Mild leedvermaak.

Weet u wat ik nou leuk vind? Men neme een mannelijke veertiger en men zoeke in zijn fotoalbum. En dat er dan van die jaren '80-foto's tussen zitten van een antifotogenieke, puistige puber, waar de levenslust werkelijk vanaf kruipt, met een permanentje en een vlassnorretje. En in z'n trouwalbum heeft-ie dan zo'n geföhnd kapsel. En dat-ie dan nu heel dun haar heeft.

En dan de alba (?) open op tafel leggen bij de betreffende foto's. En dan keihard gaan lachen en met je vinger kleine krulletjes in je haar draaien. Ja, dat mag ik graag doen.

Ja sorry hoor, maar ik vind dat ik dat recht heb. Ik was ook een puisterige puber en ik heb nu ook dun haar, maar ik had toen tenminste wel in de gaten dat zo'n permanentje en zo'n vlassnorretje je later nog een keer zouden opbreken.
En toen ik ging trouwen had ik gewoon hetzelfde kapsel als altijd, zodat mevrouw Mack tenminste wel het idee had dat ze met iets vertrouwds trouwde.

Marktplaats

Vandaag had ene Patrick een drie jaar oude BMW 530D op marktplaats te koop gezet, voor € 12.500. Dat is ongeveer 50% goedkoper dan de normale marktwaarde.

Sympathiek van Patrick, denkt u misschien, en dat zou ik waarschijnlijk ook gevonden hebben, ware het niet dat hij mijn telefoonnummer bij de advertentie gezet had. En Patrick's achternaam kwam niet in het telefoonboek voor. (Biecht het maar op Kidtwist, jij was het hè?)

Er belden opvallend veel Ali B's. Ja UH ik BEL voor die 5 SEERie weet je! Twintig keer in een uur werd ik gebeld." Ja met Mack. Nee, sorry geen BMW. Nee, verkeerd telefoonnummer. Er staat hier wel een Volvo op de parkeerplaats (van mijn baas) Mag je voor dat geld zo meenemen."

Ontelbaar

Ontelbaar. Dat was toen ik klein was de overtreffende trap van veel. Met dit magische getal won ik vaak opschepwedstrijden. Ik wist destijds precies hoeveel ontelbaar was.
Op de middelbare school veranderde ontelbaar in oneindig en na de uitleg van de wiskundeleraar wist ik ineens niet meer hoeveel ontelbaar was.
En nu ik erover nadenk is oneindig ook iets belachelijks. Er bestaat helemaal niet iets als oneindig. Alles heeft een begin en een eind. "Geen beginnen aan" klopt dus ook niet, mocht u dit ooit een belastingambtenaar klagend horen zeggen.

En wat Einstein allemaal beweerde, daar klopt ook geen zak van, zegt mijn boerenverstand.
Want zijn ogen belangrijker dan oren, of is licht belangrijker dan geluid? Waarom wel door de geluidsbarrière en niet door de lichtbarrière? En waarom hoor ik nooit wat over de gevoels-, de reuk- of de smaakbarrière? Of de zesde zintuig-barrière? Klopt allemaal geen barst van, dat kun je op je klompen aanvoelen. Maar ja, die hadden ze vroeger in Zwitserland niet.

Ex-vriendin

Nu lees ik net op de Hyves van mijn ex-vriendin dat ze op 3 september met de liefde van haar leven gaat trouwen. Zou ze niet weten dat ik al getrouwd ben?

"We kenden elkaar al voor we elkaar ontmoetten", schrijft ze. Ja, dat klopt. Dat weet ik nog. Ik hoor de sms-jes op haar telefoon nóg gaan.
Uiteraard heb ik wel gereageerd op haar hyves-blog of het een zware klap voor haar vriend was dat ze met de liefde van haar leven gaat trouwen. Wel een knipoog erachter natuurlijk, alsóf je een grapje maakte, en gefeliciteerd erbij, alsóf je haar alle geluk van de wereld gunt.

Dit soort dingen blijft een gevoelig onderwerp.

Over bijgeloof en magische gedachten.

Op de lagere school, vierde klas, had een vriendje ergens het handlezen geleerd en natuurlijk wilde iedereen zijn hand laten lezen. Toen ik aan de beurt was zei hij triomfantelijk iets over dat mijn levenslijn op de helft aftakte.
Waarmee hij suggereerde dat ik op de helft van mijn leven dood zou gaan. Mijn hele leven lang heeft deze terreur me achtervolgd en leefde ik er bruut op los omdat het elk moment het einde kon betekenen. Ik werd boekhouder, ging een avondstudie volgen, las het nieuwe testament, keek discovery tot diep in de nacht en deed nog veel meer dingen die het daglicht niet verdroegen.

Tot en un momento dado, ik in de gaten kreeg dat ik nergens voor hoefde te vrezen. Het feit dat ik nog leefde wilde immers alleen maar zeggen dat ik nog niet op de helft was. En dat leefde een stuk makkelijker, hoewel het ook saaier werd. Rockconcerten, drugs, orgies, sigaretten, drank. Ik volgde de kudde.

Vroeger, toen ik nog magische gedachten had, zat ik achterin de auto met twee handen aan een denkbeeldig stuur, de spijlen van de hoofdsteun, mee te sturen om zo mijn ouders te behoeden voor een ongeluk. De termijn waarvoor ze door mij onkwetsbaar werden gemaakt mocht ik zelf stellen. Vijf jaar deed ik meestal, en een week later weer vijf jaar. Zodat ze uiteindelijk wel 1000 jaar veilig konden rijden. En dat hielp ook nog! Want het tegendeel kan niet bewezen worden. Dus was het waar.

Viva Italia II

Ik sta stil in een tunnel met draaiende motor, voor mij een Ferrari 355 achter mij een Ferrari 328. HENG HENG hoor ik voor en achter me. De voetgangers in de tunnel vinden het prachtig. Maar wat moet ik doen? Ik val een beetje in het niet tussen dit Maranellese geweld. Nou, dan doe ik wel heng heng, wat zachter.

Ik mocht in elk geval door naar de parkeerplaats waar de vrij baan te verschaffen automobiele adel stond, in tegenstelling tot de Seat die voor mij stond, en die medogenloos door de officials uit de rij werd gehaald en naar een andere (lees: mindere, want grasveld) parkeerplaats werd gestuurd. Het deed zelfs een beetje Duits aan, hoe de selectie van parkeerplaatsen werd gemaakt. Wie een gezonde uitstraling had mocht door, wie er een beetje grauw uitzag moest in de andere rij.

Nu ben ik het van harte met dit soort maatregelen eens, maar oh wee als het andersom was geweest. Dus dat mijn Italiaan niet tussen de Duitsers had mogen staan, nou, dan hadden ze een goeie advocaat kunnen gaan zoeken. Want dit is enorm in strijd met artikel 1 van de grondwet.

Reactiesnelheid

Veel had het niet gescheeld of mij was vanavond een ernstig ongeluk overkomen. Op onze badkamer staat naast de wc een weegschaal met daarop een wc-rol houder. Tenminste, daar staat hij altijd.
Vanavond had een of andere onverlaat de wc-rol houder van z'n plek gehaald en vlak voor de wc gezet. En dat merkte ik pas toen ik ging zitten en het ding zich een halve meter in mijn bips boorde. Tenminste, dat zou er gebeurd zijn als ik niet jarenlange badmintontraining gehad had waardoor ik toen ik de eerste aanraking met het onding voelde, mijn neerwaarts zittende beweging (sinds ik samenwoon plas ik zittend) razendsnel kon omzetten in een sprong in de lucht.

Want leg dat maar eens uit op de huisartsenpost. Ja ja, er per ongeluk op gevallen, dat zeggen ze allemaal.

Saluti per tutti

Maandag is het zover, dan rijdt Mack samen met ex-collega D.J. Burgeretto naar Assen voor het 4e Viva Italia spektakel. Een 156 2.5 V6 24 en een 75 3.0 V6 America zullen de gezamenlijke twaalf cilinders starten en achter elkaar de weg naar Assen afleggen.

Wij houden ons uiteraard keurig aan de snelheid want zo zijn wij. Onderweg zullen wij ons voegen in een lange colonne van Alfa's, Ferrari's, Abarth's, Lamborghini's, Fiat's, Maserati's, Autobianchi's, Lancia's, en misschien nog wel een verrassing.

BMW's, Volkswagens en Porsche's en andere Duitsers die ons het leven zuur willen maken zullen zich ook willen aansluiten, om bij de parkeerplaatsen van het circuit tot de ontdekking te komen dat daar het kaf van het koren wordt gescheiden, en zij zich vol schaamte naar een andere parkeerplaats moeten begeven.
Want was het niet Madonna zelf die de boodschap de wereld in bracht: Italians do it better? (áls ze het doen dan.)

De Bèhmuda-driekhoek (II)

Een paar weken geleden vertelde ik dat er onder mijn bed een ontplofte duif lag. Door de kat aan drie stukken gereten. Wat ik er niet bij verteld had, was dat dit eigenlijk helemaal niet kon omdat wij tegenwoordig als we weggaan het huis hermetisch sluiten voor lichtgrijze katten. Dus, de deur zat dicht en toch zat Fraulein Demjanjuk met een duif binnen.
Wij dachten dat de enige mogelijkheid was dat de duif zelf door een raam naar binnen moest zijn gekomen, maar ik dacht eigenlijk meer dat we toch stiekem de deur open hadden laten staan.

Gisteren: Het antwoord. Alle buren hebben last van binnenvliegende duiven in hun slaapkamer. Onze duif trof het tragische lot van een egoïstisch kattenbeest in de slaapkamer. De rest is vrijgelaten.
Maar dit is geen normaal gedrag voor duiven. Duiven en ik staan er om bekend dat we nooit de weg kwijtraken. Maar ik wijs wél altijd de verkeerde kant op als ik hier in huis sta en ik wil de binnenstad van Vaassen aanduiden. Dat ligt dus helemaal niet aan mij als de duiven hier hetzelfde probleem hebben. Dat verhaal over de Bèhmuda driehoek, daar was ook geen woord van gelogen hoor.

Ondertussen, in de achtertuin

Yukiko heeft een mooie tuin, maar die van ons mag er toch ook wezen. Lekker ruim, een mooie heg erom heen, een paar bomen erin voor de schaduw…Ja, daar willen alle buurtkindertjes wel in spelen.

Ehm, daar links op de foto, dat lijkt net een fietspad en een elektrakastje hè? Ja, haha grappig hè? Nee, dat is het pad dat naar mijn eeh schuur loopt en omdat het zo'n end lopen is heb ik in het midden een elektrakastje neergezet voor het geval midden in de nacht je zaklantaarn leeg is.
Maar het is verder echt onze achtertuin hoor! Met zwembad.

Ja, en ik had poffertjes gemaakt voor de kinderen. Helemaal zelf. Want zo ben ik. Geen mevrouw Mack aan te pas gekomen! En natuurlijk de foto's gemaakt, naar mijn werk gemaild, waar ik helemaal niet was omdat ik thuis poffertjes aan het bakken was, dus dat was een beetje zinloos. En kijk toch eens wat ik zelf een mooi T-shirt voor Hans gebreid heb. "Just a cool T-shirt" staat erop. Ook al zelf verzonnen. Ja, die Hans boft toch maar met zo'n creatieve vader die ook nog eens zo'n grote achtertuin heeft.