Godwin’s law.

Naarmate een discussie langer wordt, groeit de kans op een vergelijking met Nazi's of Hitler naar één.

Ik werd een poosje terug (zij het met een knipoog) gewezen op het overtreden van deze wet (die ik niet kende) en nu heb ik er een aantal vragen over.

1. Kun je deze wet wel overtreden of kun je hem alleen op laten gaan?
2. Als je hem op laat gaan, ben je dan in overtreding?
3. Als het antwoord op vraag 2 'ja' luidt, ben je dan tegen nazi's of kun je gewoon slecht discussiëren?
4. Mag je nooit iemand vergelijken met nazi's?
5. Als het antwoord op vraag 4 nee is, mag het met de Argentijnse Junta dan wel?
6. Als je de allereerste reactie op een onderwerp gelijk een vergelijking met Hitler betreft, gaat de wet dan ook op?
7. Als de ene Neonazi bewonderend tegen de andere zegt: "Goh, wat lijk jij op Hitler" gaat de wet dan ook op?
8. Als ik artikel 147 van het wetboek van strafrecht overtreed (wat wél een echte wet is) is dat dan minder erg dan een overtreding van Godwin's law, die niet in het wetboek terug te vinden is?
9. Valt de vergelijking die John Cleese maakte van de Duitsers in zijn hotel met de nazi's (don't mention the war) ook onder deze wet, of was dit gewoon heel grappig?
10. Moeten we deze wet dan maar opnemen in het wetboek?
11. Mag ik nog wel grappen over Volkswagens maken?

Degene die alle 11 vragen als eerste goed beantwoordt wint een vals Argentijns paspoort.

Erfelijk onthand.

Hans wordt later onhandig. Tenminste, met zijn handen. Met zijn opmerkingen naar vrouwen wordt hij natuurlijk wel heel handig dus dan krijg je hetzelfde probleem als wat zijn vader altijd had, hij versiert ze vrij makkelijk, maar krijgt vervolgens het BH-bandje niet los. Dus daar heb je ook niks aan. En oefening baart wel kunst maar levert ook vrij snel een straatverbod voor de complete Apeldoornse binnenstad op. Tenminste, bij mij, maar ik was dus niet handig.

Grootspraak, daar moet ik hem trouwens ook voor zien te behoeden. Maar misschien dat hij wat dat betreft wat meer op mevrouw Mack gaat lijken.
Maar waar ik wel voor vrees, papa en mama zijn allebei niet zo handig. Wij hebben destijds ons huis gekocht en doen altijd heel voorzichtig want wat hier kapot gaat of slijt, is voorgoed kapot. Maar soms wagen wij ons wel eens gezamenlijk aan iets 'technisch'.

Afgelopen week, de Senseo lekte en mevrouw Mack haalde het waterresevoir eruit en vroeg of ik het even vast wilde houden zodat zij het apparaat aan een nadere inspectie kon onderwerpen. Ik wilde mijn steentje bijdragen en inspecteerde het waterresevoir, ook aan de onderkant maar dan van bovenaf gezien. En als er geen water in zit, is dat ook een prima methode.
Een dag later, een megaproject, het ophangen van twee planken op de slaapkamer. Nu is planken ophangen samen met banden plakken mijn specialiteit, allebei van mijn vader geleerd, dus daar draai ik mijn hand niet voor om. Ik boor en mevrouw Mack houdt de stofzuiger erbij. En als je de stofzuiger vervolgens ook aanzet, is dat eveneens een prima methode.

Gisteren, het equivalent van vier jaar verbouwing voor een beroepsmetselaar, ik ging het poortslot vervangen.
Van de winter was de sleutel afgebroken doordat ik die met een tang probeerde rond te draaien, en Hans weet inmiddels dat het buiten de tuin leuker is dan erin, dus er moest een nieuwe komen. Ik schroef de twee schroeven van het oude slot los, probeer het eruit te krijgen, maar moet constateren dat de slotenmaker het slot met bisonkit vast gezet heeft. Want het zat nergens meer vast en toch wilde het niet los. Hamer, beitel, klopboor, leopardtank….muurvast.
En hoe lang het dan duurt voordat het tot mij doordringt dat de houten plank die voor het slot zit het zicht op nóg twee schroeven ontneemt…Minimaal een uur van inwendig gevloek (het was zondag en buiten) en getier.

Dit alles in een tijdsbestek van vier dagen, dus de kans dat Hans handig wordt, acht ik niet zo groot.

Der Untergang II

Op 14 mei 2005 (4 dagen voor de geboorte van Hans) heb ik al eerder geschreven over de film Der Untergang. Toen vond ik het een erg goede en indrukwekkende film. Vanavond was ik de twee minuten stilte helemaal vergeten omdat ik Hans in bad aan doen was (ik woe niedin de bad) dus ik schaam mij een beetje. Maar de plichtpleging is één, het gevoel is twee, dus ben ik drie kwartier te laat opnieuw in de film gevallen.

Het verschil met toen ik de film zag toen ik nog geen vader was, is dat ik nu veel meer moest slikken. Het aanzicht van kleine kinderen die dekking moeten zoeken vanwege beschietingen, Frau Goebbels die haar 6 kinderen vermoordt met cyaankali, ik kan er niet meer zo goed tegen. Nu begrijp ik ook ineens de laatste reactie op dat logje van mevrouw de P. (zullen we ooit nog wat van haar vernemen?) destijds die de volgende dag nog ontdaan was door de film.

Voor de amateurpsychologen onder u: Voor een brok in mijn keel is weinig nodig maar bij drie films kreeg ik het ooit te kwaad. Meet Joe Black, toen Anthony Hopkins met de dood mee moest en afscheid nam van zijn dochter, bij The sixth sense toen de kleine Cole in de auto eindelijk aan zijn moeder vertelde wat er met hem aan de hand was en bij Pay it Forward maar ik weet niet meer waarom, wel was de kleine Cole uit The sixth sense hier ook een van de hoofdrolspelers.
Ik vraag mij af hoe lang ze me nog dulden bij de boekhoudcommando's.

Op eener verzoek


Hans is bijna drie en ontwikkelt een soort van eigen wil. Maar het is nog niet een eenduidige eigen wil die later langzaam moet veranderen in een eigen mening, het is gewoon een wil die tegenovergesteld is aan die van papa en mama. Dus als je hem vraagt: "Hans, wil jij op de blauwe tractor?" dan is het: "Hans woe nie op de bauwe tactojr."
"Wil je dan op de gele?"
"Nee bauwe!!"
"Hans, we gaan in bad." "Hans woe niedin bad"
"Wil Hans dan onder de douche?" "Nee, Hans woe in de bad"

Zucht. Nou ja, zal wel over een paar maanden wel weer over zijn. En van wie hij het toch heeft?
Ik zie mijn schoonmoeder mij altijd ernstig verschrikt aankijken als ze dit hoort, om zich vervolgens in stilzwijgen te hullen alsof ze me iets wil vertellen maar niet durft. En als mijn schoonmoeder zwijgt, dan is er meestal wat.

Je kunt het ook een Beetje aan me zien.

Sinds al die prinsen verkering hebben vind ik koninginnendag een stuk leuker om te kijken op tv. Mijn persoonlijke favoriet is, ondanks haar vader, Marilène (U weet wel, die met die nepcommando gaat) Daarna komt normaal gesproken, ondanks haar vader, Maxima, maar die was nu door haar roze mantelpak ronduit onaantrekkelijk. Daarna komt, ondanks haar vader, Laurentien, maar dat komt omdat ik die Annet en Anita een beetje nietszeggende huppeltutjes vind. En ze zullen wel geen belangrijke vader hebben.

Verder is het een publiek geheim dat ik stiekem ook een prins ben, al wil Beatrix mij nog niet helemaal erkennen. Maar misschien dat ze dat op latere leeftijd een keer doet, net zoals haar eigen vader dat pas later gedaan heeft bij zijn buitenechtelijke dochters. (Volgens geruchten is er ooit iets gebeurd met een bekende zanger uit Memphis, maar daar zwijgt ze over.) Maar ze komt hier wel regelmatig op bezoek. Natuurlijk wel onopvallend, dus ze laat haar föhn thuis. En natuurlijk komt ze niet met auto met AA-kenteken. Nee, een gewone onopvallende BMW 3-serie met kenteken TR-IX-38.

Doorbraak in de neurologie.

Ik dacht vanavond ineens, laat ik eens nadenken over mijn eigen hersenen. Vrijwel gelijk bedacht ik toen dat dat strikt genomen helemaal niet kon omdat mijn hersenen dan over zichzelf zaten na te denken.
De hersenen van een mens zijn complexer dan de meest geavanceerde computer, maar of dat een compliment is aan de hersenen of een belediging aan de computer, of dat het gewoon betekent dat ze ingewikkeld zijn terwijl het veel simpeler kan, kan ik niet bedenken.

Wat ik wel kan bedenken is dat de hersenen inefficiënt werken. Want waarom zou de linkerhersenhelft het rechterdeel van het lichaam moeten aansturen en andersom? Geen neuroloog die het weet dus zal ík wel weer met het antwoord moeten komen. Zou links links aansturen, zou het reactievermogen van een mens zoveel sneller worden dat het onmogelijk werd om nog een keeper op het verkeerde been te kunnen zetten. Uit deze redelijk briljante conclusie volgen nog briljantere conclusies, namelijk dat voetbal helemaal geen bijzaak is want onze hersenen zijn speciaal gemaakt om doelpunten met voetbal mogelijk te maken! Anders zaten we elke wedstrijd tegen de brilstand* aan te kijken. Bovendien volgt er uit dat de mens wel geschapen moét zijn want in tegenstelling tot een schepper kon de evolutie nog niet weten dat wij later zouden gaan voetballen. Of gelooft u soms zelf dat toen we nog niet voetbalden de linkerhersenhelft de linkerkant van het lichaam aanstuurde?

Dit soort ingevingen heb ik ongeveer elk kwartier. Al vanaf dat ik een klein jongetje was. Met zo'n gave moet je ook heel bewust omgaan, omdat het natuurlijk een onvoorstelbaar krachtig wapen is, mocht het in verkeerde handen vallen. Daarom doe ik er niet al teveel mee.
In volgende sessies leg ik u uit wat de functie is van de schijnbare inefficiëntie van het ondersteboven binnenkomen van beelden op het netvlies, waarom Einstein en Newton niet konden drummen en wat die 80% herseninhoud nu doet, waarvan geleerden niet weten waarvoor die dient.

* 0-0

Secondenlijm is ook niet meer wat het was.

Vroeger, toen we nog zonder hoofdkussen sliepen, had je superlijm die, als je daar onvoorzichtig mee was, jou en je broer kon transformeren tot siamese tweeling en daar kon niemand wat aan doen behalve een team chirurgen middels een scheidingsoperatie. De allereerste superlijmen waren zo sterk dat je ze niet eens uit de tube kon krijgen!
Tegenwoordig, door alle milieu-eisen is secondenlijm waardeloze troep geworden. Mijn eigen snot plakt nog beter! Alles wat ik lijm is na viijf seconden weer los in plaats van vast zoals in de instructies staat. Komt gewoon doordat bepaalde stoffen niet meer mogen worden gebruikt van de milieupolitie. Scheelt duizenden doden op jaarbasis.
Maar de zool van mijn schoen vastlijmen lukt niet meer. Ja, met snot maar niet met secondenlijm. Wat denkt u, hoeveel doden per jaar is nog toelaatbaar als er weer ouderwetse secondenlijm op de markt komt?

Dat ging net goed.

De directeur van een bv waar ik maandelijks aan rapporteer is op vakantie in Spanje. Omdat hij zijn e-mail gewoon kan lezen, stelde ik hem een vraag en als toevoeging dacht ik indruk op hem te maken door een laatste zin in het Spaans te schrijven.
Ik heb nooit Spaans geleerd, maar babelfish biedt dan uitkomst, bovendien, weet zo'n directeur veel.

Dus ik vertaal via diverse talen de volgende tekst: "Hoe is het weer daar in Spanje? Beter dan hier hoop ik?"
Volgens babelfish moet dat zijn: "Cómo está el gusto del carnero castrado en España? Es caliente hacia fuera allí?" Klinkt goed, de indruk is snel gemaakt. Ik hoor hem al denken: "Waar heeft die gozer zo goed Spaans geleerd?"

Nog net op tijd komt het in me op om eens te controleren of de tekst terugvertaald hetzelfde resultaat geeft, en ik zet de vertaalmachine op "Van Spaans naar Engels" en pleur de Spaanse tekst erin.
Het resultaat in het Engels: How it is the taste of the sheep castrated in Spain? He is hot towards outside there?

Schoenmaker blijf bij je leest.
Boontje komt om zijn loontje
Voor een dubbeltje op de eerste rij willen zitten
Eerlijk duurt het langst
Wie als dubbeltje geboren is wordt nooit een kwartje.
Beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald.

Kalmte kan je redden

Ik sta te wachten voor het stoplicht en rechts naast mij staat een rij geparkeerde auto's. In een van die auto's zit een moeilijk kijkende man met een hoed en nog wat overdatum gezelschap. Zonder mij één keer aan te kijken manoevreert hij zijn auto zo, dat deze zich voor mij in kan voegen, mits ik hem ruimte geef.
Als het groen wordt zet de man zijn richtingaanwijzer aan en rijdt de weg op zonder er acht op te slaan of ik hem wel ruimte geef. Laat staan een bedankhandje op te steken. Ik blijf enigszins verbluft staan. Ik moest hem wel voor laten gaan anders had ik schade gehad. Ondanks dat 'voorrang nemen zonder te kijken' mijn allergrootste ergernis in het verkeer is gebruik ik ook nu mijn middelvinger en claxon niet. Beide gebruik ik nooit, behalve in noodgevallen zoals is voorgeschreven door de wet.

Nu was dit een oude man, maar jonge heerschappen in Duitse automobielen kunnen er ook wat van. Die rijden met een noodvaart op een kruising af en zorgen dan dat ze net voor jou de kruising op kunnen, zodat ze niet heel 'vernederend' de ander voorrang moeten verlenen. (Ze moeten het wel, maar doen het gewoon niet.) Maar zelfs in die gevallen blijft mijn middelvinger om het stuur geklemd. Ik wens ze uiteraard wel een ongeluk met ernstig letsel toe, maar dat merkt verder niemand, behalve mijn medepassagiers. Nee, ik blijf eigenlijk altijd kalm en heb mijn aanrijdingsformulier pas 1 keer nodig gehad, maar dat was na een aanrijding met een Duitser dus dat telt niet.

Ga je dan nooit door het lint in het verkeer Mack? Nee, eigenlijk nooit. Behalve tijdens ritjes naar de Mont-Ventoux, dan wordt het zwart voor m'n ogen. Maar goed, da's een heel ander verhaal.

Opzij!!!

Intussen is het met de vrouwenemancipatie zover dat zelfs ik me erbij heb neergelegd en dat vrouwen vrijwel elk beroep kunnen uitoefenen (zelfs dat van formule 1 coureur) zonder dat mannen in opstand komen. Een mooi voorbeeld hoorde ik een paar maanden geleden toen een vrouw vertelde dat ze commandant was op een oorlogsschip. Dubbel knap vind ik dat, het lijkt me eerlijk gezegd nog best leuk om onder haar te dienen, maar het feit dat ik het dubbel knap vind wil natuurlijk al zeggen dat ik nog niet genoeg mee-geëmancipeerd ben. Als dat zo zou zijn was me dit feitje helemaal niet in het bijzonder opgevallen.

Maar we zijn er nog lang niet. En dat is de dames eigen schuld. Want wat was laatst de uitkomst van een onderzoek door een sociaal-econonoom? De diepte van het decolleté daalt naarmate de economie daalt, en bij aantrekkende economie worden decolletés minder diep. Ja, met zo'n afhankelijke instelling komen we er natuurlijk nooit.