Kiev

Steevast als ik op Facebook iets zeg wat iemand niet bevalt, zoeken ze mijn profielfoto op en degraderen mij tot oude man. Oude man klinkt alsof je er niet meer toe doet, en in onze maatschappij is dat ook zo. De enige reden dat ze je nog in leven laten is omdat je geld hebt wat ze je nog afhandig willen maken.

Oud zijn is een gegeven. Iedereen die niet dood gaat wordt het. Het is niet leuk maar het is hetzelfde als geboren worden, ook daar doe je niks aan. Het neemt allemaal niet weg dat als ze je oude man noemen, ze eigenlijk geen argumenten tegen je mening hebben en ze je liever zouden elimineren. Boze witte man is ook zoiets, je bent blank, je vindt ergens iets van, dus daar ga je.

Het zegt allemaal niets over je mening, die was waarschijnlijk tegen het zere been. En ik moet toegeven, ik schop nogal eens tegen het zere been, maar dat deed ik ook al toen ik 20 was. Maar tegenwoordig doen beide benen vaak zeer, want het is nooit meer goed. Daarom trek ik me nog weinig aan van dit soort sujetten waar de wereld vol mee zit. Enkel trek ik mij iets aan van mensen die aardig doen, daar wil ik snel mee tot een compromis komen.

Maar ik wil ook weer niet af van mijn imago van Fred Schuit, een held uit mijn jonge jaren. Want Fred hield van zeiken, vooral tegen alles wat afweek. En dat vond ik wel grappig. Ik heb ook veel afgegeven op dingen die allang bestonden maar een andere naam kregen in bepaalde kringen, dit om hun eigen aanzien te verhogen. Powerwalking, push-ups, broodjeshuis, cashback, dat soort grappen. Er zit een ontembare drang in mij om dat belachelijk te maken, en dat doe ik dan ook. Tenzij het een ontzettend knappe vrouw is die het zegt, dan ga ik mee. Zo ben ik dan ook wel weer.

Dat was wel een erg lange inleiding voor mijn nieuwste ergernis, en dat betreft de stad Kiev. Toen daar een nucleaire ramp plaatsvond heette die stad nog gewoon Kiejèv, en dat is jaren zo gebleven. Maar ineens is die stad veranderd in Kief. Op het journaal zeggen ze Kief, in praatprogramma’s, zelfs Wim Kiejeft hoorde ik het laatst zeggen. Vanuit Parie op weg naar Varcalona.

Gevolgen van 80 jaar voorspoed

Ik erger me meermalen per dag. Dan kunt u denken: “wat een chagrijn,” maar ik zie het meer als een logische redenering op iets wat kapot is. Eigenlijk is het een teken van een gezond denkvermogen. Dat is een optimistische kijk op het leven.

Ik erger me vaak aan de jeugd. De WHO definieert jeugd als de periode tussen 15 en 24 jaar, dus ik erger me ook aan mijn rampzalig verlopen jeugd. En aan de jeugd die ik zelf voortgebracht heb. En aan het feit dat ik de rest van mijn leven trouw aan ze zal zijn, terwijl ze een schop onder hun hol moeten hebben.

De oudste bijvoorbeeld, die moest zorgtoeslag aanvragen. Want dat brengt geld op. Dat doet meneer niet, want daar is hij te lui voor en hij heeft kennelijk genoeg. Dit is trouwens een 100% genetische invloed van mij, want ik was exact hetzelfde. Alleen mijn vader wist mij vanaf zijn sterfbed nog te dwingen een zilvervlootspaarrekening te openen, want daar kreeg ik veel rente op en aan het eind nog eens tien procent! Wat kon mij dat nou schelen, ik was een lapzwans. Maar toch had hij zoveel overwicht dat ik het deed.

Die van mij deed het niet, of misschien wel, maar dan lukt het niet, dus gaat mijn vrouw er zich mee bemoeien. En aangezien ik nog steeds die lapzwans ben, laat ik dat maar. Maar dan gaat het fout en komt ze bij het Toeslagenloket uit. Een organisatie van oplichters die helemaal niet verbonden is aan de belastingdienst. Maar de site doet vermoeden van wel. En als je je gegevens hebt ingevuld omdat je denkt dat je het zelf aan regelen bent, krijg je te zien dat er 58 euro in rekening wordt gebracht. Of dit stond al eerder aangeven maar omdat je blij was dat je dit zelf had weten te vinden, zag je dat niet.

Je probeert te annuleren maar dat lukt niet. We schrijven binnenkort 58 euro van je rekening af, staat er. Je hebt alleen je gegevens ingevuld. Je stuurt er een mail achter aan dat je wilt annuleren en je krijgt keurig een mail terug dat er geannuleerd is. Mooi, opgelost en ik heb me nergens mee hoeven bemoeien.

Een week of twee later komt ze erachter dat het bedrag toch is afgeschreven, en dan ontploft ze. Ze boekt het bedrag terug en ik zeg tegen Hans dat hij aangifte moet doen omdat het oplichters zijn. Maar daar heeft meneer geen zin in, want hij heeft zijn geld al terug, en als zijn moeder niet gekeken had had hij niet eens geweten dat het afgeschreven was. Kansloos.

Een week of drie later is het bedrag weer afgeschreven, en ditmaal boeken we het terug en blokkeren we de incasso. Ik heb me nog steeds nergens mee bemoeid, behalve dan dat ik weer zeg dat hij aangifte moet doen. Waarom? Ik heb ze nu toch geblokkeerd?

Twee dagen later dreigt het bedrijf met incasso. Linda vraagt Hans om de correspondentie, maar zucht en steun, waarom moet hij dat gaan zoeken? Dat kost moeite.

Linda zit uiteindelijk de aangifte te doen. Op de site van de politie. Om na vijf minuten een mailtje terug te krijgen dat er geen aanknopingspunten zijn en dat de aangifte wordt gesloten. Dus de politie vindt het allemaal wel best. Het zijn oplichters, maar we doen er niks mee. Hans vindt het ook allemaal wel best, en ja, geef de lapzwans eens ongelijk! Als hij mijn adviezen had opgevolgd had hij zinloos aangifte gedaan.

Vanavond is er een feest. Daar is hij al wel twee weken over bezig. Ik ga ook. Hij vroeg hoe ik erheen ging. Met de auto natuurlijk. Dan kan ik niet drinken en zal ik mij snel weer ergeren. Zodat ik ook snel weer weg kan. Met die auto. De politie zal wel staan te controleren. Prioriteiten.

Wegingsfactor

Door die kut van een Wilders en z’n stupide aanhang moet ik nu weer naar de stembus. En daar had ik helemaal geen zin in. Zo zinloos zolang mijn stem niet voor vijf miljoen telt.

Ik las vandaag een pracht van een reactie van Ricardo uit Vlaardingen op de val van het kabinet. Wilders werd tegen gewerkt door de coalitiepartijen, door rechters en door wetten. Er was dus geen respect voor de democratie! En Ricardo’s stem telt even zwaar als die van mij. Niet dat ik politicoloog ben, maar toch! Ik vind het zorgelijk. Ricardo riep iedereen op om weer PVV te stemmen, kennelijk met de bedoeling dat Wilders in z’n eentje kon gaan regeren. Nou, in zijn eentje is ook de enige mogelijkheid want met andere mensen wordt het lastig.

Wilders noemt wel steeds twee miljoen kiezers die volgens hem buitenspel worden gezet, maar dat is alleen kwantitatief. Kwalitatief zijn het er maar honderdduizend. Ze nemen alleen de ruimte van twee miljoen in.

Wat ik persoonlijk het kwalijkst vind: Wilders presenteert een volkomen onuitvoerbaar asielbeleid, noemt het het strengste assielbeleid ooit, heeft een jaar lang iedereen zand in de ogen gestrooid, wachtte een mooi moment af om de boel te laten klappen en de coalitiepartijen er de schuld van te geven dat hij z’n belofte niet waar kon maken. Als zoete koek gaat het erin! Ten eerste is het gelogen, ten tweede moet je niks beloven als je het niet kunt waarmaken. Of geldt dat niet voor verkiezingsbeloften?

Deze man zit er niet voor de kiezer. Deze man zit er voor zichzelf. Die heeft zich zo onmogelijk gemaakt dat hij nergens anders meer terecht kan dan in de Nederlandse politieke oppositie. Dus die plek moet door hem verdedigd worden. Als we hem nu gewoon geld geven en z’n beveiliging door laten lopen, gaat hij dan weg?

Complot

U weet vast nog wel dat in 2022 de prijzen van energie enorm omhoog gingen door een zogenaamde schaarste. Mijn maandelijkse energierekening liep op tot over de zeshonderd euro. De schaarste was er helemaal niet. De vraag steeg niet. Gewoon verzonnen door speculanten om de prijzen op te drijven. Of kwam er bij u geen stroom meer uit de muur of hield de verwarming ermee op? Nee natuurlijk niet, we betaalden gewoon drie keer meer voor hetzelfde en we kregen ook hetzelfde. En we werden hard uitgelachen door de energie-equivalenten van Sywert van Lienden.

We zijn gewoon keihard opgelicht door iemand die het spel van vraag en aanbod niet kon accepteren en een fictief aanbod introduceerde. Dat heeft hem miljarden opgeleverd. Het is nu zaak dat we deze persoon opsporen, berechten en wegens een te grote vraag naar hoge straffen, deze man een zeer hoge geven. Natuurlijk gaan we dat niet doen, want wij zijn Nederland, een goedgelovig en naïef volk dat denkt dat de wet ons zal beschermen tegen de uitwassen van het kapitalisme.

Het gebeurde eerder met de pensioenleeftijd die effectief werd verhoogd van 59 naar 67 zonder dat iemand zich erom bekommerde. Want de regering zei immers dat het niet anders kon, dus ja, dan kan het niet anders. Ik heb me altijd enorm gestoord aan politici die de pensioenleeftijd weer wilden terugdraaien in hun verkiezingsprogramma, want er was immers allang vastgesteld dat het niet anders kon. Dom dus. Een beetje zoals Rusland, dat ontkent dat zie iets te maken hadden met MH-17 nadat onomstotelijk vast was komen te staan dat Rusland erachter zat. De woorden onomstotelijk en “kan niet anders” kunnen namelijk alleen gebruikt worden als er niets meer tegen in te brengen valt.

Het gaat zo opnieuw gebeuren met AI. Dat gaat ons ook naaien. Dan worden termen gebruikt als “onomkeerbaar” of “niet tegen te gaan.” Maar achteraf blijkt het toch altijd weer een leugen. Het is maar wat je wilt of waar je de prioriteiten legt. AI gaat de mensheid lamleggen en er zijn er enkelen die daar hemeltergend rijk van worden. En we staan er weer bij en kijken ernaar. Want ja, de tech-ceo’s begeven zich onder ons op LinkedIn en hebben tienduizenden volgers omdat we graag succesvolle mensen volgen. Dat ze allemaal op Mars mogen gaan wonen!

Ochtendmens

Ik las de krant, waarin stond dat avondmensen sneller aftakelen dan ochtendmensen. In eerste instantie schrok ik, want ik was altijd een avondmens. Maar na je vijfenveertigste hou je dat niet meer vol, het is tegenwoordig geen uitzondering als we om tien uur in bed liggen. Vooral in het weekend. Ik werk ook gewoon nog veertig uur. Dan ben je aan het eind van de week wel op. Dankzij de hond ben ik een ochtendmens geworden, en takel ik minder snel af. Maar het kwaad is natuurlijk al geschied, je kunt het duidelijk zien dat ik geen achttien meer ben, de leeftijd die mijn bewustzijn heeft gekozen om mij door dit leven te leiden. Klaar ben je ermee, om alles te ervaren via het bewustzijn van een achttienjarige.

Ik kan me nog goed herinneren, ik was zeven ongeveer, dat een vriendje twee oudere broers had. Eén was zestien en de ander achttien. Onvoorstelbaar oud was dat. Onvoorstelbaar ver weg. Het was ouder dan mijn vader, die was weliswaar 31, maar die was vader, geen broer. En toen ik nog iets jonger was, voetbalde er op het veld bij ons voor een jongen die was ook achttien, die was onvoorstelbaar groot. Twee keer zo groot als ik, makkelijk.

Toen ik achttien werd, begon ik met mijn rijbewijs, ik was nog lang niet zo oud als de genoemde achttienjarigen uit mijn kindertijd. Niet lang daarna begon ik met werken, veertig uur en ik heb nooit anders gedaan. Ik lijk wel niet goed wijs. Zijn er nog meer mensen die veertig uur in loondienst werken? Ik ken ze niet. Atv, adv, ouwelullendagen, vierdaagse werkweek, 36-urige werkweek, en ik maar dag in dag uit 8 uur werken. En dan ga ik ook nog maar twee weken per jaar op vakantie, het is zelfkastijding, pure zelfkastijding. Ik gedraag mij alsof ik uit de stille generatie kom.

Zo takel je wel versneld af natuurlijk. Overigens, als u een avondmens bent, geen zorgen want het zit niet in je biologische klok, het zit er puur in dat avondmensen meer roken en drinken dan ochtendmensen. Drukte om niks dus.

Ik moet wel een manier vinden om mijn geestelijke leeftijd in overeenstemming te brengen met mijn lichamelijke leeftijd, want dat schuurt nog steeds. Overigens verschillen Linda en ik erg van mening over die geestelijke leeftijd. Ik denk dus rond de achttien, zij denkt eerder aan tachtig. Ik ben 37 jaar verwijderd van achttien en 25 van tachtig. Ik bedoel maar.

Marburg

Ik ben terug uit Duitsland, we zaten in de mooie universiteitsstad Marburg. Het is verbazend hoe dichtbij een totaal andere wereld ligt. Alsof Nederland met een shovel vlak is gemaakt en alle heuvels over de grens geduwd zijn. Het was het jaarlijkse motorweekend waar het onderdeel motor steeds verder naar de achtergrond zakt, en waarbij de nadruk meer op weekend komt te liggen. Zo togen wij met de auto naar Bad Nauheim, de legerplaats van Elvis Presley, een feit waar ze daar erg trots op zijn, en terecht. Ik stond op plekken waar hij had gestaan, en stond voor het huis waar hij had gewoond. Daar woont nu de familie Müller in, die het verbouwd hebben en geen fans toelaten. Er staat een oude Mercedes naast, en het geheel straalt geen rijkdom uit. Toch moet het huis een vermogen waard zijn. Als Elvis er niet had gewoond zou ik een dergelijk huis in Vaassen schatten op negen ton, maar ik denk dat als het te koop komt, het een nulletje meer opbrengt.

Op de terugweg over de autobahn haalde ik 248 km/u. Het is daar toegestaan, en voor me reed een andere auto met dezelfde snelheid. Maar ik besloot dat het eens en voorlopig niet meer was. Ik zeg niet nooit, omdat je dat nooit moet zeggen, maar ook omdat ik het gevoel had dat er nog iets meer inzat en je weet nooit door welke overmoed je nog eens wordt uitgedaagd. Maar ik ben Max Verstappen niet en deze snelheid was me gewoon te veel. Dat merkte ik ook toen ik mijn poging moest staken, aan de snelheid waarmee ik een voorligger naderde. Mijn remweg inclusief reactietijd zou ongeveer 400 meter zijn, en dan gaan ze er vanuit dat je een noodstop maakt. Maar dat doe je niet bij die snelheid, dan raak je de rem slechts voorzichtig aan, uit angst dat je van de weg slipt. Mijn remweg was nog twee keer zo lang.

‘s Avonds in het café dronk ik twee biertjes. Halve liters eigenlijk. Ik bleef aan de bar zitten, kijkend naar de barjuffrouw die allerlei cocktails aan het maken was. Dat is nog hard werken, en dat schudden schijnt boven je hoofd te moeten gebeuren. Ik dacht dat dat was om indruk te maken op de meisjes, maar zij was zelf een meisje dus dat kan het niet zijn. Mij boeien die cocktails sowieso niet, en ik ga zeker niet om sex on the beach vragen aan zo’n meisje. En al helemaal niet aan een mannelijke bartender. Bovendien, in de wijde omgeving was geen strand te bekennen.

De optimist in mij.

Vroeger mocht ik hem niet, Alexander Klöpping, maar tegenwoordig pruim ik hem beter. Maar nu is zijn boodschap weer onheilspellend. Dreigend. AI, en met name AGI, dat schijnt de intelligentere vorm van AI te zijn, gaat ons kapot maken.

Het duurt op zijn minst nog twee jaar en op zijn hoogst nog tien jaar, maar dan is de mensheid klaar. Het enige wat je dan nog kunt doen is niks. Van je basisinkomen. AI neemt de boekhouding over, de computerprogrammeurs, oorlogsindustrie, marketing, film-en entertainmentindustrie, zorg, geneeskunde en weet ik het allemaal. AI is nu al bezig met zichzelf te programmeren. Ja maar, AI gaat ook eerder een geneesmiddel tegen kanker vinden dan de huidige onderzoekers. Hoera, dan kunnen we tenminste nog wat jaren langer niks doen van ons basisinkomen.

Ik heb er wel eens over van mening verschild met een dr. in een vaag vakgebied. Die vond mijn argumenten tegen AI maar niks want zijn leven bestond uit wetenschappelijke artikelen lezen. En met AI kreeg hij de belangrijkste punten mee. Ja, zo kan ik ook wetenschap bedrijven. Vroeger lazen we uittreksels van boeken als je geen zin had het boek te lezen. En waardoor de hele essentie van het boek verdween.

Nee, vrolijk wordt ik bepaald niet van de mensheid. Enerzijds zit er een groot deel met een veel te laag IQ op social media, anderzijds is een klein deel met een veel te hoog IQ dat allerlei levensvreugdbedervende uitvindingen doet. Daartussen zit nog een groot deel dat alleen met zichzelf bezig is, maar voor ons, jij en ik, die verbintenis zoeken is er niks.

Beter was ik in 1945 geboren, dan was ik nu aan het einde en had ik de beste tijd ooit meegemaakt. Nee, ik kwam pas in 1969, dus ik het begin ging het goed, mijn instincten reageerden zoals de maatschappij werkte, maar inmiddels ben ik in een tijd beland waarin ik mijn instinct steevast moet negeren en ik moet handelen naar nieuw aangeleerd gedrag. Ingewikkeld geformuleerd misschien maar om te begrijpen wat ik bedoel geef ik even als voorbeeld dat er tegenwoordig na een ritzege in de tour geen twee mooie vrouwen naast de renner staan die hem op zijn wang kussen, maar een mooie vrouw en een knappe jongeman die naast hem gaan staan klappen. En de bedoeling is dat mij dat niet opvalt, dat er ineens een man bij is.

En dat wordt dan weer opgedrongen door de maatschappij die ik net had ingedeeld in vier groepen, terwijl geen van die vier hierbij gebaat is. Er moet dus nog een vijfde groep zijn. Die alles van groep 1 tot en met vier wil vernietigen.

Als ik straks van mijn basisinkomen maar ESPN kan betalen en twee kratjes Brouwersbier per week, dan komt het wel goed.

Krengen

Het begint knap irritant te worden, die muizen steeds hier binnen. Eerst dacht ik dat de kat ze binnenbracht, maar ik begin te twijfelen. Er gaat hier geen week voorbij zonder dat we zo’n kreng vangen, en ik weet zelfs niet zeker of het niet steeds gewoon dezelfde is die terugkomt. Want ja, de val die ik gebruik is muisvriendelijk, als je hem tenminste regelmatig controleert, anders is het onmuizelijk.

Maar het zijn brutale krengen. Gaan gewoon midden in de huiskamer zitten zodat de hond mij vragend aankijkt wat we daar nu mee moeten. De kat geeft nooit thuis in zo’n geval. Laatst zit er één achter het gordijn in een hoek, die kon geen kant op. Ik had de theedoek gepakt om hem te vangen, ik trek het gordijn weg, gooi razendsnel de theedoek over hem heen, pak het beest op om er in de tuin achter te komen dat ik slechts lucht had gevangen. Maar de muis was verdwenen en ik had hem niet weg zien rennen. Tien minuten later, toen ik alweer iets anders aan het doen was, zie ik hem boven op het gordijn zitten, tegen het plafond aan. Ik ga er weer achteraan, het beest neemt een sprong, belandt op de eettafel, (het equivalent van 60 meter hoogte voor een mens) springt van de eettafel en verdwijnt achter de kast. We proberen hem met een swiffer weg te jagen, maar die ontwijkt hij vakkundig. Ik haal de val, zet hem naast de kast, en na een kwartier trapt hij erin. En dan laat ik hem vrij in de tuin.

Vanochtend, een uur of vijf, ik ga naar de wc en hoor een vreemd geluid. Ik kan het niet direct lokaliseren dus ik loop naar beneden. Het geluid houdt direct op. Ik loop weer naar boven en even later begint het weer. Het komt uit de meterkast. Het geluid is dusdanig hard dat ik op z’n minst een steenmarter vermoed als ik de deur opentrek, maar ik zie niks. Akelig stil. Ik heb de val er maar weer neergezet. En de boer, hij ploegde voort…

Mack the Slayer.

Ik heb een nieuwe sport ontdekt. Powerslap heet het. Het gaat zo: twee deelnemers tegenover elkaar mogen om beurten met de vlakke hand op elkaars wang meppen. Wie het eerste knock out gaat, verliest. Dat klinkt nogal simpel, maar er zijn regels. Zo mag degene die geslagen wordt zijn of haar hoofd niet bewegen. Doe je dat toch, loop je het risico dat je een extra klap moet incasseren. En degene die slaat moet dat aangekondigd doen, dus hij mag twee keer richten en dan “on three” keihard uithalen. Hij moet hierbij met beide voeten op de grond blijven, anders volgt er diskwalificatie en wint de ander.

Het wordt met een speciale camera opgenomen zodat je in slowmotion goed kunt zien hoe het gezicht van de ontvanger vervormt. De ene wang deukt in, de ander flubbert naar buiten zoals je niet voor mogelijk houdt. Zelfs de oren kunnen vouwen als die van een Labrador.

De kunst is dat je niet moet laten merken dat je de klap voelde. Welnee, je gaat staan grijnzen zodat de opponent denkt: oh jee! Tenzij zo’n klap een keer prachtig doorkomt en je knock out gaat. Dan grijns je niet meer natuurlijk. Uiteraard is er vakkundig commentaar van een expert, die uitlegt aan de kijker wat er gebeurt en wat beide klapvechters moeten doen.

Ik ga me binnenkort inschrijven voor de kampioenschappen in de klasse tot 95 kilo. Mack the Slayer. Ja, echt leuk!

Oude man

Vanochtend zag ik een oude man lopen. Hij was 87 of 88. Dat kwam ik later te weten. Hij liep voor me en ik vond er al wat van. Mijn hart ging naar hem uit, want hij liep niet al te snel, maar hij liep deze ronde nog. Een kilometer ongeveer. Ik had mijn ronde juist ingekort wegens mank lopen van de hond. Bij het passeren groette ik hem. Ik liep hem voorbij en nam nog een kleine omweg.

Door de omweg moest ik de man nog een keer voorbij en daardoor raakten we aan de praat. Hij begon met zeggen dat de motor nog draaide maar dat de versnelling kapot was. Waarop ik zei dat dat op zijn leeftijd toch geen schande was. “Jij bent nog jong en vitaal,” zei hij en dat was in zijn ogen ook zo. Ik denk daar zelf anders over, dus ik zei dat we allemaal ouder worden en dat ik ook geen 25 meer was. “De mensen om me heen worden allemaal 92, 93, dus dan zou ik nog vijf jaar hebben, Aan alles komt een einde,” verzuchtte hij.

Hij vertelde mij waar hij woonde, hoe lang, waar hij gewerkt had en waar hij vandaan kwam. Eindhoven. “Dus morgen hebben we misschien feest,” zei hij. Ik keek hem lachend aan en zei dat ik ook voor PSV ben. Ik wenste hem succes morgen en dacht dat ik deze man niet voor niks was tegengekomen. Ik heb respect voor zijn ouderdom en hij liet mij de toekomst zien waar ik op een of andere manier naartoe moet terwijl ik me tevergeefs verzet, maar ook dat hij nog steeds met voetbal bezig was. Aan zijn korte analyse merkte ik dat hij het seizoen goed gevolgd had en nog steeds plezier aan zijn club beleefde.

Ik weet niet of ik verder ben gekomen in mijn zoektocht naar de zin van het leven, maar ik voelde me in elk geval beter door deze man. Wellicht gewoon omdat hij aardig was.