Zodat iedereen met een boerenkaaskop z'n noren weer onder kan binden. En dat de winkels dicht zijn en er noodhulp moet komen uit Afrika. (Want hun helikopters startten nog wel.)

Waarom wil je dit allemaal Mack? Nou gewoon. Een oerdrift. Dat al die vlotte jongens ineens niet meer zo vlot zijn. Dat als het erop aan komt dat je veel meer aan een Mack hebt. Dat mevrouw Mack weer eens trots op mij is. Omdat ik 's avonds wél met een vers gevangen everzwijn thuis kom…

Voor de vorm…

Mijn zwager (geen paniek) en ik zijn full-time commando's. Maar voor de buitenwereld doen we net of we gewone mensen zijn want anders gaan er dingen opvallen en moeten we lastige vragen beantwoorden. Hij is net geopereerd aan z'n knie en loopt op krukken. Ik kijk hem dan vragend aan en dan volgt ongeveer de volgende conversatie.

GP: "Sstt. Voor de buitenwereld. Ik heb er natuurlijk helemaal geen last van maar als ik nu al normaal ga lopen heeft iedereen het door."
M: "Ah, ik snap het. Heb je het wel laten verdoven?"
GP: "Ik had natuurlijk allang zelf het gevoel in mijn knie uitgeschakeld maar ik liet de anetesi….annates..ann…verdover zijn gang maar gaan anders zou het opvallen."
M: Ja logisch, je blowt zo je cover natuurlijk.
GP: "Ik ga zo even de hond uitlaten, ga je mee?"
M: "Voor de vorm dan hè? Ik kan Koos (de hond. Red.) natuurlijk gewoon met mijn gedachten aansturen maar ik zal de riem wel omdoen anders zien ze het."
GP: "Ja, weet ik wel."

Onze heteluchtverwarming heeft het vanavond begeven en voor de vorm meld ik dat het hier nu in huis koud is. In werkelijkheid voel ik dat natuurlijk helemaal niet, maar anders gaat u denken: "Hee, de verwarming in huize Mack is kapot, hij moet het toch koud hebben?"
Inderdaad. (Mijn interne coversysteem laat mij nu klappertanden, maar binnen in mij wordt de temperatuur gewoon opgestookt. Sstt)

Mack onthult grootste talent.

Ik vind het altijd maar een vreemd verschijnsel dat een topsporter van 28 jaar al re-de-lijk op leeftijd is, om niet te zeggen, oud. Voor een niet-topsportende man ligt zijn hoogtepunt wat verder weg, zo rond zijn 35e. Daarna komen de kwaaltjes en blessures wat vaker. Ik ben nu 38 en ik merk nog helemaal niks. Ik word niet kaal, (tenminste niet vanuit mijn gezichtspunt) niet grijs, ben niet eerder moe, spierpijn ken ik niet en stijve spieren ontken ik. Sterker nog, ik word nog steeds elke week beter. Vooral mijn hersenen worden steeds beter. Ik denk helderder, onthou beter en om een of andere rare reden denken mensen altijd dat ik heel erg veel verstand van voetbal heb. Ik zou het zelf gewoon een scherp inzicht willen noemen.

Zo zag ik vier jaar geleden al dat Raphaël van der Vaart homofiel is, maar tot op de dag van vandaag is-ie nog niet uit de kast gekomen. Om elke verdenking uit te sluiten trouwde hij met Sylvie, maar ik verzeker u, de dag komt een keer dat hij het gaat onthullen. Nou en verder is de truc met voetbal dat je niet vooruit denkt zoals bij schaken, maar achteruit. Je moet hoogtepunten uit het verleden dus goed in je hoofd hebben en verder moet je een paar wat minder bekende voetballers kennen en voila, men houdt je voor een voetbalkenner. Soms sta ik er zelf wel eens verbaasd van dat mensen die het voetbal elke week volgen, er nog met mij over in discussie willen.

Ach, ik sta nog zo vaak verbaasd van mezelf. Mijn baas doet samen met z'n vrouw een trainingsprogramma hardlopen. U kent het wel, je begint met een minuut en dan bouw je het langzaam op totdat je na een halfjaar een half uur aan een stuk kunt lopen. Ik lachte hem uit en zei dat ik altijd ongetraind begon met een half uur. Ik werd uitgelachen door een stuk of zes collega's.
Ook hier geldt: geloof in jezelf en wees overtuigend. Overdrijf desnoods een beetje. Eerst wilden ze een weddenschap. Ik nam hem uiteraard aan en vroeg of ik aan het eind moest zweten of niet. En of ik eerst vier kilometer mocht inlopen omdat het anders toch wat zwaarder voor me werd. En geloof het of niet, niemand, behalve ik durfde de weddenschap serieus aan. Ja, een flesje wijn erop zetten dat durfden ze, stelletje waaghalzen.

En bescheiden en nederig zijn, da's ook belangrijk, net als vrouwen en oude mensen voor laten gaan in een winkel. Het is een gave.

Onderscheidingsdrift

Ik bespeur weer zo'n modernisme, zo'n tijdsverschijnsel, een weg-bij-de-basis gevoel, een irritante onderscheidingsdrift. En het is bijna net zo irritant als de veramerikanisering van onze taal. Eigen taal eerst! De dikke van Dale is vol!
Ik heb het hier en daar al wel eens voorzichtig aangekaart maar mensen kijken je na en lopen met een grote boog om je heen, alsof er elk moment ledematen van je romp kunnen vallen. En deze keer heeft ook mijn echtgenote, de lieftallige mevrouw Mack er last van dus het ligt nogal gevoelig.

Waar heb ik het over? Ik ga het proberen uit te leggen aan de hand van een voorbeeld van mevrouw Mack. (maar dat is puur willekeurig gekozen)
Men neme dat zwarte album van Metallica. Dan zeg ik bij Nothing Else Matters dat dat het mooiste nummer van de cd is, want dat is ook zo, want ik zeg het, de artiest zegt het, hoogste notering, meest verkocht, bekendst en dat is niet voor niks. Dat is omdat het het mooiste nummer is.
Maar nee, wat zegt zij dan? "Nou nee, ……….. (een totaal onbekend a-muzikaal baggernummer) is veel mooier."

Dit was een puur fictief voorbeeld, wij hebben niet eens Metallica dus je zou het ook mogen vervangen door "November rain" van Guns n' Roses, en dat iemand anders je dan uitlacht en zegt: Moewaahaa, veel te commercieel dat nummer, Welcome to the Jungle is veel beter."
Nou, dat verschijnsel zie je dus altijd bij mensen die pretenderen ergens verstand van te hebben. Het is natuurlijk meer een drang tot onderscheiding dan dat ze weten waar ze het over hebben want je moet je altijd willen onderscheiden van de massa.
Ja naar boven ja, niet richting straatgoot!

Dus speciaal voor dat soort mensen volgt onderstaand een klein lijstje met artiesten en hun mooiste nummer:

Lees verder “Onderscheidingsdrift”

The Stig’s frustratie


Lewis Hamilton, die het bijna lukte om als eerste coureur ooit* in zijn debuutjaar in de Formule 1 wereldkampioen te worden, en daarmee zijn visitekaartje afgaf aan de wereld, was vanavond te gast bij Topgear om mee te doen in het onderdeel "a star in a reasonably priced car"

De redelijk geprijsde auto is voor de formule 1 rijders nog steeds de oude Suzuki Liana sedan met 103 pk en de wedstrijd gaat over één snel rondje over het topgear circuit.
De voorlopig snelste tijd werd gereden door mijzelf de geheimzinnige Stig (de witte op de foto van wie niemand de identiteit kent), 1 minuut 44,4 seconden, gevolgd door Nigel Mansell met 1,44,6. Deze heren reden hun tijden op een droge baan. Lewis Hamilton deed het op een natte baan in 1,44,7. Op droog zou het normaal gesproken drie seconden sneller kunnen dan op nat.

Nu volg ik formule 1 lang genoeg om te weten dat er kleine verschillen zitten tussen coureurs en grote in de auto's maar met gelijkwaardig materiaal schelen ze allemaal niet zoveel met elkaar.
Dus hoe kan dit? Ik De geheimzinnige Stig wil gerustgesteld worden dus graag zou ik horen wat hier aan de hand was.

*Giuseppe Farina tel ik even niet mee, die is het wel gelukt om in zijn debuutjaar wereldkampioen te worden, maar dat was meer omdat 1950 het algehele debuutjaar van de F1 was.

Ziek, stress, homofiel

Mevrouw Mack was ziek want de emmer die ik naast haar bed had gezet was vanochtend voller dan gisterenavond. In allerijl moet er dan iets geregeld worden voor Hans. Na twee keer bellen kon ik hem in Duiven kwijt, bij mijn jarige schoonzus. Dus honderd kilometer extra omrijden om je zoontje ergens onder te brengen. Alsof je een emmer leeg gooit.

Dus nog gestresster dan normaal reed ik met Hans richting oppas en het lampje van de benzinemeter gaf aan dat ik het niet zou halen. Normaal negeer je waarschuwingslampjes in een Alfa, maar als je zoontje achterin zit kun je geen risico nemen. Dus tanken bij Tango, tot de conclusie komen dat er geen saldo meer op mijn pinpasje stond (mevrouw Mack doet sinds kort de privéboekhouding) dus weer terug naar huis. De voicemail van mijn baas ingesproken dat ik wat later zou zijn en opnieuw richting Duiven.

Op de terugweg miste ik voor de zoveelste keer de afslag Apeldoorn dus Wolfheze heb ik ook nog gezien vanochtend. Uiteindelijk kwam ik na tienen aankakken.
Het commentaar van mijn baas: "Mack, als iemand iets verkeerd doet in het verkeer is het nog niet gelijk een homofiel hoor."
Kwestie van je telefoon goed uitzetten nadat je de voicemail hebt ingesproken.

Bijna weekend.

Probeert u ook wel eens de werkweek te ontkennen? Ik had daar vroeger, toen hufter nog een scheldwoord was, last van. Dat werkte ongeveer zo: Het was donderdagavond, je was met iets leuks bezig dus je dacht: "Ach wat, morgen is het vrijdag, bijna weekend, ik kan best nog even opblijven." Natuurlijk werd je in deze gedachte gesterkt omdat op vrijdag ineens alle managers "casual" gekleed kwamen, (Kijk mij eens!) en de indruk langzaam ontstond dat je op vrijdag toch al minder betaald werd dan doordeweeks.

Een geoefend ontkenner heeft al snel niet meer genoeg aan slechts één gesmokkelde dag dus ik trok het weekend nog een dag naar voren. Op een gegeven moment was het bij mij op dinsdagavond al bijna weekend.
Nou, dan komt er een vrouw in je leven en wordt je weer de weg, de waarheid, en het leven getoond en besef je dat het weekend gewoon op vrijdagavond begint.

Toch sluipt het er op een andere manier langzaam weer in. Het is nu dinsdagavond en ik heb net een hele zak nibbit zitten weg schransen. Het leek wel een vreetbui. En dan zeggen ze dat roken verslavend is. Eigenlijk zou ik als straf morgen wakker moeten worden met een gigantische witte puist op m'n kin.