Moeilijk persoon

Laatst lag ik in bed, ik hoor van de twee kamers van de kinderen een ongelooflijke herrie. Nou ja, ongelooflijk, ik hoorde herrie. De een had de tv te hard staan, de ander was luidkeels een telefoongesprek aan het voeren om half twaalf in het holst van de nacht. Ik pak mijn telefoon en zet in de groepsapp waar ik het hoofd van ben: Zachter!

De app wordt niet gelezen en de herrie gaat ongestoord verder. Ik erger me. Ik ergerde me zo erg dat ik grammaticale fouten negeerde en ik me begon te irriteren. Na vijf minuten ergeren was mijn appje nog niet gelezen terwijl ze normaal altijd alles in de gaten te hebben. Maar ik ben niet voor één gat te vangen en ik stuur Hans een DM. Direct Message betekent dat volgens mij. Ik noem het een privébericht via Instagram, maar dat terzijde. Ik weet dat hij die moet zien want laatst lag zijn telefoon naast mij en ik hoorde onophoudelijk zoemzoem als er een berichtje binnenkwam.

Nu niet, weer geen reactie. Ik wilde net uit mijn bed springen, zijn deur in trappen en zijn tv kapot gooien toen ik een bericht terugkreeg: alweer zachter, ik heb hem net al een heel stuk zachter gezet. En inderdaad nu ik luisterde hoorde ik de tv nog maar nauwelijks. Ik app terug dat hij dan moet reageren, want zo werkt dat in mijn hoofd. Als iemand ongevraagd en ongegeneerd een beetje herrie maakt dan heb ik daar enorm veel last van, als iemand gevraagd en met excuses enorm veel herrie maakt heb ik daar geen last van.

Ik was tevreden met het antwoord en liet de geluiden langs me heen gaan en viel al snel in een tevreden slaap. En ja, dan zou je kunnen denken, als je er geen last van hebt als ze laten zien dat ze rekening met je houden en wel als er geen rekening met je wordt gehouden, maak je het jezelf dan niet gewoon onnodig moeilijk? Nee, het antwoord is nee. Anders gaat iedereen straks naar eigen goeddunken een bak herrie zitten maken. Doe dat lekker in het oerwoud, als er een hongerige tijger in de buurt is! Of als je je verstopt hebt voor de Duitsers. Nee, dan ineens niet he? Nou precies, dan ook niet ineens de held uithangen als er geen tijger of Duitsers in de buurt zijn.

Hij begon!

Als het niet zo triest was zou ik moeten lachen om de uitspraak van Netanyahu dat Iran een hoge prijs zal betalen voor de aanval op zijn land. Dat hij even daarvoor Iran had aangevallen vergat hij te vermelden. Zo gaat het nu altijd, er wordt zoveel gelogen dat het onmogelijk is te achterhalen wie nu schuldig is. Daarom hebben ze de uitspraak “waar er twee vechten, hebben er twee schuld,” uitgevonden zodat je je daar niet meer druk over hoeft te maken. In werkelijkheid was men te lui om uit te zoeken wie er begonnen was, terwijl er altijd eentje begint. Behalve in een bokswedstrijd, daar begonnen ze allebei tegelijk. Daar kun je ook gewoon een kant kiezen zonder verdere argumentatie.

Zidane kreeg ooit een rode kaart voor het geven van een kopstoot op de borst van de volledig onschuldige Marco Materazzi.

In dit geval was het duidelijk, Materazzi had alleen gezegd dat de zus van Zidane een hoer was, dat is toch geen enkele reden voor Zidane om zo door het lint te gaan? Frankrijk moest door zonder Zidane en verloor de finale. Materazzi kreeg later voor de vorm ook nog een schorsing, omdat iemand zich het spreekwoord over de twee schuldigen herinnerde. Maar dat was voor de vorm, Materazzi trof geen enkele blaam.

Was het altijd maar zo eenvoudig.

Oneerlijk

In Ierland starten opgravingen om te zoeken naar 800 vermiste kinderen. Dit betreft kinderen van ongehuwde moeders die bij de nonnen moesten bevallen. Een historicus die hier onderzoek naar deed bracht dit aan het licht. Zij ontdekte dat tussen 1925 en 1961 798 kinderen zijn overleden in het tehuis, maar dat er maar twee graven geregistreerd zijn.

De overleden kinderen werden waarschijnlijk gedumpt in een put, en nu gaat men proberen ze te vinden, hun identiteit te achterhalen en ze een waardige herbegrafenis te geven.

Deze kinderen werden waarschijnlijk vermoord of in elk geval zo ernstig verwaarloosd dat ze het niet overleefden. Weerloze kinderen die uit het zicht van de wereld geen eerlijke kans kregen.

De herbegrafenis is een belangrijk ritueel om de kinderen te eren. Je krijgt de kinderen er niet mee terug maar je maakt wel contact met hun zielen. Die zullen opgelucht zijn dat ze gevonden zijn en dat ze in de gedachten en gebeden van de mensen zijn. Hun zielen zullen weten dat velen, als ze van deze misstanden hadden geweten, ingegrepen zouden hebben. Hun zielen zullen weten dat ze niet vergeten zijn en hoeven niet langer te dolen. Hun zielen zullen snappen dat ze niet onbetekenend waren, zoals ze tijdens hun leven gedacht moeten hebben, maar dat hun ongelofelijk onrecht is aangedaan dat bestraft moet worden. Dat is volgens mij waarom we herbegraven en herdenken. Omdat we weigeren te geloven dat de dood het einde is. Omdat we niet willen dat ze voor niks gestorven zijn. Omdat we betekenis aan hun leven willen geven. Omdat we de moeders willen bijstaan. Omdat we geloven in rechtvaardigheid.

Check

Ik was bij de poh voor een jaarlijkse check, en ik heb eigenlijk geen idee hoe dit begonnen is, maar dit was het derde jaar. Ik laat een stijgende lijn zien, ik ben drie jaar dichter bij de de dood nu. In het begin waren er wat zorgen over mijn licht verhoogde cholesterol en dat in combinatie met mijn zorgelijke overgewicht van 10 kilo was reden om er sterftetafels bij te halen en mij op een verhoogde kans op vroegtijdig overlijden te wijzen. Nou ja.

Nu was ze zeer tevreden en ik eigenlijk ook wel. Alle waarden uitstekend, nierfunctie prima, krachtige rustige hartslag, bloeddruk goed, gewicht omlaag, prostaatwaarden goed, slecht cholesterol dalend, goed cholesterol stijgend, suiker goed, het komt erop neer dat ik lichamelijk van binnen kerngezond ben. Drie jaar terug hadden ze me al bijna opgegeven. Terwijl ik toen verder van de dood verwijderd was dan nu.

Alle gekheid op een stokje, ik ben natuurlijk wel blij met dit positieve resultaat. Ik doe er ook veel aan. Dagelijks vijf kilometer lopen, twee keer per week badmintonnen, ik drink twee glazen wijn of bier per dag, soms wel tegen heug en meug maar je doet wat je kan, en ik hou mijn gewicht in de gaten. Ik doe er verder niks mee, maar ik hou het in de gaten.

Superpositie.

Het is 23:10 en ik lees dat er een zeldzame aardbeimaan te zien is vanavond tussen 22:45 en 23:15. Ik lees verder en ik zie dat de volgende zich pas in 2043 weer aandient. Ik snel mijn bed uit, naar de badkamer en stap op het bad om zo door het raampje te kunnen kijken. Nergens een maan te zien. Ik probeer nog snel twee andere ramen maar ook hier word ik geen maan gewaar. Ik heb het gemist. Ik moet achttien jaar wachten, dan ben ik 73, als ik er nog ben.

Belangrijker is natuurlijk wat ik ga doen in die tussentijd, en ook hoe ik zorg dat ik hem niet weer mis. Ik heb geen plannen, ik ben er gewoon. To be or not to be, that’s the question. Ieder ander is er gewoon, alleen ik zit opgescheept met moeilijke kwesties. Een ander bestaat helemaal niet, tenzij ik hem tegenkom. Maar zolang ik hem niet zie, heb ik geen idee van wat hij doet. Misschien wel niks. Misschien wel letterlijk niks. Geen beweging, geen gedachten, geen ademhaling, net als in Tita Tovenaar. Misschien bent u helemaal uzelf niet maar slechts een figurant in mijn leven. Ik zal het nooit met zekerheid weten. U bent Schrödingers kat. U bent 0 en 1. U verkeert in superpositie.

Kiev

Steevast als ik op Facebook iets zeg wat iemand niet bevalt, zoeken ze mijn profielfoto op en degraderen mij tot oude man. Oude man klinkt alsof je er niet meer toe doet, en in onze maatschappij is dat ook zo. De enige reden dat ze je nog in leven laten is omdat je geld hebt wat ze je nog afhandig willen maken.

Oud zijn is een gegeven. Iedereen die niet dood gaat wordt het. Het is niet leuk maar het is hetzelfde als geboren worden, ook daar doe je niks aan. Het neemt allemaal niet weg dat als ze je oude man noemen, ze eigenlijk geen argumenten tegen je mening hebben en ze je liever zouden elimineren. Boze witte man is ook zoiets, je bent blank, je vindt ergens iets van, dus daar ga je.

Het zegt allemaal niets over je mening, die was waarschijnlijk tegen het zere been. En ik moet toegeven, ik schop nogal eens tegen het zere been, maar dat deed ik ook al toen ik 20 was. Maar tegenwoordig doen beide benen vaak zeer, want het is nooit meer goed. Daarom trek ik me nog weinig aan van dit soort sujetten waar de wereld vol mee zit. Enkel trek ik mij iets aan van mensen die aardig doen, daar wil ik snel mee tot een compromis komen.

Maar ik wil ook weer niet af van mijn imago van Fred Schuit, een held uit mijn jonge jaren. Want Fred hield van zeiken, vooral tegen alles wat afweek. En dat vond ik wel grappig. Ik heb ook veel afgegeven op dingen die allang bestonden maar een andere naam kregen in bepaalde kringen, dit om hun eigen aanzien te verhogen. Powerwalking, push-ups, broodjeshuis, cashback, dat soort grappen. Er zit een ontembare drang in mij om dat belachelijk te maken, en dat doe ik dan ook. Tenzij het een ontzettend knappe vrouw is die het zegt, dan ga ik mee. Zo ben ik dan ook wel weer.

Dat was wel een erg lange inleiding voor mijn nieuwste ergernis, en dat betreft de stad Kiev. Toen daar een nucleaire ramp plaatsvond heette die stad nog gewoon Kiejèv, en dat is jaren zo gebleven. Maar ineens is die stad veranderd in Kief. Op het journaal zeggen ze Kief, in praatprogramma’s, zelfs Wim Kiejeft hoorde ik het laatst zeggen. Vanuit Parie op weg naar Varcalona.

Gevolgen van 80 jaar voorspoed

Ik erger me meermalen per dag. Dan kunt u denken: “wat een chagrijn,” maar ik zie het meer als een logische redenering op iets wat kapot is. Eigenlijk is het een teken van een gezond denkvermogen. Dat is een optimistische kijk op het leven.

Ik erger me vaak aan de jeugd. De WHO definieert jeugd als de periode tussen 15 en 24 jaar, dus ik erger me ook aan mijn rampzalig verlopen jeugd. En aan de jeugd die ik zelf voortgebracht heb. En aan het feit dat ik de rest van mijn leven trouw aan ze zal zijn, terwijl ze een schop onder hun hol moeten hebben.

De oudste bijvoorbeeld, die moest zorgtoeslag aanvragen. Want dat brengt geld op. Dat doet meneer niet, want daar is hij te lui voor en hij heeft kennelijk genoeg. Dit is trouwens een 100% genetische invloed van mij, want ik was exact hetzelfde. Alleen mijn vader wist mij vanaf zijn sterfbed nog te dwingen een zilvervlootspaarrekening te openen, want daar kreeg ik veel rente op en aan het eind nog eens tien procent! Wat kon mij dat nou schelen, ik was een lapzwans. Maar toch had hij zoveel overwicht dat ik het deed.

Die van mij deed het niet, of misschien wel, maar dan lukt het niet, dus gaat mijn vrouw er zich mee bemoeien. En aangezien ik nog steeds die lapzwans ben, laat ik dat maar. Maar dan gaat het fout en komt ze bij het Toeslagenloket uit. Een organisatie van oplichters die helemaal niet verbonden is aan de belastingdienst. Maar de site doet vermoeden van wel. En als je je gegevens hebt ingevuld omdat je denkt dat je het zelf aan regelen bent, krijg je te zien dat er 58 euro in rekening wordt gebracht. Of dit stond al eerder aangeven maar omdat je blij was dat je dit zelf had weten te vinden, zag je dat niet.

Je probeert te annuleren maar dat lukt niet. We schrijven binnenkort 58 euro van je rekening af, staat er. Je hebt alleen je gegevens ingevuld. Je stuurt er een mail achter aan dat je wilt annuleren en je krijgt keurig een mail terug dat er geannuleerd is. Mooi, opgelost en ik heb me nergens mee hoeven bemoeien.

Een week of twee later komt ze erachter dat het bedrag toch is afgeschreven, en dan ontploft ze. Ze boekt het bedrag terug en ik zeg tegen Hans dat hij aangifte moet doen omdat het oplichters zijn. Maar daar heeft meneer geen zin in, want hij heeft zijn geld al terug, en als zijn moeder niet gekeken had had hij niet eens geweten dat het afgeschreven was. Kansloos.

Een week of drie later is het bedrag weer afgeschreven, en ditmaal boeken we het terug en blokkeren we de incasso. Ik heb me nog steeds nergens mee bemoeid, behalve dan dat ik weer zeg dat hij aangifte moet doen. Waarom? Ik heb ze nu toch geblokkeerd?

Twee dagen later dreigt het bedrijf met incasso. Linda vraagt Hans om de correspondentie, maar zucht en steun, waarom moet hij dat gaan zoeken? Dat kost moeite.

Linda zit uiteindelijk de aangifte te doen. Op de site van de politie. Om na vijf minuten een mailtje terug te krijgen dat er geen aanknopingspunten zijn en dat de aangifte wordt gesloten. Dus de politie vindt het allemaal wel best. Het zijn oplichters, maar we doen er niks mee. Hans vindt het ook allemaal wel best, en ja, geef de lapzwans eens ongelijk! Als hij mijn adviezen had opgevolgd had hij zinloos aangifte gedaan.

Vanavond is er een feest. Daar is hij al wel twee weken over bezig. Ik ga ook. Hij vroeg hoe ik erheen ging. Met de auto natuurlijk. Dan kan ik niet drinken en zal ik mij snel weer ergeren. Zodat ik ook snel weer weg kan. Met die auto. De politie zal wel staan te controleren. Prioriteiten.

Wegingsfactor

Door die kut van een Wilders en z’n stupide aanhang moet ik nu weer naar de stembus. En daar had ik helemaal geen zin in. Zo zinloos zolang mijn stem niet voor vijf miljoen telt.

Ik las vandaag een pracht van een reactie van Ricardo uit Vlaardingen op de val van het kabinet. Wilders werd tegen gewerkt door de coalitiepartijen, door rechters en door wetten. Er was dus geen respect voor de democratie! En Ricardo’s stem telt even zwaar als die van mij. Niet dat ik politicoloog ben, maar toch! Ik vind het zorgelijk. Ricardo riep iedereen op om weer PVV te stemmen, kennelijk met de bedoeling dat Wilders in z’n eentje kon gaan regeren. Nou, in zijn eentje is ook de enige mogelijkheid want met andere mensen wordt het lastig.

Wilders noemt wel steeds twee miljoen kiezers die volgens hem buitenspel worden gezet, maar dat is alleen kwantitatief. Kwalitatief zijn het er maar honderdduizend. Ze nemen alleen de ruimte van twee miljoen in.

Wat ik persoonlijk het kwalijkst vind: Wilders presenteert een volkomen onuitvoerbaar asielbeleid, noemt het het strengste assielbeleid ooit, heeft een jaar lang iedereen zand in de ogen gestrooid, wachtte een mooi moment af om de boel te laten klappen en de coalitiepartijen er de schuld van te geven dat hij z’n belofte niet waar kon maken. Als zoete koek gaat het erin! Ten eerste is het gelogen, ten tweede moet je niks beloven als je het niet kunt waarmaken. Of geldt dat niet voor verkiezingsbeloften?

Deze man zit er niet voor de kiezer. Deze man zit er voor zichzelf. Die heeft zich zo onmogelijk gemaakt dat hij nergens anders meer terecht kan dan in de Nederlandse politieke oppositie. Dus die plek moet door hem verdedigd worden. Als we hem nu gewoon geld geven en z’n beveiliging door laten lopen, gaat hij dan weg?

Complot

U weet vast nog wel dat in 2022 de prijzen van energie enorm omhoog gingen door een zogenaamde schaarste. Mijn maandelijkse energierekening liep op tot over de zeshonderd euro. De schaarste was er helemaal niet. De vraag steeg niet. Gewoon verzonnen door speculanten om de prijzen op te drijven. Of kwam er bij u geen stroom meer uit de muur of hield de verwarming ermee op? Nee natuurlijk niet, we betaalden gewoon drie keer meer voor hetzelfde en we kregen ook hetzelfde. En we werden hard uitgelachen door de energie-equivalenten van Sywert van Lienden.

We zijn gewoon keihard opgelicht door iemand die het spel van vraag en aanbod niet kon accepteren en een fictief aanbod introduceerde. Dat heeft hem miljarden opgeleverd. Het is nu zaak dat we deze persoon opsporen, berechten en wegens een te grote vraag naar hoge straffen, deze man een zeer hoge geven. Natuurlijk gaan we dat niet doen, want wij zijn Nederland, een goedgelovig en naïef volk dat denkt dat de wet ons zal beschermen tegen de uitwassen van het kapitalisme.

Het gebeurde eerder met de pensioenleeftijd die effectief werd verhoogd van 59 naar 67 zonder dat iemand zich erom bekommerde. Want de regering zei immers dat het niet anders kon, dus ja, dan kan het niet anders. Ik heb me altijd enorm gestoord aan politici die de pensioenleeftijd weer wilden terugdraaien in hun verkiezingsprogramma, want er was immers allang vastgesteld dat het niet anders kon. Dom dus. Een beetje zoals Rusland, dat ontkent dat zie iets te maken hadden met MH-17 nadat onomstotelijk vast was komen te staan dat Rusland erachter zat. De woorden onomstotelijk en “kan niet anders” kunnen namelijk alleen gebruikt worden als er niets meer tegen in te brengen valt.

Het gaat zo opnieuw gebeuren met AI. Dat gaat ons ook naaien. Dan worden termen gebruikt als “onomkeerbaar” of “niet tegen te gaan.” Maar achteraf blijkt het toch altijd weer een leugen. Het is maar wat je wilt of waar je de prioriteiten legt. AI gaat de mensheid lamleggen en er zijn er enkelen die daar hemeltergend rijk van worden. En we staan er weer bij en kijken ernaar. Want ja, de tech-ceo’s begeven zich onder ons op LinkedIn en hebben tienduizenden volgers omdat we graag succesvolle mensen volgen. Dat ze allemaal op Mars mogen gaan wonen!

Ochtendmens

Ik las de krant, waarin stond dat avondmensen sneller aftakelen dan ochtendmensen. In eerste instantie schrok ik, want ik was altijd een avondmens. Maar na je vijfenveertigste hou je dat niet meer vol, het is tegenwoordig geen uitzondering als we om tien uur in bed liggen. Vooral in het weekend. Ik werk ook gewoon nog veertig uur. Dan ben je aan het eind van de week wel op. Dankzij de hond ben ik een ochtendmens geworden, en takel ik minder snel af. Maar het kwaad is natuurlijk al geschied, je kunt het duidelijk zien dat ik geen achttien meer ben, de leeftijd die mijn bewustzijn heeft gekozen om mij door dit leven te leiden. Klaar ben je ermee, om alles te ervaren via het bewustzijn van een achttienjarige.

Ik kan me nog goed herinneren, ik was zeven ongeveer, dat een vriendje twee oudere broers had. Eén was zestien en de ander achttien. Onvoorstelbaar oud was dat. Onvoorstelbaar ver weg. Het was ouder dan mijn vader, die was weliswaar 31, maar die was vader, geen broer. En toen ik nog iets jonger was, voetbalde er op het veld bij ons voor een jongen die was ook achttien, die was onvoorstelbaar groot. Twee keer zo groot als ik, makkelijk.

Toen ik achttien werd, begon ik met mijn rijbewijs, ik was nog lang niet zo oud als de genoemde achttienjarigen uit mijn kindertijd. Niet lang daarna begon ik met werken, veertig uur en ik heb nooit anders gedaan. Ik lijk wel niet goed wijs. Zijn er nog meer mensen die veertig uur in loondienst werken? Ik ken ze niet. Atv, adv, ouwelullendagen, vierdaagse werkweek, 36-urige werkweek, en ik maar dag in dag uit 8 uur werken. En dan ga ik ook nog maar twee weken per jaar op vakantie, het is zelfkastijding, pure zelfkastijding. Ik gedraag mij alsof ik uit de stille generatie kom.

Zo takel je wel versneld af natuurlijk. Overigens, als u een avondmens bent, geen zorgen want het zit niet in je biologische klok, het zit er puur in dat avondmensen meer roken en drinken dan ochtendmensen. Drukte om niks dus.

Ik moet wel een manier vinden om mijn geestelijke leeftijd in overeenstemming te brengen met mijn lichamelijke leeftijd, want dat schuurt nog steeds. Overigens verschillen Linda en ik erg van mening over die geestelijke leeftijd. Ik denk dus rond de achttien, zij denkt eerder aan tachtig. Ik ben 37 jaar verwijderd van achttien en 25 van tachtig. Ik bedoel maar.